Vosmanius'un Hikayeleri

Çançan çanlasın...

2011-02-17T04:46:00.000+02:00

Zangoç, zili çalan adam... Zil bronzdan veya başka bir maddeden yapılmış haber vermeye arayan cihaz. Müslümanlıkta müezzin çıkar ezan okur, Hristiyan çana endekslidir.
İmam minareye çıkar ki o minare döne döne çıkar. Elini kulağına götürür ve Ezanını okumaya başlar... dı. Artık merkezi sistem. Merkezdeki imam okuyor tüm civarlara yayın var. Ama o civardaki Camilerdeki İmamlar hala oradalar... Ne yaparlar? bilemiyorum sanıyorum bekçi kadrosundan Camiyi bekliyorlar. Neyse, Hristiyanlıkta ise Papaz efendi çan çalmaz. Bu görev zangoçundur. En ünlüsü ise sanıyorum Notre Dame'ın Zangoçu Quasimodo'dur.

YaPbOz

2010-12-22T04:22:00.000+02:00

Bir masaya serdiğim "yap-boz" hayatım.
Masanın etrafında değer verdiklerim.
Su kütlelerini Fethetmek isteyen Hür düşünceli değerlerim,
"Yap-boz"umun bazı parçalarını ceplerine attılar...

Hey! değer verdiklerim,
Yapmayın! masaya geri koyun o parçaları...
Koymazsanız, tamamlayamam ki bu "yap-boz"mu
Tamamlanmazsa, anlamı kalmaz ki...

Gencim, Değilim, Gencim, Değilim...

2010-12-05T02:55:00.000+02:00

Zaman, baş döndürücü bir hızla gelip geçiyor. Çocukluk hatıralarım sanki beyaz perdede seyrettiğim bir film. Zaman, o kadar hızla geçip giderken, ben hiç değişmediğimi düşünürken, kızıma, oğluma bakıp, kandırma kendini diyorum. Ben hala yaşlanmadığımı düşünürken, geçenlerde gittiğim göz doktoru yakın gözlüğü kullanabilecek bir kıvama geldiğimi yüzüme çarparken, ben hala kızımın arkadaşlarının bana “amca” demesini engelleme çabalarındayım.

Korku değil bu yaşlılığa karşı. Lakin sakallarımdaki beyazlar moralimi bozmuyor da değil hani. Ama korkmuyorum yaşlanmaktan ama bir o kadar da kabullenmiyorum. Bu satırları yeni gözlüklerimle yazarken, yine de genç olduğumu düşünmekten alamıyorum...

Genç, neye göre? Yaşlı neye göre? Yoksa hakikaten korkuyor muyum? Kesinlikle hayır ama o kadar çok yaşacak şey hayal ediyorum ki... Yakın bir tarihte bir yaş daha alacağım. Sevgili eşime, bunu bana hatırlatacak ve kaygılandıracak bir hazırlık içine girmemesi konusunda gerekli uyarıyı yaptım.

Kutlamak istemiyorum. Yanlış mı? Bence değil.

İstemiyorum doğum günü kutlamayı. Pasta kesmeyi, hediye paketi açmayı. İcabet edenleri teker teker öpmeyi. Sonrasında, yalnız başıma kaldığımda, eski günleri düşünmeyi. Zaman, o kadar çok hızla akıp geçiyor ki... Ben ki dün ne yediğimi hatırlamayan adam. Kırk yıl evveline dönüp, o nasıl dı bu nasıldı diye düşünmek istemiyorum. Haksız mıyım? Bence değilim.

Çocukluğumdan, bebekliğimden hatırladığım Bir şey var mı diye şöyle bir düşündüğümde, en fazla 3 yaşımdan bir iki şey hatırlıyorum. Daha sonrasında mutluluklarımı, mutsuzluklarımı, heyecanlarımı, gözyaşlarımı, kahkahalarımı, yitip gidenleri, özlemlerimi, aklımdan çıkmayışlarını. Rüyama çok az girmiş olmalarını ve bunun beni mutsuz ettiğini hatırlıyorum.

Hayat, çok ama çok büyük bir hızla akıp gidiyor. Bu hayat biraz öyle biraz böyle... Ama çok güzel... İnanın ki çok güzel... Düşündüm, taşındım. Şimdiye kadar pişman olduğum çok az şey var. İyi ki olmuşum. İyi ki yaşamışım ve yaşayacağım. İyi ki dünyaya 2 adet paha biçilmez hazine bıraktım.

Yarın sabah yine ben, bana "amca" denmemesi için mücadele ederken, kendimi hala genç hissetmeye devam edeceğim. Ne mutlu gencim diyene veya öyle hissedene...

Sevgiyle kalın.

DoStLuK?

2010-11-26T22:11:00.000+02:00

Etraf kalabalık bir sürü insan,

Kardeşten öte can, arkadaş, dost...

Hava bulutlandı, bir anda kalmadı kimse,

Ne kardeş, ne can ne arkadaş, ne dost...

Bu kadar mı kötüyüz?

Bu kadar mı ayrıyız?

Bu kadar mı yabancıyız?

Hani nerdesin a dost!

Yenilen içilen sofralar boş,

Hatıralar inan ki mazide bir başka hoş,

Sizlersiz hayat çok nahoş,

Dost bildiklerim artık cansız bir post.

Bildiğimizin peşine düştük.

Bu bizim doğrumuzdur dedik.

Kaldık tek başımıza

Umarım sizin de gelmez başınıza...

Kim ki sormadan etmeden yargılar,

Gelip de dost bildiğine sorup soruşturmaz

Gün gelir döner,

Kendi başına gelir.

Sanma ki bu temennidir,

Ne de beddua,

Aklın yolu birdir nasılsa.

Umarım küpe olur bu satırları okuduğunda.

Eski günleri yad ettikçe,

Acır canım, sızlar yüreğim

Keşke geleydin soraydın da

Sonra edeydin surat derim.

Tüm bu dediklerime

Bir de selam eklerim.

Bu sizlerin seçimi ise,

Başımla beraber der, içmeye devam ederim.

"HADİ BE"

2010-11-08T02:58:00.002+02:00

Hafif hırıltılarla sesini açmaya çalışıp, bir daha denedi. “Hadi be!” Kesinlikle sesi değişmişti. Ama bunu teyid edecek kimsesi yoktu yanında. Yemyeşil bir hiçliğin ortasında, karşısında lacivert bir umman duruyordu. Sesini duyurabileceği kimse yoktu... Kaç zamandır buradaydı? Bugün günlerden neydi? Hiçbir fikri yoktu doğrusu... Buraya nasıl düştüğünü hatırlıyordu dün gibi... Keşke dün olsaydı...

Büyük heveslerle, koca şehirden küçük bir kasabaya gelmişti. İlk başlarda herşey güzel, herşey yolundaydı. Herkes herkesle dost, herkes birbirine selam veriyordu. Küçük bir dükkanı, yetecek kadar parası vardı... Sigarası, rakısı...

Biran hayatında ne zamandır sigara, rakı olmadığını düşünmeye çalıştı... Ama kaç zamandır buradaydı? Bugün günlerden neydi? Hiçbir fikri yoktu doğrusu...

Tekrardan kasaba geldi aklına... Herkesle iyi, herkesle arkadaştı. Fakat bu pespembe tablo zamanla, konuşmamalara, çekişmelere, çelmeleşmeye dönünce... kısa bir süre mücadele etmeye sonrasında bir faydası olmadığını anladığında kendini çekmeye, çok daha az kişi ile görüşmeye başladı. Bu zamanlarda, çocukluk hayali olan teknesi ile daha fazla vakit geçirmeye başladı. Çok matah Bir şey olmasa da ona yetecek kadar bir tekneydi bu. Bir hayli bakıma ihtiyacı vardı ve zaman bolluğu ona çok güzel bir tekne yaptırıyordu. Dükkanını kimi zaman açmadan, karada yatık duran teknesinin yanında alıyordu soluğu. Kendince yaşam alanları yaratmaya çalışıyordu. 6-7 metrelik bir teknede, kargaşadan, riyadan hatta insanlardan uzak bir hayat hayal edip, rakısından bir yudum alıp, “Hadi be!” diyordu. Hayatı boyunca etrafında hep insanlar olmuştu. İnsansız nasıl yaşanabilirdi ki? O yüzden bu hayaler hep “Hadi be!” diye bitiyordu.

Günler geçtikçe tekne şekillenmeye ve yaşanası bir hal almaya başlamıştı. Kürekleri, ufak yelken direği, yelken bezi, sağlıklı motoru, küçük kamarasında, yatağı, küçücük mutfağı, Başaltında zincir yeri. Kıç altının üç tarafında dolaplar... Fazlaca eşya alabilir nitelikteydi. Son kat boyayı atarken teknesinin bir adı olması gerektiğini düşündü. Hemen küçük fırçasını alıp, “HADİ BE” yazıverdi. Haftaya suya atılacak olan “HADİ BE” onu o kadar heyecanlandırıyordu ki, artık eve bile gitmez olmuştu. Lüzumlu eşyalarını bir-iki seferde evden tekneye taşımıştı. Hatta, hiç de o kadar eşyasının olmaması içini bir hüzün kaplatmıştı. Büyük güne sayılı saatler kala, sabırsız bir çocuk gibi hissediyordu kendini... İçi patlayacak gibi... Günün sonuna doğru, dünyanın en mutlu, en gururlu insanıydı. Teknesinin kaptanıydı... Çekek yerinden, bağlayacağı yere motoru tek seferde çalıştırıp gelirken, kendini koskoca bir geminin kaptanı gibi hissediyordu. Çapasını atıp, kıçtan kara yanaştı limana... İpleri iyice kontol ettikten sonra, karaya adım attı. Bir iki insanı uzaktan bile olsa görmesi gerektiğini düşündü. Sessizce, kasabanın çarşı kısmına girdi. Dükkanına son birkez baktı. Sonrasında diğer dükkanlara ve sahiplerine... Hiçbir şey demeden, evinin olduğu sokağa doğru yöneldi. Yavaş yavaş hava kararıyordu. Fazla uzatmadan tekrar bir üst yoldan limana geri döndü. Yolda hiç kimseye rastlamamış olmasını “şans” diye yorumladı küçük bir fısıldamayla. Limanda en son suya inen tekne olması sebebiyle mi? Yoksa hakikaten güzelliğinden mi bilinmez “HADİ BE” ağırbaşlı bir salınımla küçücük dalgaların tadını çıkartıyordu.

Şimdilerde etrafına bakığında nerede olduğunu bile bilmiyordu. Türkiye'de bir koyda mı? Yoksa Yunanistan adalarının birinde mi? Bulunduğu yerden tek bir tekne geçişi görmemişti. Belki de ıssız adaydı... Bilemiyordu...

Sahile doğru yan yatmuş hafif parçalanmış “HADİ BE” direği kırık ama yine de çok alımlı ama salınımsız sabit dururken, aklına fırtına, yırtılan yelken, deneyimsizliği ve korkusu geldi... Limandan çıkışı sessiz ve bir o kadar şiirseldi... Cep telefonunu pusulanın yanına koymuş olması tamamen tecrübesizlik, hava durumunu takip etmemiş olması ise kocaman ve gerçek bir cehaletti.

Saatler sonra raks eden bulutlar ilk başta çok melankolik ve romantik olsa da sonrasında, çok büyük bir macera ve geri dönülmez bir gidişti...

Dalgalar onunla dalga geçerken, o bu haliyle hiç dalga geçemiyordu. Bir dalga onu göğe çıkartırken, diğeri dibe sürüklüyordu. Bir diğeri sancaktan vurup iskeleye yatırıyor, diğeri iskeleden alıp sancağa yaslıyordu. Bunlarla mücadele ederken, yelkenin çok fettan bir dansöz gibi figürleri onu fazlasıyla korkutmuş, hemen kılıfına sokulması gerekliliği gerçeğini hatırlatmıştı... O salınımlarda, telefonu, pilli radyosu denizin dibini boylarken, topladığı yelkeni taşıyan direği büyük bir çatırtıyla orta yerinden kırılıp, kafasına doğru yol alırken, hatırladığı tek şey kocaman parlak bir ışık ve ahşap gıcırtısıydı...

Anlamsızca bakarken ufka, Hüseyin Amca'nın tarlası geldi aklına, Enginar ekili tarla ne kadar da alışılmışın dışında bir görüntüye sahipti. Hatta kahvedeyken, Hüseyin Amca, o sene domates yerine enginar ekeceğini ilk ona söylemiş ve fikir istemişti. Tarımdan gram anlamamasına rağmen fikir hoşuna gitmiş lakin toprağın uygun olup olmadığını sormuştu. Diğerleri kıskıs gülerken, O ciddi bir şekilde Amcayı dinlemiş ve desteklemişti... Hüseyin Amca, ürünü tarladayken satmış, gayet mutlu mesut, O'nu ne zaman görse, sımsıcak bir gülümseyle başı ile selam verirdi. Denize bakıp bunu hatırladığı için biraz şaşırmış ama müdahale edemediği bir gülümsemeyle olduğu yerden kalkıp, “HADİ BE”nin yanına yöneldi. Son nefesini vermiş bir evcil hayvana bakarken hissedeceğiniz bir iç burkulması ile bakışlarını başka yöne çevirerek, yoğun ağaçlı küçük patikadan yürümeye başladı.

Tahmini, ufacık bir adada olduğu, bir şekilde, birgün etraftan geçen bir gemi tarafından görüleceği ve acı ama gerçek kurtulmak istediği kasabasına tekrar döneceği düşüncesi ile uzunca bir süre yaşadı.

Uzunca bir müddet, etrafında hiçbir canlı görmeden yaşadı... Anlatacak, paylaşacak çok fazla şeyi de olmamasına rağmen, bazı zamanlarda hakikaten yanında bir insan, bir kedi, bir kuş görmek, bir şeyler paylaşmak istiyordu...

Bir gün gölete yıkanmaya, yüzmeye gittiğinde, kendi suretinin aksini suda görüdüğünde, gözlerine inanamadı. Saç ve sakalları uzamış, son derece bakımsız ve salmış hali onu inanılmaz rahatsız etmişti.

Üzerindeki kıyafetler yırtık pırtık ayak tırnakları uzamış, el tırnakları ise akşamları kemirmiş olması sebebiyle uzayamamış ama son derece bakımsız hali için bir çıkış düşündü...

“HADİ BE” iyiden iyiye hurda olma yolundaydı ama hatırladığı kadarı ile bir avadanlıkta, bir takım materyeller olmalıydı... Göletin yanında, yırtık yelkeninin de yardımıyla yaptığı barınağından hızle uzaklaştı. “HADİ BE”nin hali içler acısı ama hala çok şirin ve O'nundu...

Kalıntılardan, bir iki eşya içerisinde, bir kutu, sanki bir altın külçesi edası taşıyan tırnak makası, ayna, makas... diğer tarafta ufacık küçük eşyalarına kavuşmuştu... Bunları kucaklayıp tekrar göletin yanında yeralan barınağına koşar adımlarla, bayramda şeker toplamış çocuk heyecanıyla geri dönmesini sağladı. Akşam ateşinde teker teker itinayla küçük hazinesini ortaya saçtı. Tekrar tekrar, ilk defa görmüşcesine... Sabahın ilk ışıkları kendini gösterdiğinde, tırnaklarını, sakalını ve saçının bir kısmını kesmiş olarak güne merhaba dedi...

O sabah, anladı ki, buradan kurtulması oldukça uzun bir zaman alacaktı ve O, o güne hazır olmalıydı...

Buradaki mevcudiyeti, O'na çok şeyler katacak ama elbet bir gün bu rüya yere veda edecekti...

Çünkü “ıssız ada” hikayeleri çok eskilerde kalmış günümüz teknolojisi ile ıssız diye birşey kalmamıştı...

Mücadeleden vazgeçmedi, bekledi bekledi bekledi... Ama hiçbir zaman bulunamadı... “HADİ BE” çürüdü gitti. O'da bir gün toprak oldu...

Hayatı boyunca, tarihi geçmiş bir Ece ajandasına, garip bir günlük tuttu ve bir gün öldü... Yıllar sonra o günlüğü biri bulup bana anlattı. Bende kendimce yorumlayıp size anlattım. Olay bundan ibaret...

Sağlıcakla kalın

Vosmanius

Siyahlı Adamlar Her Yerde...

2010-06-04T02:38:00.000+03:00

Üç dört şey kafamı kurcalayan... Nazar gerçekten var mı? İyiler hep beyaz mı giyer? Vefa sadece Istanbul'da bir semt adı mı? ve son olarak Ben Dünya'lı mıyım?

Nazar Gerçekten var mı?
Var kardeşim...Ben buna hakikaten inanır oldum son zamanlarda. Nazarın negatif bir enerji olduğunu tecrübeyle sabitlemiş bulunmaktayım. Siz istediğiniz kadar pozitife bağlayın "ommm" deyin.. "kuantum" deyin, kem gözler sizi olduğunuz yerden çıkartıp, rahatsız edebiliyor... Yenilip içilip şen kahkahaların atıldığı ortamlar, mezarlık formatına girebiliyor... Gözü olanın gözü aksın... Hiçbir şey eskisi gibi olamıyor... malesef...

İyiler Hep Beyaz mı Giyer?
Ya da soruyu değiştirelim. Kötüler hep siyah mı giyer? Olabilir gerçekten de... Hatta böyle bir film bile vardı sanki... Etrafımda çok siyah giyen adam görmeye başladım. Esasen çok değiller, hep aynılar ama uzun zamandır çok derinlere gömdüğümü sandığım olumsuz duygularımı şaha kaldırıyorlar... Ellerinde dosyalar, dillerinde laflar, kimi zaman bakışlarla etrafımda dönüp duruyorlar... Ben kavgacı bir adam olmamakla beraber, limitlerimi zorluyorlar... Demek ki neymiş? İyiler beyaz, kötüler siyah giyiyor ve uzatmaları oynuyorlar... Ne diyeyim?

Vefa sadece Istanbul'da bir semt adı mı?
Vefa çok eski bir semt Istanbul'da, hatta bozacısı meşhur... Ama vefa, dostluk, arkadaşlık, sırdaşlık bunlar birbirinden farklı da gözükse, en boza kadar faydalı ve en az boza kadar unutulmaması gereken unsur bir insanın hayatında... Şimdi bunları yazarken, tüylerim diken diken... İsyanım unutulan değerlere, iyiliklere, sözlere... Sıkıldım, haykırasım, bir kısmına zarar veresim var... Değer mi? kesinlikle hayır... Ama engel olamıyorum... sinirleniyor, kinleniyorum... Sahtelikten, samimiyetsizlikten, olmadığı gibi görünenlerden nefret ediyorum... Ayrıca nefret duygusunu içimde taşımaktan... Ne biçim birşey bu?

Ben Dünya'lı mıyım?Bu gece tüm soruları tersten sordum... Yaşadıklarıma bakarak, karar verdim ki ben dünyalı değilim. Uzaylıyım... Bundan böyle çok olacak farkındayım ama ben, ben olmamak için çok mücadele edeceğim... Kimsenin kötülüğünü istemeyen, yardıma koşan, belki de çok benimseyen bir adam olmaktansa standart, etrafımdaki adamlardan farkı olmayan bir adam olmaya çalışacağım... Ne farkım olacak? koskoca bir hiç... Ama böyle olması gerekiyor sanırım... Ben bu kadarını hakedecek birşey yapmadım sanki diye düşünüyorum... Artık uzaylıyım...
"Hey Dünyalı ben uzaylıyım"...

Nazar, Vefadan çıktı. Siyah giyen adamlar uzaylıların peşinde... işte bu kadar!

Kalın sağlıcakla,

Nazlı Bir Kuşun Hikayesi

2010-05-14T01:07:00.001+03:00

Dün ve bugün yaşadıklarımdan sonra aklıma tek bir hikaye geldi... Yaşadıklarımı bire bir anlatacak değilim çok uzun sürer... Ama yanlış anlaşılmaktan hoşlanmadığımdan çok detay vermeyeceğim... Ama beni anlatan hikaye budur sevgili Naz... Umarım sende bir gün beni anlayacak ve hak vereceksin...

"Bir kuş soğuk bir kış gününde, yiyecek bulabilmek için kanat çırpıp duruyormuş. Hava o kadar ayazmış ki minik kuş dayanamayıp karın üstüne
düşmüş. Kuş çaresiz , soğuk karın üstünde ölümü beklerken ordan geçen bir
inek kuşun üstüne sıçmış. Kuş öyle sinirlenmiş ki, kanatları donmamış
olsa ,kalkıp ineği dövecek... Bi de bakmış ki bokun sıcaklığıyla
kanatları çözülmüş,yaşama geri dönmüş. Öyle bir sevinçle ötüyormuş ki,
ordan geçen bri kedi de bunun sesini duymuş ve boku eşeleyip kuşu
çıkarmış. Kuş buna çok sevinmiş, tam kediye teşekkür edecekmiş ki, kedi
onu yemiş...

Demekki neymiş . .

1- Her üstüne sıçanı düşman sanma !"

Kapı

2010-05-10T03:20:00.000+03:00

Karanlıktaydım bir müddet. Uzunca bir bekleyiş sonunda bir kapı çıktı karşıma. Kalabalık ortamlara girdim. Büyüdüm serpildim. Mutlu da oldum mutsuz da... Kahkahalara da boğuldum... Gözyaşlarına da... Yuva kurdum. Meyve verdim. Meyveler büyüdü. Yuva kurdu. Elden ayaktan düştüm. Yaşlandım. Karşıma bir kapı çıktı... Son bir kez beni sevenlere ve sevdiklerime bakıp kapıdan çıktım...

Tüm gidenlere, özlenecek olduğunuzu bilin... Tüm kalanlara, hayat o kadar kısa ki... tadını çıkartın...

Vosmanius

Güneş Doğudan Doğuyor

2010-04-18T05:16:00.000+03:00

Her zaman sağlamlığın göstergesi olan koskoca Volvo 1927 senesinde kurulmuştu. Kelime manası "araç sürerim" olan Volvo İsveç'in gurur kaynağı olma durumunu büyük bir ihtimal Ikea'ya kaptırmış olmasından mıdır nedir... 1999 yılında Ford'a 6,5 milyon dolara satılan Volvo geçtiğimiz günlerde, Çin'li otomotiv şirketi Geely'e 1 milyar 800 milyon dolara satıldı.

Bu durum beni hakikaten çok şaşırttı... Çinlilerin geldiği yere bakar mısınız?

Ama otomotive benim gibi meraklıysanız, geçen senelerde Hintli Tata'nın, Jaguar ve Land Rover'ı 2.9 milyar dolara satın aldığını da hatırlarsınız...

Güneş doğudan doğuyor diyebilir miyiz bu duruma acaba?

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Kirlenmek Güzeldir

2010-03-18T02:00:00.000+02:00

Ama gel de Ege'ye anlat... :-)

photo : Yağmur Acar Kutay

Olmadı Kemal Abi...

2010-03-16T02:59:00.000+02:00

Bugün sabah bu haberin yalan olması için çok dua ettim... Güzel diksiyonlu, güzel şiir okuyan, bir aydın, bir rakı sevdalısı en önemlisi bir DATÇA Aşığı daha, Yarımadanın en yüksek bir yerine çekilip, bizi buralarda doyumsuz sohbet ve fikirlerden mahrum etti... İnanıyorum ki birgün buluşacağız... Zamansız gittiğin yerde bizleri unutma Kemal ÖNCÜ.

Sen her zaman karizmatik kişiliğin, derin edebiyat sevgin ve baldan tatlı sohbetin ile hatırlanacaksın...

Sesler

2010-03-02T05:19:00.001+02:00

Bir çatı katında oturuyorum... Televizyonda müzik klipleri... birden kulağıma kalabalık bir ses geliyor... Sanki birileri kavga ediyor... İnanılmaz yüksek sesle şiir okuyorlar, yada birbirlerine sesleniyorlar... etrafıma bakıyorum... yalnızım... Yıllar sonra bir kır kahvesindeyim... o sesler yine benimle... hareketlerim yavaşlıyor sanki... konuşan yok hepsi beynimde deyip kalkıp gidiyorum...

Yıllar sonra o kalabalık yine benimle... yapayalnızım ama sesler öyle söylemiyor... kafamı kemiriyor... etrafa bakıyorum... yalnızım... ama sesler beynimde yankılanıyor... Kafayı mı yiyorum? bilmem?

Çok geçmedi, sesler yine benimle... inanılmaz bir uğultu... ne dedikleri anlaşılmıyor... hareketlerim yavaşlıyor... Ama konuşmaya devam ediyorlar... çıldırıyorum sanırım... Bir rakı daha mı koysam?

Fırtına

2010-02-18T04:42:00.002+02:00

Bulutlu ve çok gri bir havaydı. Güneş yüzünü göstermek istesede bulutlardan o gül yüzünü gösteremez bir haldeydi. Sabah kaçtı bilemiyorum... Bir gün öncesinden, fırtanadan elektrikler kesilmiş bana tahmin etme şansı vermiyordu. Öncelikle doğruldum yataktan... Tatsız ağzımı şapırdatarak ve hafif kaşınarak saatin kaç olduğunu tahmin etmeye çalıştım... Ezan okunalı çok olmamış olmalıydı... Çünkü yine o bet sesli okumuştu ve beni uyandırmıştı uykumdan...

Doğruldum ve kalktım yataktan... çok griydi heryer... ocak sönmek üzere ama duman içindeydi heryer... demek ki ters rüzgar almıştı ev... ama yanan zeytin odunu tütsülemişti tüm yeri... Evde şuursuzca dolaşarak ve anlamaya çalışarak geçti birkaç dakika... Gözüm alışmıştı griliğe, bir seferde giyinip, evden çıkasım geldi... Çünkü biraz daha aydınlıktı sanki dışarısı eve nazaran...

Küçücük bahçe, bol oksijen beni daha uyandırmıştı doğrusu... Komşu evin bahçesinde asılı sütyen, don iç gıcıklayıcı ama benden uzaktı... gözümü ufka diktim. Ama görünen bir şey yoktu... Halbuki bualarda çok sis olmazdı. Çıktım evden, uzaklaştım... hem soğuk hem de karanlıktı... Biran önce aydınlığa atmam gerekiyordu kendimi...

Taptaze çay kokusu çıkardı beni baştan... Orhan Amca çayı demlemiş, gecenin alkolüne rağmen sabaha merhaba demişti besbelli... attım içeriye kendimi selamlayarak oturup çaylarını yudumlayan azınlığı...

Elimle çay istediğimi belli edip, beklemeye koyuldum... Ne tuhaf? Yapacak hiçbir işim yokken, karga bokunu yememişken atmıştım kendimi dışarı... Yeni yeni gelen kahvenin müdavimleri teker teker selamlayarak oturdular her zamanki yerlerine... Gece esen rüzgar ve yağan yağmurun yorumunu yaptılar... Sağlam yağmıştı yağmur ve sağlam esmişti rüzgar... Topal Fadime'nin damadının evinin çatısı uçmuştu... Durkadın Teyze'nin koyunu kayıptı... Vah vahlarla cıkcıklarla gün kendine gelmişti...

Söz dönüp dolaşıp, benim Paşa'nın tavukları çatlamasına gelmişti... Bağlı dedim bağlı... aylardır bağlı... Ne kedi boğuyor ne tavuk çatlatıyor... çok soğuk olursa eve alıyorum... Sobanın başında uyuyor... Onun haricinde hep bağlı... Eeee Orhan Amca tazele bkalım çayları deyip, konuyu değiştirdim...

Fırtına hala kendini hissetiriyor... Dalgalar iki adam boyu... Umarım yaz gelecek... haaa bi de çağlalara zarar vermese ya bu fıtına, yağmur...

Kalın sağlıcakla,

Vosmanius

Uzaklaşmak için Koşmak

2009-05-23T16:52:00.002+03:00

Koşmak;

Bir şey veya birilerinden uzaklaşmak için süratle oradan uzaklaşmak. Koşmak deyince aklıma Mirkelam'ın çok başarılı bulduğum çıkış parçasının klibi geliyor... Ben yapı itibari ile koşamadığım için, kişi veya olaylardan kaçma, saklanma refleksi olarak aklıma gelen birkaç tarifte bulunmak istiyorum.

Devekuşu modeli : Kafa toprağın içinde, popo dışarda, siz görünmediğinizi sanıp beklerken bir gelir poponuzu ısırır...

Sağır dilsiz modeli : Tepki vermeksizin, boş boş bakıp, söylenen hiçbir şeye tepki vermezsiniz. Ama bazı laflar sizi çileden çıkartıyorsa bir anda patlamanız olasıdır.

Acımadi kiiii modeli : Karşınızdaki size zarar veriyor ama siz inatla ve arsızca, acımadi kiii? hihohhohooooo diyerek gülüyorsunuz... Sonuçta ne oluyor? karşınızdaki sinirden çatlıyor.

Çığlık atmak : Zararı sadece size, denemeyin bile... karanlık bir sokakta avazınız çıktığı kadar bağırırsanız, mahalle sakinleri tarafından tartaklanmanız işten bile değildir.

Aklınıza gelen melodi modeli : Hani çok korktunuz, ama korkmamak istiyorsunuz... Aklınıza bir şarkı getirdiniz... (mezarlık kenarından geçerken ıslık çalmak gibi) hiç bir işe yaramaz...

Neyse siz iyisi mi koşun, çok çok koşun, duvarlara tırmanın, duvarları aşın... Nefesiniz kesilsin belki ecelinizle kurtulursunuz :-D

Vosmanius

Dokunur Bazen...

2009-05-16T04:45:00.003+03:00

Normal şartlarda yapmam böyle şeyler... Ferhat Göçer'in "YASTAYIM" şarkısını dinlediğimde, içimde bir şeyler kıpırdamış, hemen google'dan şarkı sözlerine ulaşıp okumuştum. Issız Adam filmiyle gündeme gelen Ayla Dikmen ve söylediği şarkı, aramızdan ayrılmış olmasına rağmen popüler olmuş, ironiye bakınız ki, aramızda olmamasına rağmen, bilmeyenlerce talk-showlara çıkması için aranıp durulmuştu.

"ANLAMAZDIN" şarkısı, insanın içini kıpır kıpır eden ve enteresan bir şekilde hisleri canlandıran bir şarkıydı...

Bu akşam Beyaz Show'da, Seda Sayan'ın inanılmaz yorumu ile tekrar dinledim. O kadar güzel okumuş, o kadar güzel yorumlamış ki... tüylerim diken diken dinledim... Hakikaten, Seda Sayan'ı genelde hiç dinlemediğim halde, şapka çıkarttım... Çok ciddiyim. Dilerseniz, şarkı sözlerini de yazayım ve salim kafayla birkez de siz okuyup, mırıldanın ve bu şarkıyı birkez de Seda Sayan'dan dinleyin derim...

- Anlamazdın -

Sevilirken bilmedin mi?

Ben söylerken gülmedin mi?

Falımızda hasret var, ayrılık var demedim mi?
Anlamazdın anlamazdın,

Kadere de inanmazdın.

Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,

Ben olmasam bile hayat gülsün sana.

Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.
Kalbim bomboş kaldı sanma,

Acılar geçer zamanla.

Aşka tövbe demem ben,

Görürsün sevince yeniden.
Anlamazdın anlamazdın,

Kadere de inanmazdın.

Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,

Ben olmasam bile hayat gülsün sana.

Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Garip Hikaye...

2009-04-10T02:40:00.003+03:00

Gözyaşı çok değerlidir. Gözden akan her damla, geçmiş, yaşananlar, kahkahalar, erotizm, hatıralar ve gizli saklı birçok şeydir... Bu akşam geçmişe yolculuk yanaklardan süzülen damlalardı bu adam için... Sevgiler, sevgililer, dostluklar, yaşananlar, yitip gidenler... Aşklar, güzellikler, nefretler ve kızgınlıklar... yani bir sürü gözyaşı...

Günümüzde herkes herkesin takibinde... ne yapmış ne etmiş görünür vaziyette... Mesela nisanın dördünde, şubatın yirmiikisinde kim ne yapmış tabak gibi ortada... eğlenilmiş, yenilmiş, içilmiş... belgelenmiş... Herkes kendi hayatını yaşıyor ve halinden memnun... belki hakikaten de böyle olması lazım...

Tüm dünyada kaç kişi var? kaç tane hikaye var? Dünya var olalı beri kaç tane aşk var? işte tüm bunları düşünüp gözlerinden süzülen yaşları sildi adam...

Geçmişi tam anlamıyla geçmişte bırakıp, düz bir çizgide yürümeye çalışarak... dört nisanları, yirmiiki şubatları ve diğer tarihleri kafasından silip... ışığa doğru, hafif sendeleyerek ama kararlı yürüdü...

Işığın sonu ayçiçek tarlaları idi... etrafına baktı... güneş tepede ve çok sıcaktı... karşıda bir baraka gördü... biraz uzaktı ama oraya yürümesi, sığınması gerekiyordu. İçeri ulaştığında mumların aydınlattığı değişik bir mekanda buldu kendini... Artık ağlamıyor, aksine gülümsüyordu... ne tarihler, ne kişiler, ne mekanlar... hiçbiri yoktu... sadece mumlar ve tütsüler...

Nerdeydi?

Kimdi?

Bu hikaye neydi?

O kimdi?

hepsini unutmuştu... ve en önemlisi gözyaşları kurumuştu...

Into the Wild

2009-02-24T13:12:00.002+02:00

Üniversiteyi bitirir bitirmez evi terk eden, parayla ilgili hiçbir ilişkisi kalmayan, kendini tamamen doğaya adayan Chris McCandless’in (Emile Hirsch) serüvenini anlatıyor hikâye. Gerçek ismini kullanmayan kahramanımız kendine Alex Supertramp adını uygun buluyor. Kapitalizmin yap dediklerinden kendini sıyırarak materyalist düşüncelerden uzaklaşan ve doğanın çağrısına uyup zorlu bir yolculuğa çıkan Alex Supertramp, kuş uçmaz kervan geçmez Alaska doğasına doğru yaptığı yolculuk, onu hem bir birey olarak hem de doğanın bir parçası olarak yeni bir arayışa yöneltiyor. Geçmişindeki safralardan tümüyle arınan Alex, bu yolculuk sırasında karşısına çıkan insanlardan da bir şeyler öğrenerek ufkunu genişletiyor. Yaşanmış bir hikayenin başarı ile senaryolaştırılmış halini izlemek isterseniz, Digiturk GoldMax kanallarında Mart ayının ortalarına kadar gösterimde olacak. Yönetmen Sean Penn.
Bu film beni ziyadesi ile etkiledi... Görmenizi şiddetle tavsiye ederim...

Eski Dost...

2009-02-18T03:11:00.003+02:00

Yıl 1974 Almanya'da doğmuş. Oralardan taa Türkiye'ye gelmiş. Yıl 2004. Bir arkadaşım beni arayıp, vosvos sevgimi bilip, Üsküdar'da bir vosvos bulduğunu ve fikir vermem açısından, benim fikirlerime ihtiyaç duyduğunu söylemişti. Kalktım gittim. Dipdiri fakat çok genç işi ama çok orijinal olmayan TİKİ ile tanışmam böyle başladı...
Yaklaşık bir sene sonra bu arkadaşım beni yine arayıp, daha farklı bir araç almak için TİKİ'yi satmak istediği söylediğinde tekrar gittim Onu görmeye... Hiç aklımda değilken "aldım" dedim. Sonraki hikaye çok daha komik...
Eşim kullanır diye düşünürken, kayınpederim yıllarca başta hiç sevmediği TİKİ'yi kullandı. Sonrasında TİKİ'nin yıllarca evet yıllarca bir kaldırım kenarında tekrar yollara döneceği zamanı beklediği günler geldi... Biz İstanbul'u terketmiştik. Kayımpederim Amerika'ya gitmişti ve TİKİ yıllarca bir kaldırım kenarında yol alma özlemi içerisinde öylece bekledi.
Kayınpederim üzerine gül kokladı ses etmedi. Ben ona göz ucuyla bakıp koltuğuna oturmakta terddüt ettiğimde bile içerlemedi, ses etmedi. Sanırım bir gün yollara koyulacağımızı bilirmişcesine, sessiz, sakin ve mağrur ve gururlu bir şekilde bekledi, bekledi, bekledi...

Bir talip çıktı kendisine, içim hiç istemeyerek gittim gösterdim... Ama bütün defolarını göstererek... İçimden bir ses ayrılmamalısınız diyordu... Netekim öyle de oldu... Ertesi gün ufacık bir bakımdan sonra Cennetime doğru yola koyulduk Tiki ile... Ve inanın ki sanki acenteden yeni çıkmışcasına, sanki 35 yaşında değilmişcesine o kadar istekli ve heyecanla bana eşlik etti ki, elimdeki tüm ondan daha genç araçları satma kararı aldırdı bana... Vosvos böyle birşey işte...
Vosvos bir ayrıcalık... vosvos bir yaşam tarzı belki de... İyi ki varsın TİKİ... iyi ki varsın... Hayatımda bir çok kapı açmış vosvos sevgisinin hakikaten de boş bir hayal olmadığının, sadakatin, vefanın hala varolduğunun ispatısın...
Yıllarca beraber olmak dileğiyle...

Vosçakalın...

Nihat Akkaraca

2009-02-12T23:05:00.004+02:00

Eski Datça'da bir Nihat Akkaraca doğmuş. Bu kişi kişisel çabaları ile meslek edinip, yabancı dil öğrenmiş. Yıllarca başarıyla çalışmış. Sonra memleketi Datça'ya geri dönmüş. Diğer yaşıtları gibi kahvede pişpirik oynamak yerine, üretmiş, türetmiş, dinlemiş, anlatmış... Bilgisayar öğrenmiş, internete merak salmış. Web sayfası yapmış. Yetmemiş bir kitap yazmış. O kitap birinci baskıyı tüketmiş ikinciye basılmış...

Herşeyden önce insanmış. Kiminin babası, kiminin abisi, kiminin amcasıymış. Ama hakikaten güzel insanmış. Çalışkanmış, üretkenmiş.

Datça'lılar aristokrattır. Çalışmayı sevmez çalıştırır sözünün aksine, son ana kadar çalışmıştır, didinmiştir. İyi de etmiştir...

Bu anlattığım kişi aramızdan ayrıldı. İhmal ettiği belki de yapacaklarını biran evvel yapabilmek, vakit kaybebetmemek adına ihmal ettiği bir rahatsızlık sebebiyle aramızdan ayrıldı. Boğazım düğümlendi. İçim patlayacak gibi oldu. Yarın toprağa vereceğiz. Ama inanın ki gelecek kuşaklara anlatılması gereken bir kişiydi. Onu tanıyabilmiş olmanın mutluluğu, kaybetmiş olmanın hüznüne karışırken... Onun sayfasına ilk başından sonuna kadar okuyarak, ulaşabiliyorsanız kitabını alarak. Ne anlatmak istediğimi anlayacaksınız. Mutlaka bakın. Hak verecekseniz.

Seni hakikaten ve tüm samimiyetimle çok özleyeceğim Nihat Amca...

www.nihatakkaraca.blogspot.com

Aşıklar Masası

2009-01-16T01:07:00.004+02:00

eser : aşıklar masası kaynak : tablocu.com

Köşeyi döner dönmez karşısına çıktı. Görmezlikten gelemeyecek kadar gözgöze gelmişlerdi. Yağmur bastırmıştı. Gök gürlüyordu. Kafasını sola çevirdiğinde bir cafe gördü. Hemen ve çeviklikle kolundan tutup içeri soktu. Bar doluydu. Şömineye yakın iki kişilik bir masa vardı. Oraya yöneldiler. Kızın ağzını bıçak açmıyordu. Ama adamın söyleyecek sözü çoktu. Masaya adeta çöktüler. Kız sürekli gözlerini kaçırıyordu adamdan. Saçlarından akan yağmur damlalarına aldırmaksızın söze girdi adam.

- Neden? neden?
Kız hiç oralı gözükmüyordu. dışarı kaçırdığı gözleri ile sistemli olarak bacaklarını titretiyordu. Adam kıza uzun uzun baktıktan sonra tekrar daha kararlı bir tonla sordu.
- Neden?
Kızın gözleri dolmuş, söyleyeceklerini kurguluyorken, adam sıkıca ellerini kavradı. şevkatli gözlerle ona bakıyordu. Kız bakışlarını adamın ellerine yöneltti. Adamın ellerini çok severdi. Biraz eskiye gitti. o ellerin vücudunda dolaştığı zamanlara... İçi ürperdi. gözlerindeki yaşlar, gözlerine sığmaz olmuştu. Koyverdi. hıçkıra hıçkıra... Adam gözyaşlarına dayanamazdı. Ama bu gözyaşları onu yumuşatmak için değildi. Kız kendince bir takım sebepler sundu ayrılığa... Adam hiçbir anlam veremedi. Anlamadı, anlamayadı... baka kaldı. O sırada garson geldi masaya sipariş almak için. Fakat gözyaşları içindeki çifti görüp, hemen diğer masaya yöneldi... Adam duydukları karşısında tatmin olmamış, başka nedenler arıyordu ayrılığa... Fakat kızın öyle çetrefilli bir sebebi yoktu... kendince sebep buydu ve kendince haklıydı. Bir müddet sessizlik oldu masada... Adam dışarı akıttığı gözyaşlarını kontrol altına alıp, içine akıtmaya başladı... İçi acıyordu. Ayağa kalktı. Kız bir hamle yaptı "Gitme" dercesine... hatta öyle baktı. Ama adam tüm bunların çok geç hamleler olduğunu düşündü kendince...
Arkasını döndü ve sağanak yağmurun altında yürümeye başladı... Yağmur o kadar çok yağıyordu ki, bir an bu yağmurun tüm acılarını vücudundan ayırmasını diledi adam... Ama dileği tutmadı...
Aradan seneler geçti. Aynı kafenin önünde, kıvır kıvır saçlı bir kız gördü adam. Çok heyecanlandı. Kıvrak bir hamleyle yıllar önce ayrıldığı kız olup olmadığına baktı... Değildi... Sonra bir an düşündü. Zaten o kızın yüzü artık hayallerinde canlanmıyordu ki... Canlı kalan sadece tertemiz sevgisiydi... Gözünü kapattığında onu göremez olmuştu... Şimdi kendi kendine sorma sırasıydı...
-Neden?
Hiçbir zaman bilemedi...

Kalın sağlıcakla,

Vosmanius

Değirmen

2009-01-16T00:42:00.003+02:00

Yalnız ama mağrur,
Yalnız ama dimdik ayakta,
Rüzgarla ilişkide ama umursamaz bir tavırda,
Taştan kabuğu ama içi yufka.

Etraf kalaba ama kendi yalnız,
Buğday gibi eğilmez,
Çalı gibi sürüklenmez,
Taştan kabuğu ama içi yufka.

Vefalıdır hatırlar eskiyi,
Ama eski onu hiç umursamaz,
Bu tavır karşında yapsada bir iki hamle
Taştan kabuğu ama içi yufka.

Değirmen döndükçe öğütür,
Düşündükçe eskiyi daha hırsla daha şevkle
Döndükçe döner, öğüttükçe öğütür.
Taştan kabuğu ama içi yufka

Diyeceğim var...

2009-01-05T03:21:00.003+02:00

photo : haber3.com

Az önce yazdığım yazıda geçen "evimde doğalgaz vardı" aklıma yılbaşında yitip giden 7 tane fidanı anımsattı...
5 liralık bir boru yüzünden hayatını kaybeden bu gençler elbet geri gelmeyecekler ama olay sonrasında abuk sabuk konuşup, tüylerimi diken diken eden o yetkili(!) şahısın Allah belasını versin. Bu konuda kimin, kimlerin ihmali varsa o 7 genç öteki tarafta yakalarına yapışsın...

Nasıl bir savunma şeklidir ki bu?

Veysel Karani Demir adındaki insanlıktan nasibini almamış canlı, acı içindeki 7 aileye "yarı çıplaktılar" ile "zaten kız erkek bi arada eğlenir mi? " zihniyetini dışa vurarak yeni yılın ilk skandalına imza attı. Bu örümcek kafa zihniyetinin, bu ülkede yeri olmaması lazım diye düşünüyorum.
Bu olay kazara bir uzakdoğu ülkesinde yaşansaydı... mesela Japonya, yetkili istifa ettikten sonra gidip evinde harakiri yapardı.

çok fazla birşey demek istemiyorum ama kendimi de tutamıyorum Allah belanı versin be adam!

İyi ki Burdayım...

2009-01-05T02:53:00.003+02:00

Yağmurlu, isli pisli bir İstanbul akşamı dar atmıştım kendimi eve... Trafikle boğuşmuş, ağız dolusu küfür etmiş belki bir o kadar yemiş gelmiştim evime... Evim o zaman kocaman... Bir dostumla şakalaşırdık odadan odaya vesaitle gitmek lazım diye... Şimdi? adım hesabı :-) O akşam açlığı ezdikten sonra resim defterime gömülmüştüm... Bir ev çizmiştim. Taştan... Eski bir Rum evi... Begonvillerle süslemiştim. İsyanımın haykırışıydı kağıda akseden... burada olmalıyım dedim. O zaman evim doğalgazlı, donla geziyorum evde sıcaktan. Çöpü dairenin dışında yangın merdiveninin orada bulunan borudan atıyorum... Ondan evvelki evde kapıcımız var... Vayyy!... "Hüsmen efendi, bi kalıp beyaz peynir, bir camel, bi büyük rakı kap ta gel" zamanı... Pişmanlık mı? yooo kesinlikle değil ama insan ne oldum diil ne olacağım demeli misali işte...

Uzunca bir dönem işim iyi, gelirim fena değil... ama benim aklımda "küçük esnafım ben" düşüncesi... Eeee? olduk işte nooldu? Bay Unakıtan'a çalışır olduk... Kendi işimizin patronu olmamıza rağmen... Bu tabi ki düzelecektir ama görünen o şimdi... Geçen gün eskilere, resimlere daldım... o zamanlarla bu zamanlar arasında ne kadar fark var...
Ben ne kadar insanca düşünürmüşüm meğer... hatta safça... bende varsa herkesindir diye düşünmüşüm... düşünürdüm de... olsun varsın yaşananlar güzeldi. Paylaşımlar doyumsuzdu. Hiçbir zaman paranın esiri olmadım, olamadım, olmayacağım da. Şimdi de gayet rahatım. Ben gerekeni yaptım. Kesinlikle pişman değilim... Yerimden memnunum... Olduğum yer olmam gereken yer... İstanbul'la alakalı bir tek Yapı market ve balık özlüyor olmam benim manyaklığım... Olsun varsın... Ben buraya aitim. Bunu tüm benliğimle hissediyorum. Çocuklarıma, hayat arkadaşıma bakıyorum. Onlarda mutlu hayatlarından... Burada olmaktan... Gerçi pek seçme şanları yok ama olsun varsın... Çok isterlerse, okumaya, yaşamaya istedikleri yere gitmekte özgürler... Çıkmam ki karşılarına "yooo gidemezsin!" diye...
Esasen herkes gitse ben yine de burada kalırdım sanırım... Beni buraya bağlayan ilginç bir bağ var anlatamadığım... Kendimin de çok bilemediği...
Herkes seçtiği hayatı yaşasın, sevdiği işi yapsın... bu gerçekten böyle... Bir büyüğüm "herkes kendi hayatının mimarıdır" demişti. O zaman çok koymuştu bu laf... Şimdi ise mimar olmaktan gurur duyuyorum.
Bu inşaat esnasında belki birçok kaybım oldu ama diğer taraftan inanılmaz kazanımlarım oldu bunu göz ardı edemem... Emeği geçen herkese şükran borçluyum...
Netice itibari ile gururlu, mutlu, dingin ve umutluyum... İyi ki buradayım... Yeryüzünün cenneti Datça'da...

Kalın sağlıcakla,

Vosmanius

Noel, Hazırlıklar ve Paris

2008-12-04T02:10:00.000+02:00

Şimdi nerede olmak isterdim serilerime bir yenisini daha eklemek istiyorum bugün... Paris... evet evet şu an Paris'te olmak isterdim... Aralık ayında hummalı bir çalışma başlar oralarda... Noel (Christmas) hazırlıkları... Daha önceleri burada da açıkça anlatmaya çalıştığım gibi Noel (Christmas) yılbaşı ile karıştırılmamalıdır esasen... 24 Aralığı 25'ine bağlayan akşamdır bu (özellikle katolikler için) Şehirdeki, evlerdeki hazırlıklar son derece keyiflidir. Aralık ayında çocuklara alınan bir tür takvim vardır. İllüstre bir şekilde hergün açılan ufacık bir pencerecik... En son 24ünde Hz. İsa tasvir edilir pencerede... Çok keyiflidir açması hergün... Hele ki şehrin ışıkları... süslemeler... Havada mistik bir tad vardır... İnsanın iyilik yapası gelir. Hiç alakasız ama bizim Ramazan'da daha bi insan daha bir iyilik sever olduğumuz gibi...

Bir zamanlar İstanbul'da da açılmış ama neden bilinmez iş yapamamış, Printemps, La Fayette, Samaritaine gibi büyük ve eski alışveriş merkezlerinin süslemeleri, etkinlikleri her çocuğun ve çocuk gibilerin aklını başından alır... Bu zamanlar Paris bambaşkadır... Esasen bu zamanlar tüm Hristiyan alemi bambaşkadır... Ama gelin görün ki, bizler Noel Baba'yı yılbaşına akuple edebilmiş yegane kişileriz... Tekrar ediyorum. Noel ayrı yılbaşı ayrı...

Evlerde ağaçlar bir güzel süslenir, hatta ev bahçeliyse, oraya taşar güzellikler... çocuklar için, eşi benzeri bulunmaz harika bir dönemdir. Noel Baba'ya mektup yazar çocuklar... Postacılar usanmadan taşır o mektupları bilinmeze... Noel ruhu ile ilgili olarak size bir sürü film tavsiye edebilirim ama bıkmadan usanmadan seyredebileceğiniz bir animasyon film olan , "Kutup Ekspresi / Polar Express" filmini şiddetle tavsiye ediyorum.

Hala Noel Baba'nın varlığına inanan biri olarak ve tüm bu hazırlıkları görebilmek adına şu an Paris'te olmak isterdim...

Joyeux Noel

Merry Christmas

Mutlu Noeller

Yalnız Adam

2008-12-04T01:01:00.000+02:00

photo : amute.bloge.sapo.pt

Tuğla örgülü depo görünümlü binaların yanından hızla koşarak, çıkmaz olduğu daha ilk girişte belli olan sokağa girdiğinde, onu takip eden aracın farlarını çok açıkça görüyordu. Tel örgüye doğru bir hamle yaptı ama kapı iki yerinden kalın zincirle kilitlenmişti. Üzerinden atlamak geldi aklına ama takiptekiler iyice yaklaşmış, araçtan inmiş, yüzlerindeki sırtlan gülümsemesi ile biri elindeki zinciri sallıyor, diğeri sopayı avucuna avucuna zarifçe değdirip bırakıyordu... Fonda bir aksiyon müziği... Adam yutkundu... Birazdan hayatta yemediği dayağı yiyecekti... Belki ihtiyacı olan buydu belki daha sağlıklı düşünebilecekti dayağını yedikten sonra... Ellerinde dayak enstrümanı olan kişiler yutkunan adama giriştiler. Ama öyle böyle değil... Allah ne verdiyse tabir edileninden... Aradan saatler geçtikten sonra yutkunan adam biraz doğruldu. Gün ışıyor, sokak köpeği üzerine işiyordu... Etrafa saçılmış dişlerini avucuna toplayıp, doğrulmaya çalıştıysa da ilk seferinde başaramadı...

Yere oturdu. İki elini başının arasına alıp, acısına mı, düştüğü duruma mı ağladığını anlamaya çalıştı. Üzerine işeyen köpek bile acımış olsa ki haline yüzünü yalamaya başladı. Kollarına aldı köpeği. Sıkıca sarılarak, hıçkıra hıçkıra ağladı. Bir gözü tamamen kapalıydı. Etrafına bakmaya çalıştı... Dayak yedikten sonra yağmur yağmış, üzerinden akan kanları oluğa doğru süpürmüştü. Elbisesi paramparçaydı. Kaburgaları, ellerinin üzeri ve özellikle yüzü ateş gibi yanıyordu. Kafasının arkasından ılık ılık kan akıyordu hala... Bir hamle daha yaptı kalkabilmek adına. Demin yüzünü yalayan köpek, biraz uazklaşmış, sanki acıyan gözlerle ona bakıyordu. Elini pantalonunun arka cebine attı. Cebi yırtılmamıştı. Cüzdanı ve içindekiler duruyordu. Yola çıkıp bir taksi çevirebileceği geldi aklına. Yavaş hareketlerle yol doğru yürümeye başladı. Kulakları çınlıyordu. Sanki çok yüksek sesle müzik çalınan bir gece klübünden henüz çıkmış gibi hissediyordu. Acı ile karışık gülümsedi. Yola vardığında liman bölgesinde olduğunu hatırladı. Bu saatte ne taksi ne otobüs hiçbirşey geçmezdi buralardan... biraz daha yürümenin iyi olacağını düşündü. Bir bacağı oldukça aksıyordu. Takip edildiğini hissettiğin ise içini bir ürperti almıştı. Ani bir dönüşle arkasına baktığında, üzerine işedikten sonra tanıştıkları köpeğin olduğunu anlayınca içi biraz rahatlamıştı. Biraz daha yürümeye karar verdi. İleride bir otobüs durağı olduğunu anımsıyordu. Fakat bu hızla çok süreceği belli idi. Kararlı adımlar atmak istedi fakat acısı çok fazlaydı. Arada kesik kesik öksürüyor, bu kasılmalar ona fazlasıyla acı çektiriyordu. Neden sonra otobüs durağına geldi ve banka oturdu. Başı dönüyordu. Görüntüler bulanıklaşıyordu... Ağzına patlamış kaşından akan kan tadı geliyordu... Bir anda kendinden geçiverdi.

Gözünü açtığında, bembeyaz bir odadaydı. Yatar vaziyette, acılarından arınmış ve hafiflemiş gibiydi. kolunu bacağını kaldıracak hali yoktu ama içinde garip bir huzur vardı. Biraz susamış hissediyordu kendini. Odada kendinden başka kimse yoktu. Duvarların beyazı göz alıcı bir beyazdı. Etrafta hiç ses yoktu. Tıpkı kıyafetleri gibi... etrafa bakmaya çalıştı. Birden içi huzur doldu. Emniyetli bir yerde olduğunu hissetti. O huzurla tekrar kendinden geçti. Kendine geldiğinde, yeşil önlük giymiş doktor kılıklı birini baş ucunda gördü. Konuşmaya çalıştı ama sesi çıkmadı. Doktor kılıklı olan bakışlarındaki güvenle onu yorulmaması konusunda uyardı.

Gözünü açtığında, bir tekerlekli sandalyeye oturmuş, yemyeşil çimlerin üzerinde, bi sürü hasta kılıklı insanların, birileri ile yürüyüş yaptığı bir manzara ile karşılaştı. Yanında, orta yaşlı bir hemşire vardı. Sessizce ve kendi kendine kitap okuyordu. "Merhaba" dedi hem hemşireye hem hayata. Gülümseyerek cevap verdi hemşire... Ona aylardır bu hastanede bakıldığını anlattı. O gece ile ilgili neleri hatırladığını sordu... Adam herşeyi detayları ile hatırladığı halde cevap vermedi ama ne zaman çıkabileceğini sordu. Yakında diye cevap verdi hemşire...

Aradan uzun zaman geçmesine rağmen, sebebini sadece adamın bildiği ilginç bir gece yaşanmıştı. Adam o günden sonra hiç kimseyle çok uzun cümleler kurmadı... Yalnız bir adam olarak olarak hayatına devam etti. Kimdi? ne için? neciydi? hiç bilinemedi...

Sağlıcakla Kalın,

Vosmanius

YETER !!!!!

2008-10-05T21:45:00.001+03:00

Anlam veremiyorum bir çok şeye... Neden kavgasız gürültüsüz yaşayamazdı neredeyse asırlarca kardeşçe yaşamışlar? neden gecenin karanlığında sinsice yaklaşıp, bir tilki gibi sessizce ve ağzından kan damlayarak saldırılırdı? Böyle yapıldığında hiç mi düşünmüyorlardı ki bu yaptıkları onları bizlerden biraz daha uzaklaştıracak?

Sokakta gördüğümüzde ister istemez gözlerimiz nefretle bakacak... Yazık çok yazık! Sözüm size diğerleri... Nefret tohumu ekiyorsunuz... Dikkat edin... tükürükle boğulmayın sonra!!! Sabır sabır bi yere kadar... Sabrı zorluyorsunuz... Kardeşçe yaşamak varken itliğin lüzumu yok...

Tüm şehitlere rahmet diliyorum Tanrı'dan... Analara, babalara, eşlere, çocuklara sabır...

Türk Ordusu, kanı yerde koymayın ve bir tokat indirin artık bu kendini bilmezlere...

Sağlıcakla,

Vosmanius

Komik

2008-09-08T21:38:00.000+03:00

Buna benzer bir karikatürü internette gördüm. Defalarca kopyalamayı denediysemde site müsade etmedi. Bende ne yaptım? oturdum kendim çizdim. Esinlenme diyebilir miyiz? Ne derseniz deyin... Ben anlatıma acaip güldüm...

Kalın sağlıcakla,

Vosmanius

Uçuşan Yapraklar

2008-09-04T01:47:00.001+03:00

Hani geçenlerde Cuba'da olmak istemiştim ya, şimdilerde sarı tonları almış bir ormanda olmak istiyorum. Çizmem, pantolonum, boğazlı kazağım ve köpeğimle bir ormanda olmak istiyorum. saatlerce yürümek ve toprak kokusunu içime çekmek. İleride daha ulaşamadığım yerlerde yaprakların süzülerek yere düşmesini izlemek. Belki hışır hışır sesler çıkartarak yer değiştiren orman hayvanlarını görebilme ümidiyle etrafa bakınmak istiyorum. Bu ara üstüste gelen hayal kırıklıkları ile vedalaşmak, orman havasını doyasıya, ciğerlerimi acıtana dek çekmek istiyorum. Fransızca eski şarkılar dinleyip, ıslık çalmak istiyorum. eskileri hatırlayıp hüzünlenmek ama ağlamamak istiyorum. Sonbaharı tüm depresif haliyle içimde hissetmek istiyorum. Anlayacağınız sonbaharı doya doya yaşamak istiyorum...

Kalın Sağlıcakla,

Vosmanius

Anlıyorum !

2008-08-26T01:26:00.000+03:00

kaynak : www.egitimaileforum.com

K Ü B A

2008-08-26T01:14:00.000+03:00

Bu akşam Küba'da olmak istedim birden...

Hayatta hiç görmediğim, ama görmek istediğim Küba'da.

Ne Fidel'i tanırım ne Che'yi tanıdım.

Ama tüm bunlara rağmen sevdim ve göresim geldi.

Orada bi sürü iş yürüten bir dostum olası geldi.

Sadece beni ben olarak sevsin istedim.

Sevgilim olsun istedim bi tane...

Beni sorgusuz sualsiz istesin sevsin istedim.

Kalbinde nefrete yer vermesin, samba yapabilsin güzel sevişsin istedim...

Ben çok şey istedim.

Çoğu oldu gerçi ama sonu yok.

Ben bu akşam Küba'da olmak istedim.

Ben bu akşam çok şey istedim...

Gelen, gören ama nefret etmeyen birini istedim...

Ben Küba'da Latince şarkı dinlemek istedim...

Kalın sağlıcakla

Vosmanius

Çiçek Tarlaları

2008-08-01T16:07:00.001+03:00

Çiçek, bitki sevenlerdenim. Fakat Ayçiçeğinin yeri başkadır bende. Gördüğümde bende ayrı bir mutluluk yaratan, ender çiçeklerdendir. Ayçiçeği, Günebakan olarak da adlandırılır. Güneşi takip eder durur. Bu yaz boyu iki metrenin çok üzerinde bir tane gördüğümde şaşkınlığımı gizleyemedim. Hatta resmini almayı bile düşünemedim. Ayçiçeği pozitif bir çiçektir. En azından benim için öyle. Sarı petalleri ve yeşil yaprakları ile inanılmaz bir uyum abidesidir. Çoklukları daha büyük bir mutluluktur benim için.

Photo : denizgunes.blogcu.com

Toplu halde gördüğümde mutluluk veren bir diğer çiçek, gelinciktir. Baharın müjdecisi gelincik tarlaları... Kıpkırmızı ama büyüleyici... Papatya ile arkadaş... Uçsuz bucaksız bir vadide, bir tarlada gördüğünüzde, hakiki bir görsel şölen değil midir? Şöyle bir durup, o tarlada koşasınız gelmez mi? Papatya tarlalarını saymıyorum bile... O bambaşka bir coşkudur. Minik papatya haricinde bizim buralarda, yenilebilir ve neredeyse insan boyu Dallampa adı verilen papatyaları görseniz, onları kucaklamak istersiniz...

Çiçek güzel şey...

Kalın Sağlıcakla,

Vosmanius

Aynadaki Kadın

2008-07-22T18:23:00.000+03:00

Ressam : Gülgün Tüzün "Aynadaki Kadın"

Sabah vakti aynanın karşısındaydı. Endamına baktı. Renk uyumuna biraz. Gözlerin etrafındaki çizgilere... Şöyle bir savurdu saçlarını... Eskiyi hatırladı. Hala da mihrap yerinde diye düşündü. Mahalledeki delikanlıların onu gördüğündeki heyecanlarını anımsadı... Aynadaki Kadın saçlarını savururken, eski aşklarını anımsadı ve acı acı gülümsedi. Oktay geldi aklına. Ne kadar çok sevmiştiler birbirlerini... Fakat onca sene flörte rağmen Aynadaki Kadın ani bir kararla, Konsoloslukta çalışan bir yabancı ile dünya evine girmişti. Oktay çok mücadele etmiş ama vazgeçirememişti. İlginç bir hikayeydi.

Aynadaki Kadın, Konsoloslukta çalışan adamla evlenip, onun memleketine gitmiş, fakat büyük aşkını hiç mi unutamamıştı. Arada büyük aşkı ile konuşup karşılıklı acılar çekmişlerdi. Yıllar sonra Aynadaki Kadın yabancı eşinden ayrılıp, yine aynı mahalleye taşındığında, Oktay'da yuvasını kurmuş aynı mahallede yaşıyordu. Zor bir durumdu. Yıllar sonra yine karşı karşıya gelmişler ama birşey konuşamadan zıt yönlere gitmişlerdi.

Aynadaki kadın ayna karşısında, üzerini başını toparlayıp, saçtığı hatıralarını tekrardan bilincinin altına yerleştirip, evden çıktı. mahallede yürürken, gençliğinin geçtiği yerlere şöyle bir göz ucuyla bakıp, yıllar önce sebebini bilemediği bir sebeple ortada bıraktığı Oktay'ın da yer aldığı mezarlığa yöneldi. Her sene geldiği gibi yine huzura geldi. Belki günah çıkartmaya, belki de özür dilemeye... Bu saatten sonra çok bişi değiştirmesede gelişi, geliyordu işte... Keşke'lerle hayat geçmez en azından bunu öğrendi Aynadaki Kadın.

Kalın Sağlıcakla,

Vosmanius

Yalnızlık

2008-07-11T14:13:00.001+03:00

Photo : mefeka34.files.wordpress.com/2008/02/yagmurlu.jpg

Loş bir balıkçı meyhanesi etrafta balık ağları, ağların üzerinde envai çeşit kuru balık, deniz kabukları, can kurtaran simitleri… duvarlarda küçük dörtlükler… rakı üzerine, dostluk üzerine, içme kuralları üzerine…karşı duvarda bir şömine…karşı masada yalnız bir adam tanımam etmem… açlığı bastırmak üzere oradayım… mezelenirken yağan yağmurdan dışarıya bakmaya çalıştım. Gözgözü görmüyor… kafamı karşı masaya çevirdim. Adam belli ki epeydir burada, masada oldukça fazla küçük tabak ve izmarit var. Gözüm daldı bir an karşı masadaki adamla tanıştığımızı ve en ince ayrıntısına kadar tanıdığımı düşündüm…

Kalktım dikildim başına… “naber abi?” Diye sordum. İyiyim dercesine omuzlarını oynattı… dertli herhalde dedim içimden buyur etti masasına… çektim sandalyeyi oturdum… “n’ooldu abi bir derdin mi var?” Diye sordum... “Hiiiiç” dedi “kış geldi böyle oldu… kış geldi herkes gitti.” Anladım ki adam kendini çok yalnız hissetti. Duvarlara baktı, kendi kendiyle konuştu… ateşi seyretti. Ağladı bazen… bazen güldü… ama kendini çok yalnız hissetti. Anlattığına göre Göçmen kuşlar başının üzerinde giderlerken el sallamış. Ekmek atmış ilerilere belki göçmen kuşlardan acıkan vardır da gelir yalnızlığını paylaşır diye. Ama onların yolu uzun bir de H5N1 virüsü başlarında… durmamışlar. Göz ucuyla bakıp kanat çırpmaya devam etmişler. Adam ısrarla mutlu olmalısın mutlu olmalısın diye tekrarlamış kendine… “Bak” dedim “bahar geliyor buralara, bademlere kar yağdı sanma onlar çiçek… nergis çiçeğini bir tek çingenenin tezgahında yetişir sanırdın bak… dağ taş nergis, papatya, anemon dolu… bunların sana yaşama sevincinin yanısıra umut aşılamalı… Hayata aşık değil misin? Hayatın kıvır kıvır saçlarına tutunmuş değil misin? Hayat ki tosbağa hızıyla ilerleyen mutlu umutlu olduğunda bir küheylana dönüşmüyor mu? Bahar geliyor buralara her taraf uyanıyor. Şimdi hoplamak zıplamak zamanı. Kan değişik akar damarlarda, sana ait kadınları düşün hepsi sevmiyor mu seni? Peki ya sen onları?” Adam başını onaylarcasına salladı. Sigarasından bir nefes çekip gözlerini kısarak rakısından bir yudum aldı. Tekrar açtı gözlerini ve gözlerime dikerek hafifçe gülümsedi. Daha doğrusu ağzının sağ tarafı oynadı. Gülen gözlerle bakmaya devam ettim adama. Sonra bir şimşek çaktı… sıçradım yerimden, yağmur bardaktan boşanırcasına yağmaya devam ediyor…kafamı çevirdim karşı masadaki adam çoktan gitmiş. Garson gözünü bana dikmiş, hesabı ne zaman isteyeceğimi sorar gibi bakıyor. Amma çabuk geçiyor vakit hayal kurarken… kolumu kaldırıp, hesabı istedim… insan yalnızken ne garip eğlenceler buluyor diye geçirdim içimden… gülümsedim garsona… adam mı? Hiç tanışamadık ki? :-) (01.02.2006)

Kalın Sağlıcakla

Vosmanius

Hikaye bu ya...

2008-07-05T00:00:00.002+03:00

Bugün Eski Datça'nın içinde gizlice elele tutuşan bir çift gördüm. Gizlice tutuşuyorlardı hissettim. Onlar aşklarını fütursuzca yaşayamamanın ezikliğini omuzlarında hissediyorlardı. Belki abi evliydi, belki yaşı biraz fazlaydı. Kız belki gençti. Bilemiyorum bilmek istemiyorum.

Yıllar önce bir genç adam çok uzaklarda bir kız tanımıştı Avrupa'nın Paris şehrinde. Orada aşklarını doyasıya yaşıyorlar, sokaklarda öpüşüyorlardı. Birbirleri ile gayet güzel anlaşırken, evlenmeye karar verip, delikanlının memleketine taşınma kararı alıyorlardı. Fakat genç kızın hayatının dönüm noktası bu şehre gelmekle başlıyordu. Kocası ile elele dolaşamıyor, Galata Köprüsünde öpüşemiyor, sarılıp yürüyemiyorlardı. Aşk acaba şehirlere göre değişken birşey mi diye düşünüyordu genç kız... Birden ortaçağda yaşadığını düşünmeye başladı. Anasının evinde görüp kullandığı elektrikli süpürge makinesi bile burada hayaldi. O dönemin televizyonu gibi aşk bile siyah-beyazdı... Yürümedi ve ayrı ayrı yollara devam ettiler... Oysa ki Paris'te bu iki genç bir lokantaya boş mideyle girip, dünyanın siparişini verip, hiçbir şey yiyemeden koşarak ve kahkahalarla evlerine gidiyorlardı.

Aşk tüketilmez yaşanır. Aşkınızı çevre baskısını düşünerek yok etmeyin. Bu o kadar kıymetli bir duygu ki, paha biçilemez... Kulak verin sözlerime... Bu kadar konuşuyorsak var bir bildiğimiz...

Aşkla ve Sağlıcakla kalın,

Vosmanius

Garip Bir Masal :-)

2008-07-03T17:27:00.002+03:00

Yoğun bir günün ardından, soluklanmak üzere gittiği Salacak'taki bir kafede tanışmışlardı. Hemen o gün çok iyi anlaşacaklarını hissetmişti genç adam. Hemen hamle yapmak istememiş, ne telefon ne mail ne blog hiçbir detay vermeden ve almadan el sıkışıp ayrılmışlardı mekandan. Saatlerce ne kadar da çok konuşacak şey bulmuşlardı.

Birkaç gün sonra adam tekrar o kafeye döndüğünde, genç kızın az önce ayrıldığını öğrenip çok üzülmüştü. Bir sonraki buluşmaları birkaç haftayı buldu. çok özlemişlerdi birbirlerini. Adam masaya oturur oturmaz ellerini sımsıkı sarmalamıştı kızın. Tüm detaylar, iletişim bilgileri alındı bir solukta. Genç adam kızın falına baktı. Falda ve yüzünde bir hüzün görüyordu ya pek söz etmedi. Ama gecenin ilerleyen vakitlerinde, herşey ortaya çıktığında, onlar biraz daha birbirleri hakkında söz sahibi oldular.

Sabah kalktıklarında sarmaş dolaş ve neredeyse birbirlerine kaynamış gibiydiler. Güzel başlamıştı. Bitmeseydi bu anlar keşke.

Adam ve kadın, birbirlerini çok uzun zamandır tanıyorlarmışcasına rahat, tutkulu ve birbirlerine bağlıydılar. Aradan bir vakit geçtikten sonra hayatlarına değişik şeyler katmak ihtiyacı istediler. Genç kız fotografçıydı ve hayattaki her ayrıntıyı resmetmek gibi bir isteği vardı. Genç adam kızın çektiği kareleri seviyor, sürekli yüreklendirmeye çalışıyordu. Beraberliklerinin ilk zamanlarından itibaren kendilerini resmetmeye başladılar. Hemen hemen hergün hatta bazen günde birkaç kez bir sürü kare ile hayatlarını foto-belgesel haline getirmeye başladılar.

Bu kareler her zaman hayatın içinden değil kimi zaman onların özelini yansıtan kareler de olabiliyordu. Bu esasen kimsenin bilmesi gereken de bir ayrıntı değildi ayrıca. Dedik ya bu çift kendi belgesellerini yapıyordu ve en önemlisi bundan da son derece memnundular. Onlara ait özel anlar her zaman ulaşılabilir bir bellekte dijital ortamda özenle saklanıyordu. Yıllar geçtikçe, ellerinde inanılmaz sayıda resim biriktiğini gördüler. Siyah-beyaz, renkli, oynanmış, renklendirilmiş, photoshoplanmış... Yıllar sonra, aslında ne güzel bir iş yaptıklarının farkına varmışlar. Yıllarca birbirlerinin sevgisi ile heyecanı ile beslendiklerinin, belleklerini hep canlı tuttuklarının... Yüzlerdeki kırışıklar artmaya başladığında, yaşıtlarından farklı onlar heyecanlarını, çocuklarını hep canlı tutmuş olmanın gurunu yaşamışlar.

Birgün sonsuzluğa doğru elele yolculuğa çıkacakları esnada sadece kendilerinin bildiği güzel, küçük bir oyunla gayet mutlu bir şekilde sessiz sedasız ama arkada hiç iz bırakmadan, diğerlerinden farklı yaşamış olarak gittiler... Darısı kalanların, yaşamak isteyenlerin başına

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Özgürlük Uçmak mı? Dalmak mı?

2008-07-03T17:14:00.000+03:00

Bunu sorguluyorum birkaç gündür. Kimilerine göre uçmaktır özgürlük kimilerine göre dalmak. Uçmadım ama daldım. Daldım ve dünyaya bakışım değişti. Artık eskiden olanların bir önemi yok çünkü farklı bir dünyayı keşfe başladım. Uçsuz bucaksız mavilik, kafanı kaldırdığında gördüklerin...

Denizi severim ama uzunca bir müddettir çimmekten öteye gidemiyordum. Sıkılıyordum. Oysa geçenlerde denize daldığımda tüpün daha büyük olmasını diledim... Hiç çıkmak istemedim. Zaten vaktin nasıl geçtiğini de anlamadım... Ne kadar vakit kaybetmişim... Ne kadar karaya bağlanmışım... Oysa ki derinler artık beni çağırıyor... Malesef resimdeki gibi balık sürülerini henüz göremedim. Benim ödülüm bir böcekcik oldu kayanın altında gizlenmiş. Olsun içten bir merhabaydı bu...

Güzel başlayan ve umarım uzun zaman devam edecek bir beraberlik bu...

Var mısın? Yok musun ?

2008-04-30T22:39:00.000+03:00

Photo : milliyet.com

Televizyonun izlenme rekorları kıran bir yarışma programı esasen. Yirmi küsur yarışmacının içinden gecenin talihlisi “kutusu” ile Acun’un yanına gelip, ilk turda 5, sonraki turlarda daha az “kutu” açtırıp, yüksek bir meblağ ile yarışmadan ayrılmak üzere yarışıyor. Baktığınızda eğlenceli, heyecanlı bir yarışma… Kazanabileceğiniz meblağ 1 Ytl ile 500.000 Ytl arasında değişiyor. Hamdi Bey’in teklifleri yarışmaya renk katıyor. Haftanın belli günleri insanları televizyona bağlayan değişik bir eğlence türü.

Tüm yarışmalarda olduğu gibi, işkembe-i kübra’dan atması çook kolay. Oturmuşun evinde bir elinde ay çekirdeği, ayaklarını uzatmışsın, “teklifi al!” yada “ yürü beee! Kutuna giiiit!” demek çok kolay… Ne olacak ki? Taş attın da kolun mu yoruldu? Hatta renkli bir yarışmacıysan, Sabah programı yapman işten bile değil… Sözüm elbette feci sempatik Evren’e değil. Ama bu tip programlar kahramanlar yaratıyor ister istemez. Mesela ben Kemal’den Galatasaray’a en azından bir menejer olmasını bekliyorum. İkiz abiler vardı reklam yıldızı oldular. Anaokulu sahibi bir bayan vardı. Bence çok şeker bir insandı. Şimdilerde “hörk hörk” diyerek gülen Nurçin, Annesi dünya sempatiği Mevlut, İnatçı Metin, ve daha bir sürü özelliği bünyede barındıran birbirinden renkli yarışmacı… Lafım yok hepsi iyi, hepsi güzel.

Fakat geldiğimiz yer açısından ben çok şaşırmaya başladım. Niye mi? Olayın formatı belli. Kutu açtıkça ve özellikle küçük açtıkça, Hamdi Bey’in paçaları tutuşup, tekliflerde bulunuyor ya… İşte insanların o teklifler karşısında, verdikleri tepkiler beni gün geçtikçe şaşırtmaya başladı. Bu yarışmada verilen teklifin bu tarih itibari ile rekoru 144.ooo Ytl İlk beş kutu şayet “mavi” açıldıysa güzel bir teklif geliyor 2bin YTL 4bin YTL… sonralarında 20bin, 40bin, 50bin, 100bin… ve insanlar sırf 500bin YTL panoda duruyor diye bunları ellerinin tersiyle itiyorlar…

Ne paralardan bahsediyoruz farkında mısınız? Şimdi bir arkadaşınızdan borç isteseniz, 2bin YTL’yi zor toparlarsanız. Ama insanlar Hamdi Bey’in teklifine teşekkür edip, “yokum” diyebiliyorlar… Yarışmalara değil kızgınlığım… Sadece keyfim kaçık…
Hayatın tezatı burada, kimi insanlar, bazı değerlere değer katabilmek için işletmeleri adına bir takım borçlara girmek için gözlerini karartıp, borca girmeye hazırlanırken, borç istenen kurum binbir dereden su getirebilir. Çaresizlik içersindeki bu işletmeler ayakta kalmak adına kan kusup, kızılcık şerbeti içtik diyebilirler. Her ne kadar meslekdaş da olsalar, bu işletmelerin karşısına bir Hamdi Bey çıkmaz ki?

Öte yandan, TMSF tarafından el konulmuş bir medya işletmesini alması için bir gruba bu kurumlar tam 750bin dolar kredi kullandırabilirler.

Ben böyle adaletin, böyle sistemin, böyle düzenin taa!... … … … …

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Meyhane

2008-04-12T00:55:00.001+03:00

Foto : Ara Güler

Gözgözü görmüyor... sigara dumanı her taraf... kalabalık bir mekanın en dibinde tek kişilik bir masada oturuyordu. Hemen yanında yine tek kişilik bir masada feleğin çemberine parmak atmış Hüsnü Abi kemanını öttürüyordu. Keman ötmüyor adeta dile gelmiş konuşuyordu...

Tek masayı işgal eden, başı önünde, "saçların tarumar, gözlerinde nem, ateşe benzerdin, küle dönmüşsün" şarkısına eşlik ediyordu. Eşlik eden kişinin Paşa babasının en sevdiği şarkılardan biriydi o. Bu yüzden kimi zaman sessizce, kimi zaman avazı çıktığı kadar eşlik ederek hem ruha şad, hem de eskileri yaşamak adına kendinden geçiyordu. Hani filmlerden çıka gelmiş, hayatı film gibi gözlerinin önünden geçmiş olgusu var ya, tam anlamıyla onu yaşıyordu... Bu melankoli, eşiyle ilişkisini gözünün önüne getirdiğinde, yaşlılıkları canlanmıyordu. Bambaşka biri vardı yanında... Belki de bu gördüğü gerçekti yada tamamen yanılsama... Kim bilebilirdi ki? Kimi zaman bu beliren şekiller değil miydi hayatında karşısına çıkanlar... Temkinli mi davranmalıydı yoksa görmezden mi gelmeliydi... geriye bakıp, karşısına çıkanlara mı bakmalıydı... Şarkı bitti. "Bu akşam bütün meyhanelerini dolaştım İstanbul'un" başladı. Bu şarkının çok anısı vardı. Hemde keskelalaka... başka başka düşüncelere daldı... Yolluğunu sipariş edip, beyaz peynirinden bir çatal aldı... pastımalı humus soğumuştu. Yenisini istedi. Nerede o eski lakerdalar dedi içinden... Sadık, her zaman ki garsonu, buz gibi bir şişe soğuk su getirdi. Hesabı istediğini belirtir el işaretine "anladım abi" tarzında bir kafa eyme ile cevap verdi Sadık.

Hesap her zamanki, müzik her zamanki, düşünceler her zamanki. Demir almak zamanı Nusret, eve gitme vakti... Ceket omuza, sağdan sağdan... yavaş ama hızlı... Hadi Nusret ev bekler seni...

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Eski Defterler

2008-04-11T01:24:00.002+03:00

"fotoğraf : Wowturkey.com / Ben bu kadar eskisini hatırlamamakla beraber, resim hoşuma gittiği için kullanmak istedim."

Sene kaç hatırlamıyorum. birkaç genç Kadıköy Bostancı'da adına "merkez" dedikleri bir yerde her cuma akşamüstü toplanıp demlenirlerdi. İlk zamanlar Bostancı sabit pazar'ın şu an otopark kısmında. Sonraları sanıyorum Kasaplar Çarşısı köprüsünün dibinde şu an bi sürü kokoreçci olan yerde. O zamanlar sahil yolu yok ama başlanmış... Her Cuma toplanan gençler herşeyden her telden konuşuyorlar... Sami, idealleri olan ve bir çeşit komünizme sempatisi olan bir Malatya'lı. Ercan, Batman doğumlu ve insanlık, hakça yaşam için fikirleri ile aşka inanan bir genç. Erol, mizahı ile düşünceleri ile İstanbul doğumlu. Fikret, ileride yasadışı işler yapacağı belli bir genç. Anadolu'nun bağrından gelmiş birçok kişi daha ile sayıları 5 ila 7'yi geçmeyecek bu gençler, aldıkları alkolün de etkisi ile "merkez"de boylarından büyük konuları irdeleyip, gecenin sonunda Ahmet Kaya'dan çok yanık bir şarkı ile sessizce evlerine dağılırdı. Sami'nin enteresan fikirleri ile aslında devlet yönetmenin eşitlik ilkesi ile olduğuna, Ercan'ın anlattıkları ile ihmalkarlığın büyük sorunlar yaratabileceğini, Cebeci'nin aşk, kadınlar üzerine anlattıklarının bire bin katmak olduğunun farkında kendilerine paylar çıkarabileceklerini, Fikret'in anlattıkları ile nasıl dikkatli bireyler olunabileceğini, Erol'un anlattıkları ile nasıl gülünebileceğini anlarlar ve hoş bir şarkı ile sarmaş dolaş olup kardeşliği tüm benlikleri ile hisseder kendilerince tüm sorulara cevap bulmuş şekilde evlerine doğru yol alırlardı.

Bu akşam birden bire aklıma gelen bu anımı sizlerle paylaşmak istedim. Neden mi? İsimlerini zikrettiğim arkadaşların paylaşımları, yaşanılanlar ve gelinen durum açısından :

Sami : Amcasının marketinde üç kuruş paraya köle gibi çalıştı.

Ercan : Bostancı sabit pazarda tezgah açarak başladığı iş hayatına 3 dükkan ekledi. Pazarın başkanı oldu. Pazarın lav edilmesi sonucu güzel bir yerde bir dükkan açıp oyuncak satmaya devam etti.

Erol : Yıllarca ailesi ile çalışıp, otuzlu yaşların ortasında kendi kanatları ile uçmaya karar verdi. İstanbul'u terk etti.

Fikret : Okulu tamamlamayıp, yasadışı işlere bulaştı. Bir çete kavgasında bıçaklanarak öldürüldü.

Cebeci : Panjur işine girdi. Çelik kapı, alüminyum pencere ve sonrasında dekorasyon işlerine daldı. Sonraları bir takım krizleri atlamayarak dükkanını kapatmak zorunda kaldı.

Ortak hayaller, hayal olarak kaldı. Ama o yaşananlar çok ama çok müstesna olarak kaldı. Yıllar oldu bu arkadaşlar bir araya gelemedi. Şu an aramamızda olmayan rahmet istedi. Diğerlerinin ise kulakları çınladı sanırım.

Kalın Sağlıcakla,

Vosmanius

Güneşin Doğuşu

2008-03-29T14:48:00.001+02:00

Güneşi doğurmadan üzerine kalktı. El yordamıyla giyindi. Yalapşap bişiler attı ağzına. Traş olmaya gerek yoktu. Neredeydi bu kahrolasıca yeleği? hah buldu. Bu saatte fırında açık değildir ki diye düşündü. Olsundu. Evden bir iki parça yiyecek bişiler aldı yanına... Deniz ne kadar da süt limandı... Bu sessizliği pancar motor bozacaktı... Olsundu...
Balık tutası vardı hemde çok. Ama tutamasa da farketmezdi. Kırağı yağmış teknede oturduğu yer kıçını ıslatmıştı. Buna bile aldırmadan yol aldı. Pata pata pata... Kimsecikler yoktu denizde... ne balıkçılar ne balıklar... Erken kalkmış olmak onu mutlu etti. birkaç saat sonra güneşin doğuşunu seyre daldığında, oltaya balık vurduğunu farketti. Nereden çıkmıştı bu balık şimdi? tam da güneşi doğururken? ufak bir hanos güneşi görmek istemişti herhalde... Çekti sandala...
Bir iki saatin hasılatı; bir ispari bir kaya balığı 3 hanos. Kaya balığı geldiği yere döndü diğerleri kovada... Vakit dönme vakti...

Vosmanius

Sevgililer Gününe Dair...

2008-02-14T21:56:00.001+02:00

Daha evvel belki de çok ifade eden bu güne dair yazacak hiçbir şey gelmedi, gelemedi aklıma... Ama imdadıma sevgili babam yetişti... Buyrun okuyun... Tüm sevenlerin sevgililer günü kutlu olsun

"Sevgili Dostlar,

''Merhaba nasılsınız?'',''Teşekkür ederim'',''Doğum gününüz kutlu olsun'',''Seni çok seviyorum'' gibi sözcükler ne yazık ki şu geniş ve eşsiz topraklar üzerinde yaşamakta olan insanımızın büyük çoğunluğuna pek bir şey ifade etmiyor. Ticari yönü bir yana, dilerim ''Sevgililer günü'' bir hatırlama ve nezaket miladı olur bundan böyle.Elbette pastane-postane köşelerinde buluşulup bir takım sevgi sözcükleri söylenecek.Ama asıl önemlisi saygı ve sevgiyi dile getirirken cimrilikten olabildiğince uzak durulması.

Şu anda sevdiklerinden ayrı ya da uzakta olanlar sakın gereksiz telaşa girip üzüntüye kapılmasınlar.Kitaba,çiçeğe,doğaya,hayvana,kediye-köpeğe sevgi sunabilmek de bir başka hünerdir.
Unutulmasın ki,Mevlana tasavvufunda yaradılışın,hayatın manası aşktır. Burada her ne kadar

ilahi aşktan söz ediliyorsa da O her şeyden önce bir GÖNÜL EĞİTİMCİSİ'dir.

Mevlana Mesnevi'sinde insanlara sevgiyi,gerçek aşkı,örnek insan olmayı,güzel ahlak,

dürüstlük,cömertlik,çalışkanlık,alçak gönüllülük,sabır,doğru sözlü olmak,başkalarının

iyiliğini istemek,helal lokma yemek,Hakka şükretmeyi hikayelerle anlatıyor. Sadece hikaye

olsun diye de bunlardan söz etmeyip,kıssadan hisse alınması için tüm insanların yararına

sunuyor.

Mevlana'nın duru ırmağında beyinleri ovup da ''Seni seviyorum'' diyebilmek,bu sihirli

sözcüğe daha değişik bir anlam katacaktır muhakkak. O halde gününüz kutlu,sevginiz yürekten olsun."
Baha Pir

Küçük Bir Dörtlük

2008-01-27T01:10:00.000+02:00

Mailboxumda buldum bu dörtlüğü, çok samimi bulduğum için paylaşmak istedim...

Bugün şapkanı kokladım.

İçime çektim iyice kokunu.

Sonra özledim, özledim, özledim...

İçim acıdı... Sustum... belli etmedim!

Küçükev ve Horoz

2008-01-27T00:57:00.000+02:00

Hani nohut oda bakla sofa tabir edilir ya… İşte tam öyle bir evde yaşadım bir müddet Eski Datça’da… O kadar sevdim ki o evi… kalibresine uygun, adına “küçükev” dedim. Taş yığma olan bu evi sakız gibi beyaza boyayıp, daha da şirin bir hal almasına sebep olduğuma inanıyorum. Kapıdan hemen girişte karşıda tuvalet. Sol tarafta yaşam alanı ve mutfak sağ tarafta ise yatak odasından mütevellitti evim… Kocaman bir bahçenin içinde yeralıyordu evim. Çok samimi söylüyorum, bahçenin keyfini hiçbir zaman süremedim. Gece geç vakit gelip, kapının önünde bir iki kadeh içip, gökyüzündeki yıldızlara bakıp, yorgunluk atıp, girer yatardım… Çok keyifli anlardı onlar. Burada yani Datça’da hayatımda görmediğim kadar yıldız gördüm… Yıldız derken şöhret değil… gökteki yıldızlardan bahsediyorum… Hangisi küçük ayı hangisi büyük ayı bilmem ama hepsi birbirinden güzel… Çoban yıldızını hep bir uydu ile karıştırırım. Ama benim kabahatim değil… İnsanoğlu orayı da kendi çöplüğü gibi kullandığından, o cisimleri yıldızlarla karıştırabiliyoruz… Bunu söyledikten sonra aklıma Maşukiye’de bütün bir akşam mehtaba içtiğimi sanıp, çalıların oraya yaklaştığımda onun bir gece lambası olduğunu farkettiğimdeki halim geldi… Çok komikti… :-D

Neyse, Bir akşam küçükev’de rutin merdiven muhabbetinden sonra, yatmak üzere odama çekildim. Gecenin bir yarısı uykumdan bir fırlamak fırladım ki görmeniz gerekirdi… Ses bir böğürtü, boğazlanan biri ne biliim korkunç bir ses işte… Neden sonra bunun bir horoz sesi olduğunu anladım… yatakta doğrulmuş bir şekilde gözlerimi ovalarken, bu horoz cayırtısının nerden geldiğini kestirmeye çalışıyordum…Yataktan doğrulup, uyku sersemi terliklerimi aradım… Tuvalete baktım. Salona baktım… Bakacak oda kalmadığından kendimle şüpheye düştüm… Acaba bu bir rüya hatta kabus muydu? Kapıdan dışarı baktım…Salonun penceresinden de… Ama ortalıkta hiç kimsecikler yoktu… kaşına kaşına tekrar yatağa döndüm… Birden yatak odasında ayak ucunda olan pencereden dışarı da bakasım geldi. Perdeyi araladığımda, hayatımda hiç unutamayacağım bir görüntü ile karşı karşıya kaldım…
Gagası sonuna kadar açık üçgen dili ritmik olarak oynayan, boynunun tüyleri diken diken olmuş, muhtemelen dünyanın en çirkin horozu penceremin önünden odama bağrıyordu poposunu yırtarcasına… Yalan yok korktum… Tarih öncesi minyatür bir dinazora benziyordu… Fakat şaşkınlığımdan silkinip, hemen kapıdan çıkıp kovaladım o hilkat garibesini… Garip bir meydan okuma sesiyle uzaklaştı olay mahalinden… Baktım arkasından, O da yan evin duvarından kafasını tuhaf bir şekilde sallayıp, karanlıkta kayboldu… Bir anlam veremedim ama çok uykum vardı. Hemen bıraktığım yerden devam üzere elektrikli battaniye ile ısıtılmış yatağıma geri döndüm.
Fakat bu anlattığım olay hemen hemen her gece yaklaşık birkaç hafta devam etti. İlk zamanlar korkarak uyanırken, sonlara doğru el yordamıyla, istifimi bile bozmadan pencereye doğru “şşşşt, hoooşşşt” gibi nidalarla olayı savuşturup tekrar uyuyabilir oldum.
Bir gün, yanılmıyorsam bir anneler günü arifesinde, işletmemin bir takım eksiklerini tamamlamak üzere, sabahladım. Sabahladım çünkü Kaymakam Bey mahallemizi ziyaret edecek, işletmemi gezecekti. Dolayısı ile herşeyin kusursuz olması gerekiyordu… Dolayısı ile işim bittiğinde saat sanıyorum 5 suları felandı… En azından bir duş alıp az bişi uyuyayım diye “küçükev”e çıktım. Tam eve yaklaştığımda, bir baktım ki bizim hilkat garibesi, kanatları kabartmış, gagası sonuna dek açmış, hazırlık içersinde… Öttü ötecek… İşte tam o an, sağ elimi hafif yumruk yapıp, sol elimi gergin bi şekilde sağ elimin üzerine “şrrraakk!!” diye yapıştırıp, “Nihahahaa nooldu bunu beklemiyordun değil mi? Uyandıramadın işte! Nihahahaa karizma iki paralık oldu!!!” diyerek bağırdım. Neye uğradığını şaşıran horoz şaşkınlığını atıp çağanoz gibi yüriyerek ve mırıl mırıl sesler çıkartarak yan bahçeye gitti… Bu onu derinden yaralamış olacak ki bir daha pek uğramadı pencereme… Ama tabi bu olay Eski Datça’da tarafımdan anlatıldığından, sahibi olan komşumun da kulağına gitti. Birgün komşum beni görüp olanlardan dolayı çok üzgün olduğunu, horozu adına özür dilediğini söyleyince, “Ne olacak yahu horoz bu laftan anlamaz boşver” dedim. “Yok abi kesçem ben onu” dedi… Çok geçmeden suyuna da pilav yaptı herhalde… Bugün rahmet mi istedi ne? Aklıma geldiği için paylaşmak istedim…

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Yalnızlık

2008-01-05T02:56:00.000+02:00

Ateş yanıyordu... ben, şöminenin karşısında, kaç saattir oturduğumdan bihaber ateşi seyrediyordum. Tüm sevdiklerimden uzak, öyle seyrediyordum ateşi... Ateşte bir kadın vardı. Kıvrak, işveli, fettan... müzik olmaksızın dansebilen ve baştan çıkartan... hani biraz kendimi bilmesem üçüncü, ikinci veya en birincisinden yanık işten bile değil... taş duvarla örülü yalnızlığımın illüzyonları beynimin çeperlerinde...

Kişi yalnız doğar. İkiz ve daha çokuzlar hariç. Yalnız ölür. Kitleseller hariç. Kalabalıkta bile yalnız hissedebilir ki çoğu zaman ben hissederim... manyak mıyım hayıııır kesinlikle değil... Fakat bir müddet yalnızlık vahşi eder insanı. Birini tanıyorum çok yakından, çok sosyalken, çok meziyeti varken, o meziyetleri ile birçoğunu cebinden çıkartır ve çıkartabilecekken, bıraksan kimseyle görüşmez... dönemin çok popüler bir okulundan mezun... yaşıtları biryerlerin en fevkine gelmiş. Ama gel gör ki bahsettiğim kişi, içinin en derinliklerinin ta dibinde, inzivada... sevmediği bir hayat yaşıyor... Yalnızlık kimi zaman iyidir ama abartmamak lazım... Yalnızlık ufak çaplı bir uyuşturucudur. Alıştın mı geriye dönemezsin... Çık kalabalığa, nefreti kopar içinden... kimse sandığın kadar kötü olmayabilir. Bu kötülüğü kendine yapma... Ben çok dinledim kendimi... ve farkına vardım ki, Sevmek en büyük ilaç... doğayı sevmek mesela, yemyeşil ağaçtaki portakal veya kafasına göre biten bir semizotu... bahara çok kala bir zamanda açan badem çiçekleri... doğaya şapka çıkartmak için aklıma bir anda gelenler. Sevelim, herşeye rağmen. Gösterelim karşılık beklemeden... Söyleyebilelim elimizden uçup gitmeden...

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Sait Faik hikayeleri üzeri Zülfü Livanelli tarafından yazılmış bu satırlar gibi...

"Dünyayı güzellik kurtaracak,

Bir insanı sevmekle başlayacak herşey

..."

Tamamı :

Bir kıyıdan baktım dünyaya

Ellerimde tuz, avucumda sedef

Bir mavilik,

Bir açıklık

Özgürlük hasreti yüreğime vuruyor

Nerede, nerede insanlar?

Dünyayı güzellik kurtaracak

Bir insanı sevmekle başlayacak herşey

O üzüntü birden gelir

Yağmurlu havalarda

Yeniden kurarım dünyayı

Ben kederlerle

Kimseler aşık değil mi bu şehirde?

Dünyayı güzellik kurtaracak

Bir insanı sevmekle başlayacak herşey

Hava, martılar, ışıklı şehir sarhoş ediyor beni

Yosun kokusu

Hilesiz kucaklamak istiyorum dünyayı,

Şehri ve seni

Dünyayı güzellik kurtaracak

Bir insanı sevmekle başlayacak herşey

Deniz Dinlendirir Adamı...

2008-01-04T00:50:00.000+02:00

Öncelikle hepinize mutlu yıllar...

Aklımda o kadar çok şey birikti ki yazacak... Ama bir türlü bilgisayarın başına geçemedim. Bu aralar tekne restorasyonuna verdik kendimizi... yakında hikayesini en azından "önce-sonra" tarzında resimlerini koyacağım siteye... Restorasyondan vakit ayırıp, ara sıra denize de çıkmaya başladık. Balık tutma amaçlı ama balık tutmaya muvaffak olamadan :-D

Bugün öyle bir manzara vardı ki denizde... inanılmaz fikirler verdi... İnanılmaz hikayeler canlandırdı bende...

Sabahın 06:30'unda denizdeydik. Gri bulutlar Symi'nin üzerini kaplamıştı... Belli ki yağmur yağacaktı. Umarım ıslanmazdık. Elimde kalınca bir misina ile balık tutmaya çalışıyordum aynı esnada aklıma elimizden kayıp gidenler geliyordu. Ne garipti beşer ilişkileri, ne garipti insanın ta kendisi... verilen kararların haklı çıkmak adına türetilen bahaneleri, bu bahanelerin ardına alınan şahitler... Hava gitgide dönmeye başladı... Şiddetli bir yağmur yağmaya başladı... yağmur hep gözyaşını getirir aklıma... insanla içiçe gözyaşı dökmeden olur mu? Dökebilmeli insan gözyaşlarını erkek bile olsa... Bakmayın "erkekler ağlamaz" diyene... erkek de gözyaşı döker... insansa...

Şiddetli yağmur dindi... soğuk iliklere işlendi... Bulutlar Datça'nın üzerini aşıp, köylere ilerledi. Balıklar yine dalgalarını geçtiler... Geri dönme zamanı limana, bir adaçayı, bir kuşburnu...

Sabah erken kalkmak ne güzel... Balık tutamadık ama en azından kendimizi dinledik...

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Fatmagül'ün Suçu Ne?

2007-11-05T22:34:00.000+02:00

Aradan uzun zaman geçti. Uzunca bir süredir yazı yazılmadı. Esasen bir sürüsü aklımda, beynimin kıvrımlarında. Hikayelerin yanısıra, yaşanmışlıklar, hissedilenler, haykırılmak istenenler...

Genel anlamda iyi bir adamım ama bu aralar kendimi tanıyamıyorum. Kötüymüşüm gibi geliyor. Kendi iç dünyamda kendimi tanıyamaz hale geldim. Ertelediğim bir takım işlere verdiğim cevaplar beni ürkütüyor... Yapmak istemediğim bazı hareketler yapıp üzüyorum hiç haketmedikleri halde insanları. Biliyorum. Bir "Alo" desem bile yetecek... Ama yapamıyorum... Özür diliyorum...

Fatmagül'ün suçu ne?

Bir yandan aklım olup bitenlere takılıyor. Neden koskoca devlet bir iki çapulcuya bu kadar yiğit verebiliyor? Neden bir sabah kalkıldığında deniz süt liman olamıyor Türkiye'mde? Şu an televizyonda, Kasımpaşalı edasıyla ABD'den bildiriyor Başvekil RTE. Seçim öncesi ve sonrası istemediğimizi defalarca beyan ettiğimiz halde sandıktan çıktılar. Hergün onlarca şehit cenazesinde tonlarca gözyaşı akıyor. Azınlığa mensup bir gazeteci hunharca öldürüldükten sonra bu işi öven klipler yapılabiliyor. Terörist dedikleriniz Mecliste geyik derisi koltuklarda oturabiliyor. Ama sol yıllardır muhalefet olmaktan sıkılmıyor.Milyonlarcası bu gidişata karşıyken, biz neden bu durumdayız? biz kaç kişiyiz? Basın'ın durumu ne? Nedir tüm bunlar?

Fatmagül'ün suçu ne?

Fatmagül'ün Suçu Ne? : 1986 yapımı bir Türk Filmi. Yönetmen : Süreyya Duru, Senaryo : Vedat Türkali, Oyuncular : Hülya Avşar, Aytaç Arman

Hızlı Yaşa Genç Öl...

2007-09-14T10:17:00.000+03:00

Kısa bir döneme damgasını vuran James Dean'in sloganıydı bu. "Hızlı Yaşa, Genç Öl." Kısacık kariyerinde hepi topu 3 tane filmi var. East of Eden(Cennetin Doğusu), Giant(Devlerin Aşkı) ve Rebel Without a Cause(Asi Gençlik)

James Dean tam bir otomobil tutkunuydu. Porsche'nin "little bastard" (küçük piç) lakaplı modelini aldığında hayatının sonuna yaklaştığını biliyor muydu acaba?

23 Eylül 1950 tarihinde bir restoranın önünde tanıştığı Alec Guiness otomobili sinsi bulduğunu ve "Bu arabaya binersen 1 haftaya cesedin çıkar" dediğinde çok ciddiye almamıştır sanırım.

Ama gerçekten de 1 hafta sonra yani 30 Eylül 1950 tarihinde Kaliforniya'daki bir yarışa katılmak üzere yola çıktığında, Paso Robles istikametinde, Ford marka bir otomobille kafa kafaya çarpıştı ve hayatını kaybetti. Saatte 57 mil ile gittiği tespit edildi. Mahkeme James Dean'i suçlu buldu.

Küçük Piç'in Laneti bununla da bitmedi :

- George Barris'in 2.500 dolara satın aldığ enkaz, tırdan düşüp görevlilerden birinin bacağının kırılmasına neden oldu. Kısa süre sonra Barris motoru ve aksamı Troy McHenry ve William Eschrid'e sattı. İki fizikçi birbiriyle yarışırken, otomobil kontrolden çıktı ve bir ağaca tosladı. McHenry olay yerinde hayatını kaybetti. Eschrid ise virajı alırken aracının devrilmesi sonucu ağır yaralandı. Küçük Piç'in parçalarını çalmaya çalışan hırsızın kolu enkazın metalinde takılarak yarıldı. Kanlı ön koltuğu sökmeye çalışan diğer hırsız da yaralandı.

- Otomobil güvenliğini konu alan bir sergide kullanılmak üzere Kaliforniya Yol Devriyesi'ne verilen aracın, konulduğu garajda yangın çıktı. Küçük Piç dışında herşey yandı.

- Sacramento Lisesi'ndeki bir başka sergide araba düştü. Bir öğrencinin kalçasının kırılmasına neden oldu. Sergiden nakledilmesi sırasında Salinas'a giderken, kamyon kontrolden çıktı ve sürücü kamyondan düştü. O esnada küçük piç'de kamyondan düşmüş ve kamyondan düşen sürücünün üzerine düşmüştü...

Kaynak : Arena Style For Men / Mayıs 2007

Yeni Siteler

2007-09-12T11:51:00.000+03:00

Merhaba,

Bloga yazmadığım bu süre içerisinde, sanmayın ki boş kaldım... İşte size yaptıklarımdan birkaç örnek

http://datcaoutdoor.blogspot.com/

http://dadyader.blogspot.com/

Dost Siteye Cevaben :-D

2007-08-23T16:31:00.000+03:00

"Eski Datça Mahallemize yani köyümüze girdiğinizde bu manzara ile karşılaşırsanız sakın şaşırmayın... Korkacak bişi yok... Onlarda sizin , bizim gibiler... Onlar EDE'liler... www.eskidatcaevleri.com"

Değerli Dostlarımız Müberra ve Yaşar, bloglarında bu resme ve yazıya yer vermişler... Biz de cevaben ele geçirdiğimiz şu resim ile cevap vermek istiyoruz... :-)

Eski Datça Mahallemize yani köyümüze girdiğinizde bu manzara ile karşılaşırsanız sakın şaşırmayın... Korkacak bişi yok... Yaşar güzellik uykusunda...
www.antikdatca.blogspot.com

48 R

2007-07-26T22:11:00.000+03:00

Sonunda... Hayalleri gerçekleştirmek adına adımlar atıldı.
Kırlangıçlar malumunuz olduğu üzere göçebedirler. Tek farkımız biz kalıcıyız.
Bir yeri terkedip, bir yerde yerleşik olduk. Özlediğim hayalini kurduğum bir coğrafyanın parçası oldum.

GEMİLERİ YAKTIK A DOSTLAR...

Evet yaktık, yaktım, yaktı... Cayır cayır yandı... Artık plakamız otuzdört değil kırksekiz. Ama sadece kırksekiz de değil yanında kocaman bir R var.

48 R

Datça. Artık buralıyız. Hani yıllarca bu blogta yaza yaza bitiremediğim Datça'da....

En kısa sürede yeni yazılarla tekrar beraberiz. Merakınız olmasın (çok meraktaydınız biliyorum) :-D

Selametle

Yüzyılı Aşkın Birliktelik

2007-02-01T18:25:00.000+02:00

Uzun zamandır yazmamış olduğumdan, ilginç bulduğum bir yazıyı sizlerle paylaşayım istedim. Bilirsiniz kaynak göstererek yazı koyarım siteye ama malesef bu yazının kim tarafından yazıldığını bilmiyorum. Sadece isimsiz bir IHA muhabirinin derlediğini biliyorum. Haber içerikli bir yazı... Ama çok ilginç... Okuyunca hak vereceksiniz... Günlük hayatta kullandığımız ancak önemsemediğimiz, birçok işimizi halletmemize yardımcı olan küçük aletlerinin birçoğu, yüzyılı aşkın süredir hayatımızda yer alıyormuş...

Çengelli iğne: Çengelli iğne 1849 yılında Amerikalı mucit Walter Hunt tarafından bulundu. Walter Hunt çengelli iğneyi girdiği bir iddiada 15 dolar kazanabilmek için icat etmişti.Ataş: Ataş 1900 yılında Alman mucit Johann Vaaler tarafından icat edildi. Vaaler, elindeki kağıtları birbirine tutturabilmek için iç içe geçmiş iki halkadan oluşan metal bir tel tasarladı ve bugüne kadar da bu dizaynı aynı kaldı.

Raptiye: Raptiyeyi ilk kez Amerikalı mucit Edwin Moore buldu. Yapımına kiralık bir odada başladığı ve bir gün önce yaptığı raptiyeleri bir gün sonra satan Moore'a Estman Kodak Company şirketinden büyük bir sipariş gelince 1904'te Moore Raptiye şirketini kurdu. Şirket hala üretime devam etmektedir.

Kaşık: Paleolitik zamanlardan günümüze kadar gelen kaşığın ilk biçimi deniz kabuklarıydı. Kaşığın Latince ve Yunanca'daki karşılığı 'spiral şekilli sümüklüböceği kabuğu' anlamına gelen 'cochlea' kelimesinden türetilmiştir. Günümüzdeki şeklini ise milattan önce 1. yüzyılda Romalılar zamanında aldı.

Bıçak: Kesin bulunuş tarihi hala bilinememektedir. Tarihin ilk dönemlerinde silah olarak kullanılan bıçak daha sonra mutfaklarda kullanılmaya başlandı. Ortaçağ Avrupası'nda ev sahibi masaya bıçak getirmezdi, çünkü herkesin bıçağı belindeydi. Ancak şiddet artmaya başlayınca 1669'da Fransa Kralı 14. Louis'in bütün sivri uçlu bıçakların yemek masalarında kullanımını ve sokaklarda taşınmasını yasaklamıştı.

Çatal: Çatalı ilk kullananların Yunanlılar olduğu zannedilmektedir. Çatalın yemek masasında kullanılması ise milattan sonra 7. yüzyılda Ortadoğu'daki zengin ve itibarlı ailelerde görülmektedir. 13. yüzyılda Bizanslılar'a, onlardan da İtalyanlar'a geçmişti. Fransa'da ise 'gösterişe kaçıyor' diye kabulü yavaş olmuştu. Çatal, 1600'lerin ortalarından itibaren tekrar itibar kazanmış, kraliyet ailesi ve zengin sofralarının vazgeçilmez lüksü olmuştu.

Fermuar: Fermuarın icadında birçok mucidin katkısı oldu. Ama asıl katkıyı 1893 yılında W.L. Hudson yaptı. Fermuarın hayatımıza girmesi oldukça zaman almıştır. İlk fermuar tasarımının o kadar ürkütücü bir görüntüsü vardı ki, pek çok üretici seri üretimi yapmayı reddetmişti.

Kurşunkalem: Kurşunkalemin bugün bildiğimiz şeklini Fransız kimyacı Nicolas Conte vermiştir. Kil ve graphite karışımını yakıp tahtadan silindir çubuklar içine koyan Conte; 1795'te kurşun kalemin patentini almıştır. İlk kurşunkalem fabrikasını ise 1861'de Eberhard Faber, New York'ta kurmuştu.

Kibrit: Robert Boyle 1680 yılında, kükürtlü kibrit aracılığıyla ateşi elde etmeyi başardı. Keşfedilmesinin üzerinden binlerce yıl geçmiş olmasına rağmen ateş pratik halde elde edilemiyordu. Önceleri bir çelik, bir metal parçasına sürtülüyor ve ateş elde ediliyordu. Robert Boyle tarafından bulunan kibrit, zımpara kağıdına sürtülmek suretiyle ateş alıyordu. Ardından fosforlu kibritler de üretilmeye başlandı.

Makas: Bugün kullandığımız makasın patenti, 1893'te Louis Austin tarafından Washington'da alındı. Tam olarak ne zaman ve kim tarafından icat edildiği bilinmese de İskender'in Mısır'ı fethiyle gelişen güzel sanatlarda üstünlük sembolü olarak kullanıldığı biliniyor.

Kilit: Tarihte ilk kilitleri eski Mısırlılar'ın kullandığı bilinmektedir. Kilitler tahtadan yapılıyor ve açılıyordu. Anahtarın üzerinde değişik uzunluklarda silindir pimler vardı. Mısırlılar'dan esinlenen Linus Yale, Yale kilit olarak bilinen ilk modern pimli kilidi üretti.

Güneşe Yürümek

2007-01-23T19:42:00.000+02:00

Toprak yoldan sessizce yürüdü… etrafta bodur bitkiler ordusu. Bir an ne kadar da yemyeşil diye düşündü… kafasını biraz kaldırdığında, önünde bir sürü aşacak tepe olduğunu gördü. Atılası o kadar adım var ki güneşe ulaşabilmek için… O an aklına bugün gazetede gördüğü ve üzüldüğü bir haber geldi. Gencecik bir adam otelinde ölü bulunmuştu. Televizyonlardan iyi kötü hatırlıyordu o adamı… bir dönem popülerdi, kişiliksizdi, her talimatı anadan aldığı için ama böylesi bir sonu haketmemişti… Üzüldüğünü anladı… Sonra ölümü düşündü… Her ölüm vakitsizdi esasen ama ölüm çapayı çocuk veya gence attığında ister istemez sinirleniyordu… Sonra aklına gazetenin tümü geldi… İlk sayfa, üçüncü sayfa hep sansasyonla dolu değilmiydi? Sonra aklına genç manken geldi… Bu kızcağızın mahrem ve bir o kadar edepsiz görüntüleri internette yayınlanmış sonrasında tecavüze uğradığı ortaya çıkmış, genç kız bunu öncelikle yalanlamış sonrasında eski sevgilisini şikayet etmişti…

Nasıl bir dünyada yaşıyoruz diye düşündü güneşe yürüyen adam… Bugün yine bir gazetede, extasy adlı bir uyuşturucu hapın sadece beş Yeni Türk Lirasına satıldığını dehşetle okumuş, en fazla İzmir’de ve özellikle ilköğretim kurumlarında satıldığı ayrıntısına akıl,sır erdirememişti… Hakikaten de nasıl bir dünyaydı bu? Sonrasında, musevi bir iş adamının Türkiye’deki tüm özelleştirmelere katılıp, bir şekilde ortak olduğu aklına geldi… Neydi tüm bunlar? Dünyanın sona yaklaştığı sinyalleri mi? Peki bir terör örgütü liderinin kaldığı ceza evinde, cep telefonu dahil tüm teknolojik donanımının olması şaşırtıcı olmaktan öte tüyleri diken diken eden bir iddia değil miydi? Acaba aslı astarı varmıydı tüm bunların?

Yol gittikçe daraldığında, birkaç tepe kaldığını gördü önünde… uzaktan ama bayağı uzaktan deniz gözüküyordu… yüksekçe bir yere konuşlanıp, güneşin batışını izlemekti niyeti tüm bu düşündüklerinin yanısıra… fakat tepelerin ardından batmaya başlayan güneşi gördüğünden, yetişemeyeceğini anladı ama olsun’du… İllaki biraz renginden biraz hayal gücünden faydalanarak kendi de defalarca güneşi batırabilecek güçte bir potansiyele sahipti… İnsan hayal ederek bir sürü şeyi başarmamıştıydı? Öncelikle hayal sonra icraat dedi yüksek sesle… manzara inanılmaz dı… İşte olması gereken buydu dedi yine yüksek sesle… Sonra bir gün yazdıklarını kitap halinde basmak hayali belirdi belleğinde… Güzel bir hayaldi… Ama onun önüncesinde kısa film yapmak istediği geldi aklına… Eeee? Hangisini ne zaman yağabilecekti? Bu sarı ve turuncu dikenler bu sorunun cevabını bilebilir miydi yoksa adları veya cinsleri gibi bunlar ilgi ve alakayı kuramayan biraz vahşi otlar mıydı?

Yaz neredeyse bitti… bu günlerde sonbaharı kalşılama isteğindeki adam : “neyse” dedi. Sonra aklına apansızın plajda bir kalbe benzeyen taş geldi. Yontma olamayacak kadar başarılı bir kalbe benzeyen çakıl geldi aklına, nerede gördüğünü hatırlamakla, Şükürler olsun dedi Tanrıya… İyiki bakıp görebilenlerden, dokunmadan hissedebilen kişilerden biriydi ama bu kendini övmek üzerine bir çalışma değildi… Bu tepeye bir daha kat daha kazandırabilmekti. Esasen en çok sevdiği dokunarak hissedebilmekti… Ama hakkını verdiği için yine şükretti… Bir an durdu… “Hissediyorum, hissettirebiliyorum… Ağlayabilip, gülebiliyorum… Seviyorum ve en önemlisi seviliyorum… Ben dünyanın en zengin insanıyım…” dedi ve RedKit’in güneşe doğru yürüyüp ufukta kaybolduğu gibi gitti…

Sağlıcakla,

Vosm@nius
29.09.2005

NOTER EDEBİYAT ÖDÜLÜ ALDI

2006-10-12T19:11:00.000+03:00

Dünyaca ünlü yazar NOTER EDEBİYAT Ödülünü kaptı.

Noter ödülü Orhan Cotton'un. 2006 Noter Edebiyat Ödüllü yazar Orhan Cotton'a verildi. Akademinin açıklamasında, "yaşadığı kentin melankolik ruhunu arayışında Cotton'un, kültürlerin çatışması ve birleşmesinde yeni semboller bulduğu" ifade edildi. Cotton, aynı zamanda 1.36 milyon dolar (yaklaşık 2 milyon YTL) mütevazı para ödülünün de sahibi oldu.

Rakkamlarla arası çok iyi olan sembolist yazarın, Tarih üzerine de infial yaratan araştırmaları vardı. Kendisine kolay gelsin diyor, Seneye daha farklı araştırmalar sonucunda NOTER Barış ödülünü de ülkesine götürmesini diliyoruz...

Yazarın notu : Çamur at izi kalsın, boka bas paçana bulaşsın devri bu... yediği kaba pisleyenlerin ödül aldığı bir dünyada yaşamaktan pek hoşnut değilim... Bakalım Cotton seneye ne cevherler yumurtlayıp, mütevazı ödülleri cebe indirecek... Haa bi de seneler sonra, 12 Ekim 2006'daki önemli olaylarda 2 tane garip olay tarihin sayfalarında yerini alacak... Birincisi Fransızların bok yemesi, diğeri de Ödüllü Cotton efendi...

EGALITE FRATERNITE ET CHOUCROUTE!!!

2006-10-12T13:28:00.000+03:00

Les députés ont adopté, jeudi 12 octobre, en première lecture, par 106 voix contre 19, la proposition de loi socialiste rendant passible de prison la négation du génocide arménien, un texte qui suscite une vive polémique avec la Turquie. Les groupes PS et PCR ont voté pour, de même que des élus UMP et UDF. (Le Monde)

L'Histoire est entre Les Armeniens et les Turcs... Les deputes n'ont pas d'autre chose a faire? Est-ce que vous allez adopte la meme loi pour ALGERIE???

Fransa meclisi genel kurulu, Sosyalist Parti'nin sunduğu sözde Ermeni soykırımını reddetmenin suç sayılmasını öngören yasa teklifini kabul etti.

Bu hikaye Ermeni ve Türklerin arasındaki bir hikayedir. Milletvekillerinin yapacak başka işi yok mudur? Aynı yasa tasarısını CEZAYIR için de çalıştığınızı varsayıyoruz...

Tanıştırayım... Ege Pir

2006-07-16T20:09:00.000+03:00

Adı Soyadı : Ege Pir
Doğum Tarihi : 12.07.2006
Doğum Saati : 08.19
Kilosu : 2,875
Boy : 48,5cm.
Burcu : Yengeç
Yükseleni : Başak
Özellikleri : Yakışıklı, gece hayatını seven, gür sesli... Bakışlar anlamlı, şu anda yaptıkları, ilerde yapacaklarının göstergesi. Hafif sinirli ama bir o kadar munis... Yaşıtı tüm bayanlara Allah şimdiden sabır versin.

La Gazetta Della Egée

2006-07-12T00:02:00.000+03:00

EGE DENİZİ VE BİLİNMEYENLER
41°-35° kuzey enlemleriyle 23°-27°/28° doğu boylamları arasında yer alır. Kuzeyden güneye yaklaşık 660km uzanır; genişliği kuzeyde 270, ortada 150, güneyde ise 400km kadardır. Balkan yarımadasının doğu bölümü ile Anadolu arasında yer alan deniz. Çanakkale Boğazı aracılığıyla Marmara Denizi’ne ve Karadeniz’e bağlanan Ege Denizinin yüzölçümü 214.000 km²’dir Bu denizin en önemli özelliklerinden birisi de Çanakkale Boğazı ile Marmara denizine, oradan da İstanbul Boğazı ile Karadeniz'e açılmasıdır.Ege denizi Anadolu yarımadası ile Yunanistan yarımadası arasında bulunan irili ufaklı 3000 kadar ada ve ada görünümündeki kara parçalarına da içine alan yarı kapalı bir denizdir Ege Denizi, yakın bir geçmişte “Aegeis” ya da “Egeid” adı verilen bir kara parçasının, büyük bir bölümünün sular altında kalmasıyla oluşmuştur (adı da buradan gelir); üstündeki adaların çokluğu nedeniyle “Adalar Denizi”diye anılır. Ege Denizi tarihi ile yaşanmışlıkları ile bizi cezbettiğinden, oğlumuza bu ismi koymak istedik. Ege’ye adını aldığı deniz kadar engin, zengin bir hayat diliyoruz. Bahtı açık olsun. Tüm insanlarla kardeş, sükunet içinde ama bir o kadar da hakkını yedirmeyen cesur bir efe olsun istiyoruz. Hayırlı bir evlat olsun... Bu arada gözünüzü korkutmak istemiyoruz. Bundan sonra Akdeniz, Karadeniz, Manş, Baltık diye devam etmeyeceğiz. :-)

MELİSSA BU İŞE NE DEDİ :
Önceleri kardeşine ısrarla “masa”, “sandalye”, “koltuk” gibi isimler konulması yönündeki ısrarlarını bir kenara bırakıp, okuldaki en iyi arkadaşı olan Batuhan ’ın da ismini aileye kabul ettiremeyeceğini anlayıp, Ege’nin hem ismini hem de kendini son derece benimsedi. Ara sıra gelip annesinin karnını öpmesiyle de iyi bir abla olacağının sinyallerini verdi

EGE’NİN AİLESİ DOĞUM İÇİN JİNEMED DEDİ :
Şehr-i İstanbul’da, Ege’mizi nerede dünyaya getirelim sorusuna elbette ki ailemizin değişmez Dostu Dr. Türker Kavas liderliğinde, Bu sefer Jinemed Hastanesinde karar kıldık.

Ege Pir'in olay yaratacak fotoları yarın burada... Bekleyiniz...

PaLyAçO

2006-06-18T17:25:00.000+03:00

Etrafı ışıklarla bezeli aynanın karşısında, boş boş kendine bakıyordu. Bir eliyle biraz uzamış sakallarını ovuşturdu. Gözleri çok yorgun bakıyordu. Aslında kendisini hiç iyi hissetmiyordu. Gözlerini görseniz gökyüzünde hızlı hızlı akan bulutlar gibi giden bir sürü acı, tatlı hikaye görürdünüz sizde. Yüzündeki buruşukluklar, hayattan aldığı bıçak darbeleriydi sanki. Sigarasından derin bir nefes çekti. Hemen küllüğün yanında yeralan bardağına eli uzandı. Boştu. Simon’a seslenecek oldu ama boğazı düğümlendi.

Simon hayattan göçeli yıllar olmuştu. Hayattaki tek dostu. Gözleri nemlendi.
Simon’u ilk tanıdığı güne gitti. Simon, kalabalık bir ailenin dördüncü çocuğuydu. Sevgi dolu bir aile oldukları söylenemezdi. Hele ki cüce olan Simon, buna en ihtiyaç duyan kişiydi belkide… Oturdukları mahallede Simon hep alay konusu olmuş, hiçbir oyuna dahil edilmemişti.

Yürüyüşü ile dalga geçilmiş, hep parmakla gösterilmişti. Ta ki bir gün Stefan ile tanışana kadar belki de hiç yüzü gülmemişti zavallının. Stefan ona normal bir insanmış gibi davrandığından belki de. Simon’un kanı kaynamıştı bu gizemli yabancıya. Dostlukları öyle başladı. Hep beraber seyahat ettiler, çalıştılar. Simon esasen Stefan’ın sağ kolu hep… Sırdaşı da aynı zamanda, boşalan kadehlerini dolduran saki bazen de.

Stefan, tüm bunları düşünürken, traşını olmuş, hatta bardağını tekrar doldurup tekrar boşaltmıştı. Son rötuşları da atıp, dikkatli gözlerle aynada tekrar kendine baktı. Keşke hep böyle kalabilseydi… böyle çok bakımlı ve bir o kadar da komik duruyordu. Hatta komikliğinin yanında çok sevilen bir şahsiyet…

Gözyaşlarını içine akıtıp, bardakta kalan son yudumu çekti. Kapıdan çıkarken çok daha enerjikti…Bir yıldızdı Stefan, o acısıyla tatlısıyla yaşadığı hayatta herkesi güldürmeyi, eğlendirmeyi becerebilmiş, ama gerçekte, gözleri hep nemli, yalnız ama yalnızlığa bir türlü alışamamış bir sirk palyaçosuydu…
Sahneye çıktığında, projektör ona yöneldiğinde, her çocuktan daha çocuk olan, kocaman bir palyaçoydu…

Bu hepimizin hikayesi belkide... bu yazıya uygun olarak ağlayan bir palyaço resmi ararken, aslında bu temanın çok kullanılmış olduğunun farkına vardım. Ama buraya taşımasam olmazdı. Bunları yazmak ve paylaşmak, ders çıkartacakların çıkartmasını sağlamak hatta bu satırları okuyup, vicdan muhakemesi yapabilecekler olmalıydı. Üzgün palyaço fikri, dışarıya neşeli, umursamaz görünüp, iç dünyasında kasırgalar yaşayanların, her derdini içine atıp, kimseyle paylaşamayanların, yalnızların, yalnız hissedenlerin hikayesidir... Yani aslında hepimizin hikayesi...

Bugün aynı zamanda babalar günü... Tüm babaların babalar günü kutlu olsun...

Kalın Sağlıcakla

Vosmanius

2006-06-11T19:47:00.000+03:00

İnsan asansör gibi, inişler çıkışlar... kat arasında kalmalar... Psikoloji çok ilgilendiğim bir konu olmasa da ister istemez içinde buluyorum kimi zaman kendimi. Yazılarımı takip edenler veya beni tanıyanlar bilirler. Hayatım gözlem üzerine kuruludur. Yapı itibari ile pozitif olarak adlandırılan tiplerdenim. Çok karamsarlığa düşmem. Genelde sakin yapılı ama sinirlendim mi tam sinirlenen bir tipim. Sevgi doluyum. Sevginin paylaştıkça arttığını düşünenlerdenim. Tam hizmet sektörü adamıyım. Benim önceliklerim hep geri plandadır. Ama baktığınızda az da egoist değilimdir hani. Nasıl bir paradoks demeyin öyle işte... İş zamanı kendimi kendimi düşünmüyorum işte... ama öz hayatımda inanılmaz benmerkezim... bunu da itiraf edebilecek kadar alçakgönüllüyüm :-)
Şaka bir yana hayatımda radikal kararlar almaya başladığım sıralarda, sonunu çok da fazla düşünmeden aldım. Pişman mıyım? kimi zaman... ama genelinde verdiğim kararların hala arkasındayım... Son birkaç senedir radikal kararlar alma üzerine neredeyse tez yazacak duruma geldim. Bunların bir kısmı hakikaten doğru kararlardı. Kimisi için doğru diyemem... Ama bu bir gerçek ki yaş kaç olursa olsun insan sürekli öğreniyor, öğrenecek ve en önemlisi öğrenmeli... hayatında hiç bal yememiş bir insanın balın tadı hakkında yorum yapması kadar yanlış birşey olabilir mi?
Yine Onur arkadaşım tarafından çekilmiş bir resmin yanına yazı yazarken, böyle bir güzellik olabilir mi? diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Böyle bir cennette strese, kavgaya gürültüye yer yok ve olmamalı. Hayatı dibine kadar yaşayıp, gün gelip göçtüğünde de ardından, güzel sözlerin sarfedilmesini sağlayabilmek güzel olur ve hedefimdir...
Bu manzara karşısında gittiği yere kadar içebilmeli, keyif alabilmeli ve sadece manzara olarak görmemelisiniz... Bugün Onur bana bu resimleri teslim ettiğinde, ona da izah ettiğim gibi bazı resimler vardır ki sana bir hikaye anlatır ve sen sen bu kurguya göre yazıverirsin hikayeyi...
Bana buralar çok hikayeler anlatıyor... hepsini yazamıyorum, yazamam çünkü ayırt edemezsiniz başroldeki ben miyim yoksa bir başkası mı? yeterince dertli başıma dert almak istemememden, bir kısmını kendime saklıyorum. Belki yaşlılığımda yayına sokarım diye...
Evli bir adam için aşk hikayesi yazmak tehlikelidir. Çünkü ne kadar hayalperest olduğun bilinirse bilinsin. Sana mal edilir. Ama bilmezler ki ben herkesin hayatı benden gözlemlenip, akar ya dile gelir ya da klavyeden dökülür :-)
Bu akşamlık bu kadar yeter. Vay be özlemişim yazı yazmayı... söz valla bundan sonra daha sık yazacağım... Zaten yazma dönemine girmiş olduğumu hissediyorum...

Kalın sağlıcakla,

Vosm@nius

Speyşıl tenks : Photo by Onur Bayülken 2006

Manzara ve Düşündürdükleri

2006-06-11T18:11:00.000+03:00

Rüzgar tatlı tatlı eserken, şöyle bir tepeden bakmak kadar keyif verici bir şey olamaz herhalde… Bu gibi bir manzara karşısında, kendinizle başbaşa kalır, hayatınızı, yaşadıklarınızı gözden geçirirsiniz…

Yalanlar gelir birden aklınıza, hani bir şarkı vardı “Yılandan korkmam yalandan korktuğum kadar” o kısım takılır dilinize… yalanlar çeşit çeşittir. Beyazı, mavisi, pembesi… belkide bazen gerçekler gizlenmiştir sizden… buda bir çeşit yalandır ve esasen en kötülerinden biridir. Sizden gizlenen gerçekler aslında sizin sırtınıza saplanan çok keskin bıçaklardır… Hele ki güvenilir hiç beklenmedik yerden saplanan bıçaklarsa bunlar, yaraları normalinden daha keskin, daha kapanmaz ve daha acı vericidir.

Sigaradan bir fırt daha alınıp, gözler ufuğa kilitlendiğinde, eskiler gelir aklınıza, orada kıpırdayan her yaprak aslında sizin mazinizden bir parçadır. Tabi bir tek bu manzara değil, markette alışveriş yaparken de bazı şeyler birçok şey anımsatabilir size… Sakın korkmayın ağlamaktan, cips, sabun, yoğurt görüp ağlamak insanlığınızdan bir şey götürmez… Aksine hisseden, yaşayan bir yaratık olduğunuzu ispatlar…

Ne mutlu ki birçok şey bana önceden kendini hissettiriyor. Ne mutlu ki insanım ve ne mutlu ki gayet duru yalansız, dolansız bir hayatım var… Darısı tüm insanlığın başına…

Hayatım boyunca öğrenmeye devam edeceğimi esasen çok genç yaşlarda keşfetmiştim. Yine haklı çıktım… Tanrının her günü bir şey öğreniyorsun… Bu da çok güzel bir şey aslında…

Şu manzara resminin yazdıklarına bakar mısınız? Fotoğrafı çeken Onur arkadaşıma teşekkür ediyorum… Bunlardan daha bi sürü var… bu da demek ki daha çook hikaye var…

Kalın sağlıcakla,

Vosm@nius

Photo : Onur Bayülken 2006

Bir Hikaye

2006-05-14T03:49:00.000+03:00

Kapıdan girdiğinde, bakışlarında hüzün vardı. Etrafı süzdü öncelikle. Tanıdık kimse yoktu. Bara doğru yöneldi. Ceketini çıkartıp, askıya astı. "scotch" dedi sert bir edayla. Barmen yüzüne bile bakmadan servis etti içkiyi. Bir dikişte içti. Bardak elinde, işaret parmağını ağzının deydiği yere hafifçe vurarak, bir daha anlamında barmene uzattı. Barmen göz ucuyla bakıp, tekrar doldurdu. Bir dikişte içti adam yine içkisini. Bir kez daha istediğini bardağın dudak yerine inip kalkan işaret parmağı ile belirtti barmene adam. Barmen umursamaz tavırlarla sildiği bardağı tezgaha bırakıp, tekrar doldurdu. Adam yine aynı hamle ile bardağı sonlandırdı. "Hesap?" dedi. Barmen ağzında gevelercesine hesabı söyledi. Adam cebinden parayı çıkartıp bara koydu. "Üstü kalsın" dedi. Arkasını bara dönüp ve hafif sendeleyerek, kapıdan çıktı.

Barmen tenha olan bara şöylece bir bakıp, bardak silmeye devam etti. Adam o sırada motoruna bindi, çalıştırdı ve uzaklaştı. O esnada, barda köşe masada oturan iki kamyon şoförü tuttukları takımlar ve içtikleri bira hakkında tartışa tartışa dilleri şişmiş bir şekilde seslerini yükseltmeye başladılar. Belli ki olay burada bitmeyecekti. Barmen eline aldığı tirbuşonu henüz yeni sildiği bardağa vurarak ses çıkarttı. İki şoförde birden sustular. Diğerinden daha ayık olanı sağ elini havaya kaldırarak önce özür diledi. Sonra da hesabı istedi. Barmen, "Bu şekilde yola çıkmamalısınız dedi. Yatın uyuyun sabahtan gidersiniz." dedi. Diğerine göre nispeten ayık olan başıyla onayladı. Kalkatılar hesabı ödeyerek. Barmen, masaları dolaştı. kirli kültablalarını yere dökerek temizledi. Kirli bardakları bara taşıdı. İki eliyle belini tutup arkaya doğru gerindi. "Ne kadar da yorulmuşum" dedi kendi kendine.
Bir scotch koydo kendine. hafiften göbeğini kaşıyarak camdan dışarı baktı. Nispeten ayık olan şoför sözünü dinlemiş ve otoparkta uyumuştu. Sarhoş olan ise, yola çıkmıştı.
Barmen biraz boş bakınıp, iyice ışıkları söndürdü. Müdüriyetin arkasından açılan küçük gizli kapıdan üst kata, odasına çıktı. Bugün işler fena değildi doğrusu. Üzerine sinen patates kızartması kokusuna aldırmadan yatağa atıverdi kendini. Yarın yeni bir gün, yeni kazanç demekti. Kafasını yastığa koyar koymaz uyuyakaldı.

Yerel Country radyosunda çalan müzikle uyandı her sabah olduğu gibi. Yatağın sağına baktı. Marry Sue'nun onu 6 sene önce bir kamyon şöforü ile kaçtığı geldi aklına. Hayat böyle birşeydi işte. Bir gün var bir yok... birkaç haftalık sakalını ovuşturarak giyindi. Kıyafeti, her gün giydiği kıyafetti. Gömlek biraz renk değiştirmiş olsa da idare ederdi. Bu arada patates kızartması kokusu hala üzerindeydi ve hiç umrunda değildi.

Hava çok sıcaktı. Her zaman olduğu gibi mutfak kısmında sinekleri öldürerek başlayacaktı güne. Dünden kalan tabaklar yıkanmalıydı. Çünkü tüm tabaklar kullanılmıştı bir gece evvel. Zaten hepi topu bir düzine tabak vardı. Lavaboyu doldurup, bulaşıkları içine attı. Son derece kalitesiz ama iyi köpüren deterjanına güveniyordu. Neredeydi bu kahrolası önlüğü? hah! işte orada ama oldukça pisti. Yıkaması lazımdı. Kasabaya indiğimde, yeni bir tane daha almalıyım dedi kendi kendine...

Çölde hayat ne kadar da sakindi. Ne kadar da sıradan... Buralardan uzaklaşmalıydı. Ama doğduğundan beri çıkmamıştı bu yerden. Kasaba dışında bildiği tek yer televizyondan seyrettiği Las Vegas'tı ve buraya çok da uzak sayılmazdı... Emektar pick-up'ı onu oralara götürebilir miydi? Peki oralara gidebilse nerede kalırdı? Bir ara barında yemek yemiş Las Vegas'a giden şarkıcı kız geldi aklına. Acaba şu an hala orda mıdır? hala şarkı söylüyor mudur? diye düşündü.
Sonrasında kendi haline bıraktığı bulaşıklar geldi aklına... Barına şöyle bir baktı geçerken mutfağa... Bu hayatı yaşamalıydı. Başka yerde yem olurdu kurda kuşa. Hem birazdan Biracı gelecekti. İşine dönmeliydi ve döndü...

Hiçbir özelliği yok yaşatımın diye düşündü. Hakikaten de yoktu. O koskoca evrende, kocaman bir dünyanın, büyük bir kıtasının orta halli bir eyaletinde, ufacık bir kasabanın, minicik bir köyünde, küçük bir yol işletmesinin lokanta işletmecisiydi ve hep öyle kalacaktı.

Vosm@nius

Anneler Günü

2006-05-14T03:42:00.000+03:00

Bitmiyordu… bitmiyordu kahrolası günler… Okulun ilk günleri anne ve babaları ile gelenler, yaramazlık yapıldığında “velini getir” muhabbetleri… kız isterken, banka işlemlerinde kısacası her yerde karşısına çıkıyordu annesi ile ilgili bir şey… işte yine bir Anneler Günü gelip çatmıştı… Tüm mağazaların vitrinleri Anneler Gününe özel kampanyalardan bahsediyordu… Oysa O da anasına papatyalar toplayıp, gönlünü almak istemez miydi? Anasıyla birtakım sırlar paylaşmak, onu sinirlendirdiğinde, yanağına bir buse kondurup, affetirmek kendini…

Herkes gibi belli bir saatte sofraya oturmak, ağız tadıyla yemek yemek. Gün gelip yuvadan uçtuktan sonra belli günler biraraya gelmek isterdi… Bir an düşündü ki yalnız değildi dünyada bunları hisseden ama birden hiddetlendi. Çünkü herşeyi olup değerini bilmeyen insanlarda az değildi…

Annelerin, babaların kıymetini bilmeyen saygı göstermeyen ama ne zamanki yitip gittiklerinde kendilerini yerden yere atanlar çoktu… Bu yüzden, birazda rahatladı… çünkü o anaların kıymetini biliyor, ama yokluk karşısında sadece buruklaşıyordu…

Tüm annelerin Anneler günü kutlu olsun. Anaların kıymetini sağlığında bilenlere, anaların çok mukaddes olduğunu hiçbir zaman unutmayanlara

Beni yetiştiren ve geliştiren rahmetli babaanneme, hakkını ödeyemeyeceğim Zeyno’ya, çocuklarımın annesi Zvart’a ve gelecekte çok iyi birer anne olacaklara,

Anneler gününüz kutlu olsun

Gurbetçiler

2006-03-26T22:15:00.000+03:00

60’lı yılların başında Sirkeci garında hummalı yolcu etme töreni resmi canlandı gözümde… Bu yolcu etme Alamanya’ya gidecek işçi kardeşlerimizin yolcu etme töreniydi… Yıllarca sürecek bir maceraya start vermişti bunca insan… Onlar sıfır bir kilometre hayata başlamak adına çok büyük bir adım atmışlardı… Daha sonraları, büyük “stereo teyp”leri, “Tüylü bavyera şapkaları” ve ikinci el “Mercedes”leri ile memlekete döndüklerinde bitmek tükenmeyen bilmeyen, “Lager mayster”, “Kaufhof” ve “Döyçe mark” hikayeleri, içten içe bir meydan okuma ve sohbet konuları olurdu. “Mercedes”lerinin üzerindeki portbagaj hep dolu, Kapıkule’de uzun kuyruklarda bekler durur, “Marlboro” veya “Kent” sigaraları, çiçekli gömleklerinin cebinde yeralırdı. Alamanya’yı daha sahiplenmiş kitle, şu an adını hatırlayamadığım bir sigara içerdi. Sarı paketi olurdu…

Bu göçler, 60’lı yıllarda avrupa ile başlayıp tüm dünyaya yayıldı. Ben bile lise zamanlarında bir dönem, Avustralyayı düşünüp, daha sonra dil problemi sebebiyle Canada’ya çevirmiştim rotayı… Ama gitmedim, gidemedim… Lakin gelin görün ki, bir göç rüyası olan Amerika Birleşik Devletleri’nde bir sürü vatandaşımız hayatını idame ettirmekte… Türkiye’den en fazla göç, Karadeniz Bölgesinden, Giresun’dan… Hatta o kadar fazla göç olmuş ki Amerikalılar, Giresun Türkiye’nin büyük bir eyaleti mi? Diye sormaya başlamışlar…

Amerika’da yaşayan Türk’ler ilk olarak, benzin istasyonlarında ve Çöp dönüşüm tesislerinde çalışmışlar, çalışkanlıkları ile ya benzin istasyonu sahibi ya da restaurant sahibi olmuşlar… Tabi beyin göçlerini saymıyorum. Avrupa göçleri ile Amerika göçleri arasında muazzam fark var… Tabi öncelikle, Amerika’daki vatandaşlarımız genelde uçakla (tabi tarifeli) gelirler… Mercedesleri varsa bile oralardan buralara onunla gelemezler… Gerçi Istanbul’dayken bir iki amerikan plakalı gurbetçi arabası görmedim değil ama… :-)

Şimdi tüm bunları neden yazdım? Elimde “Zeynep Amerika’yı Anlatıyor” diye bir kitap var… Mart Yayınlarından ekim 2005’te çıkmış… bence çok samimi bir kitap. Zeynep, illüstrasyonları ve kalemi ile çok güzel bir kitap çıkartmış ortaya… bu kitap bir solukta okunuyor ve gencecik yaşına rağmen, çok güzel şeyler çıkartmış ortaya...

- Amerika’daki yaşantıyı kolaylaştıracak ipuçları
- Amerikalı gençler ne yer ne içer?
- Amerika’da üniversiteye nasıl başvurulur?
- Amerika’da nasıl ehliyet alınır?
- Okullarda neler öğretilir?

Bu ve bunun gibi bir sürü bilgiyi merak ediyorsanız… Mutlaka okuyun…

Sağlıcakla Kalın,

Vosmanius

Tanrı'nın Fırça Darbeleri

2006-03-16T22:31:00.000+02:00

photo : Erol Pir Datca 2006

Bu resim profesyonel bir makinayla çekilmiş olsa tadından yenmezdi... Ama cep telefonu ile çekildi... Ama Tanrı'nın usta fırça darbelerini bu resimde bile görebilmek mümkün... cep telefonu ile bu kadar... Ama gözlerinizle görseniz, ağzınız açık kalırdı buna eminim... Hatta bugün eve geldiğimde gördüğüm ay... vay anam vayy! turuncu ay gördünüz mü? ben gördüm... ama fotoğraf alamadım. Datça başka bir gezegen... başka bir atmosfer... başka bir soluk...

Kalın sağlıcakla, barışla ve huzurla...

Vosmanius

Gazete Okudum Kafam Karıştı...

2006-03-14T00:30:00.000+02:00

"Şaşkın" by Erol Pir

Pazar günü bir Vatan Gazetesi alıp, Pazar gecesi göz atmaya başladım. Orta sayfalarda bir haber çok ilgimi çekti. İngilizlerin meşhur gazetelerinden The Times, tüm İngilizler’e ve özellikle de Tony Blair’e bir çağrıda bulunup, “Moraliniz bozuksa Istanbul’a gidin, öyle itibar görüyorsunuz ki kendinizi Beckham gibi hissediyorsunuz.” Buyurmuş…

Hayır, Beckham’ın koskoca Tony Blair’dan daha mı itibarlı olduğuna mı yanayım? İngilizlerin böyle bir itibara muhtaç olmuş olmalarına mı? Yoksa arkama bile bakmadan kaçtığım, moralimi hayli bozan Istanbul’un huzur yuvası olmasından bahsedilmesine mi? Bir gariplik var, var ama benim anlayamadığım bir sürü şey var… İyisi mi tekrardan bir okuyup anlamaya çalışayım… Ama ben bu cümleyi kaç kez sarfedip, tekrar tekrar okudum. Sanırım bir çeviri yanlışı var. Yok yok iyisi mi bir daha okuyayım…

Habere derinlemesine nüfüz ettiğimde, aslında bahsedilen Istanbul’un benim bildiğim Istanbul olmadığı, sadece isim benzerliğinden ibaret, sonucunu çıkarıp, derin bir nefes aldım doğrusu. Gerçi bu İngilizlerin bahsettiği İstanbul’da geçen semtlerin benim bildiğim İstanbul’la benzerlikleri de ilginç ama… Sultanahmet, Nişantaşı, İstiklal Caddesi, Fransız sokağı… Ama benim İstanbul’um daki, Kağıthane, Gazi Mahallesi, Küçük ve Büyük Armutlu, Kocamustafapaşa, Gaziosmanpaşa, Fatih, Rami, Beşyüzevler, İkitelli, Büyükçekmece gibi semtlerin yeralmadığını görüp… şaşırdım…

Bu makaleyi yazan Hartley Efendinin saydığı mağazalardan ise, Londra’ya biraz uzak bir yerleşim birimine Istanbul dendiğini çıkarttım. Mağazalardan bazıları şu; Stella McCartney, Sisley, Vuitton, Valentino… Hartley Efendi, birde lüks restoranların kapısında parkedilmiş Porsche’lerden ve Harley’lerden bahsedince hah! Tamam dedim. Kesinlikle aynı yerden bahsetmiyoruz… İnsanlar nasıl çift yaratılmışsa, Şehirler de öyle herhalde deyip, sayfayı çevirdim.

Birkaç sayfa ötede bir haber daha… Haydaa, Vatan gazetesi bugün yememiş içmemiş ben bu adamı Pazar Pazar nasıl hayretlere gark ederim, nasıl kafasını bulandırırım demiş ve döktürmüş sanki… Yapmayın ağalar, yapmayın efeler! Bir de üstüne üstlük yine dış kaynaklı haber ve yine İngiliz menşeli… Hadi buyrun bakalım… Efendim İngiltere’de “1001 icat” adlı bir sergide Müslüman mucitler tarafından gerçekleştirilen keşiflerin dünyayı nasıl değiştirdiği anlatılıyormuş… Hah dedim… bu satırları okuyana kadar yeni bir “karikatür krizi” yolda galiba… ama duur Independent gazetesinde genişçe yer verilmiş sergiden bazı örneklere bakalım beraber…
Kahve : Etiyopya’nın Kaffa kasabasında bir çoban (yahu şu çobanları hakir görmemek lazım, bakın ne çıkıyorsa çobanlardan çıkıyor dikkat edin…) bitki çekirdeklerini kaynatarak bir içecek buldu. Kaffa’nın adı Istanbul’da “kahve” oldu. Buradan da Venedik ve Ingiltere’ye ulaştı. (Bir dakika, benim bildiğim, ilk Avusturya’ya gitmişti ama neyse)
Kamera : Arap Ibn-El Haidam, ışığın göz tarafından emildiğini ve ışınların ne kadar dar bir delikten geçerse görüntünün o kadar netleştiğini buldu. Buluşun adını, Arapça’da “karanlık oda” anlamına gelen “kamara” koydu. (Hmm kafa yine karıştı bende kardeşim bizim dinimizde, resim, fotograf falan yasak ve günah değil mi? Hmm evet ondan bu işi Japonlar ilerletti o zaman…)
Satranç : İlk kez Çinliler tarafından oynandığı kabul edilse de (Eveet ben de öyle biliyorum.) bu muhteşem oyun Avrupa’ya Endülüs Emevileri tarafından tanıtıldı. (Tanıtmak, icat etmek anlamına mı geliyor? Anlamadım.)
Aşı : Pastör’den yıllar önce Türk hekimler tarafından keşfedildi. Daha sonra bu teknik bir İngiliz elçisinin eşi tarafından İngiltere’ye götürüldü. Türkiye, Avrupa’dan 50 yıl önce çocuklarını aşılmaya başlamıştı. (Eee ama bu kadar olmaz! Yıllarca ben Pastör’ün aşıyı icat ettiğini sanıp, yıllarca bu adama sövüp saydım. İğne korkumu tamamen ona mal ettim. Eee kendimiz ettik, kendimiz bulduk öyle mi? Ama bu ilk şok değil ki? İlkokuldayken de diş fırçalamayı soldan sağa, sağdan sola olarak öğretmiştiniz… Sonra bi gün bir sivri çıkıp “Hayııır, küçük daireler çizerek fırçaliyciiz dişlerimizi” dedi ve dünyamızı başımıza yıktı.)
Rüzgar Değirmeni : 634 yılında Persler tarafından keşfedildi. (Ama Hollanda’nın simgesi oldu… Tamam lale cepte gider ama koskoca değirmen nasıl gitti?)
Uçak : Wright kardeşlerden 1000 yıl önce Endülüs Emevisi, Firnas Cordoba’da ipek kumaştan yaptığı ilk basit uçakla uçtu. Adı Bağdat’da bir havalimanına ve Ay’da bir kratere verildi. (Sonrasında Seat marka bir otomobile, Bir kaleciye ve bir biraya isim oldu. Ama dikkat ettiniz mi? Endülüs Emevileri zeki adamlarmış yahu?)
Dolma kalem : İlk kez Mısır Sultanı tarafından 953’te kullanıldı. Avrupa’ya yüzyıllar sonra geldi. (Haliyle bizler icat etmişiz onlar götürmüş… ufacık dolma kalem gözden kaçmış… Ama bu arada aklıma Osmanlı’ya da matbaanın ne kadar geç ulaştığı geldi birden. Yani abartmamak lazım, olur bazen böyle şeyler)

Ben bunları yazarken ve yorumlarken çok eğlendim. Ama saydım baktım ki 7 tane icat var. Peki soruyorum geri kalan 994 adet icat ne? Buraya 7 tane en önemlisi olarak gördüğünüz icat buysa, diğerleri nasıl bir şey acaba? Merak ettim… Neyse… Bu kadar şaşırmak yeter… Bu arada bu İngilizlerin Müslümanlara şirin görünme çabalarına da çok gülmeye başladım ben… Yani aynı günde iki ayrı haber… İki ayrı eğlence kaynağı oldu bana… :-)

Kalın Sağlıcakla,

Vosmanius

Bir Datça Aşığı

2006-03-11T21:18:00.000+02:00

photo: Erol Pir

Kozasını yırtıp çıkan bir kelebek gibi silkinip kendine gelen bir sürü insan gördüm bugün Pazar yerinde… uzun zamandır bu kadar kalabalık değildi ortalık. Doğanın uyanışı ile herkesler buralara gelir oldular. Ellerinde sepetleri, sepetlerin içi taze otlar, tezgahlar rengarenk…

Datça’nın meşhur yeme içme dükkanında, bir masayı dolduran bir kişi var. Kendisi 70lerinde bir ihtiyar delikanlı… Her gördüğümde enerjisi ile şarj olduğum, Datça aşığı, hikaye deposu, mütevazı ve yılmaz bir yardımsever Nihat Amca…

O, övülmekten çok hoşlanmaz, büyük bir ihtimal bende beceremem ama onun yazdıklarınızı okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Dikkat tiryakilik yaratır.

www.nihatakkaraca.blogspot.com

Timur Selçuk Şarkıları

2006-03-06T03:43:00.000+02:00

Küçük dev adam... Beyaz Fragı ile, beyaz piyanosunun önünde, Türkçe çok sesli müziğin öncüsü... Bu akşam kendimi birkaç şarkısını mırıldanırken yakaladım... Timur Selçuk malumunuz Münir Nurettin Selçuk'un mahdumu... Müzik adına çok şey yapmış... İspanyol Meyhanesi, Çoban Yıldızı ve Ayrılanlar İçin... Daha aklıma gelmeyen bir sürü şarkısı ile beynimize kazınmış bir müzik dehası...

Ümit Yaşar Oğuzcan'ın dizelerine bestesiyle hayat veren Timur Selçuk'un bu şarkısını çok severim. Sanıyorum birkaç kişi daha söyledi bu şarkıyı ama bence bu şarkıyı Timur baba'dan dinleyin...

AYRILANLAR İÇİN
Yollarımız burada ayrılıyor
Artık birbirimize iki yabancıyız
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız
Her kaderin tesellisi bulunur, üzülme
İnsan ne kadar sevse unutabilir
Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer
Sen de unutursun bir gün gelir
Hiç yaşamamışçasına, hiç sevmemişçesine
Unutursun o günlerimizi, gecelerimizi
O günlerce gecelerce sevişmelerimizi
Her şeyi evet her şeyi unutabilirsin
Hatta bütün yazdıklarımı satır satır
Kalırsa, içinde bir derin sızı kalır

Sevgililer Günü Üzerine...

2006-02-14T21:23:00.000+02:00

- Yok kardeşim ne alakası var? Bunlar tamamen ticari uydurmalar…
- Yahu ne sevgilisi? 40 yıllık nikahlı karım ne sevgilisi, ne sevgililer günü?
- Ben anlamıyorum… yani sevgiyi neden bir güne sığdırmaya çalışıyoruz? Anneler, Babalar, Sevgililer günü gibi…

İtiraf etmem gerekirse bazı zamanlar bende böyle veya kısmen buna yakın düşündüm. Ama şimdi ne kadar yanıldığımı anlıyorum. Elbette ticari kaygılarla oluşmuş günler bunların çoğu. Ama nesi kötü ki sevdiğini bu seçilmiş günde düşündüğünü göstermek? Bugün yalnız insanları düşündüm. Hayatı boyunca yapayalnız kalmış insanları. Keşke elimden bir şey gelse ve hep bir araya gelip, bari özel günlerde bir araya gelip, yalnızlıklar paylaşabilse… Çok iyimser ve idealist biliyorum. Lakin o yapayalnız insanlardan farkım var kalbim kocaman ve dopdolu. Yalnızım şu an ama geçici olduğunu biliyorum. Bu yaşananların bir sınavdan ibaret olduğunu biliyorum. İstediğim an istediğim yerde olabileceğimi biliyor ve güç alıyorum. Şimdi aklıma hiç de adı ile bağdaşmayan yazıları olan bir yazar geldi. Beni çok etkileyen bir yazısı vardı. “Ne olur geç olmadan, sevdiğinizi söyleyin. Çünkü bunu söylediğinizde çok geç olabilir” diyordu. Sevdiğinize sıkı sıkı sarılıp, onu ne kadar çok sevdiğinizi söyleyin. Bir demet çiçek veya en azından dudaklardan dökülen sevgi sözcükleri paha biçilmez birer armağandır… bunu hiç unutmayın. Hatta çiçeğe veya sevgi sözcüklerine burun kıvırıyorsa sevdiğiniz, hemen uzaklaşın oradan… Esas sevgi esas aşk belkide bir çakıl taşı verdiğinizde ellerine, gözlerinin parlamasını seyretmektir yada tutkulu bir öpücükle kalplerin deli gibi atması…

Tüm sevenlerin, sevilenlerin, terkedilen, terkedenlerin, hasret çekenlerin, hiçbir zaman kavuşamayacakların ama her zaman sevgilerinin değerini bileceklerin kısaca tüm sevgililerin, sevgililer günü kutlu olsun… Sarılın, sımsıkı sarılın sevdiğinize…birbirinize SENİ SEVİYORUM demekten çekinmeyin...

Vosmanius

Kaçın Geliyor..

2006-02-02T22:38:00.000+02:00

Bir toplantıda konuşmacının arkasındaki pano devriliyor. Ama suratlardaki panik!!! sanki resimdeki kişi yattığı yerden kalktı geldi. Hey Büyük Atam resmin yeter bir de hakkikaten kalkıp gelsen... Vay bazılarının haline... :-)

Tek Kişilik Eğlenceler

2006-02-02T22:33:00.000+02:00

Loş bir balıkçı meyhanesi etrafta balık ağları, ağların üzerinde envai çeşit kuru balık, deniz kabukları, can kurtaran simitleri… duvarlarda küçük dörtlükler… rakı üzerine, dostluk üzerine, içme kuralları üzerine…karşı duvarda bir şömine…karşı masada yalnız bir adam tanımam etmem… açlığı bastırmak üzere oradayım… mezelenirken yağan yağmurdan dışarıya bakmaya çalıştım. Gözgözü görmüyor… kafamı karşı masaya çevirdim. Adam belli ki epeydir burada, masada oldukça fazla küçük tabak ve izmarit var. Gözüm daldı bir an karşı masadaki adamla tanıştığımızı ve en ince ayrıntısına kadar tanıdığımı düşündüm bir an…

Kalktım dikildim başına… “naber abi?” Diye sordum. İyiyim dercesine omuzlarını oynattı… dertli herhalde dedim içimden buyur etti masasına… çektim sandalyeyi oturdum… “n’ooldu abi bir derdin mi var?” Diye sordum... “Hiiiiç” dedi “kış geldi böyle oldu… kış geldi herkes gitti.” Anladım ki adam kendini çok yalnız hissetti. Duvarlara baktı, kendi kendiyle konuştu… ateşi seyretti. Ağladı bazen… bazen güldü… ama kendini çok yalnız hissetti. Anlattığına göre Göçmen kuşlar başının üzerinde giderlerken el sallamış. Ekmek atmış ilerilere belki göçmen kuşlardan acıkan vardır da gelir yalnızlığını paylaşır diye. Ama onların yolu uzun bir de H5N1 virüsü başlarında… durmamışlar. Göz ucuyla bakıp kanat çırpmaya devam etmişler. Adam ısrarla mutlu olmalısın mutlu olmalısın diye tekrarlamış kendine… “Bak” dedim “bahar geliyor buralara, bademlere kar yağdı sanma onlar çiçek… nergis çiçeğini bir tek çingenenin tezgahında yetişir sanırdın bak… dağ taş nergis, papatya, anemon dolu… bunların sana yaşama sevincinin yanısıra umut aşılamalı… Hayata aşık değil misin? Hayatın kıvır kıvır saçlarına tutunmuş değil misin? Hayat ki tosbağa hızıyla ilerleyen mutlu umutlu olduğunda bir küheylana dönüşmüyor mu? Bahar geliyor buralara her taraf uyanıyor. Şimdi hoplamak zıplamak zamanı. Kan değişik akar damarlarda, sana ait kadınları düşün hepsi sevmiyor mu seni? Peki ya sen onları?” Adam başını onaylarcasına salladı. Sigarasından bir nefes çekip gözlerini kısarak rakısından bir yudum aldı. Tekrar açtı gözlerini ve gözlerime dikerek hafifçe gülümsedi. Daha doğrusu ağzının sağ tarafı oynadı. Gülen gözlerle bakmaya devam ettim adama. Sonra bir şimşek çaktı… sıçradım yerimden, yağmur bardaktan boşanırcasına yağmaya devam ediyor…kafamı çevirdim karşı masadaki adam çoktan gitmiş. Garson gözünü bana dikmiş, hesabı ne zaman isteyeceğimi sorar gibi bakıyor. Amma çabuk geçiyor vakit hayal kurarken… kolumu kaldırıp, hesabı istedim… insan yalnızken ne garip eğlenceler buluyor diye geçirdim içimden… gülümsedim garsona… adam mı? Hiç tanışamadık ki? :-)

Aradığınız Huzurlu Ortam

2006-01-26T19:16:00.000+02:00

Apart Otel olarak 2006 yaz sezonunda hizmet vermeye başlayacağımız Eski Datça Evlerinde, hedefimiz büyükşehir sıkıntısından, stresinden uzaklaşmak isteyen siz değerli doğaseverleri özgün ve ince detaylarla bezenmiş, son derece tipik bir köy ortamında, dinlendirmek ve ihtiyacınız olan huzuru sizlere verebilmektir.

Eski Datça Evleri iki ayrı evden oluşmaktadır... İncir ve Badem. İncir tipi apartlarımız 2 kişilik stüdyo tipinde oda+banyo şeklindedir. Yaşam alanı bir mutfakçık ve yatak odasını barındırmaktadır. Badem tipi apartlarımız en fazla 4 kişiliktir, yaşam alanı+yatak odası+banyodan oluşmaktadır. Yaşam alanı aynı zamanda mutfak barındırır. Her iki tip evimizin vazgeçilmezi şöminelerimiz ve taş mimarimiz yörenin tipik özelliklerini yansıtmaktadır. Badem tipi evlerimizin önünde yeralan müştemelatımız stüdyo tarzda düşünülmüş, daha minimalist ve otonom olmak isteyen değerli misafirlerimize tahsis edilmek üzere dizayn edilmiştir. Ayrıca Eski Datça'yı gezerken soluklanacağınız bir de cafe'miz siz değerli misafirlerimizin hizmetine girecektir.

www.eskidatcaevleri.com

Edirne

2006-01-26T19:02:00.000+02:00

Benim için hakikaten farklı bir yeri olan Edirne'yi bir de Şerif Mumdöken'den dinleyin...

Eğer yolunuz düşerse size mutlaka tavsiye edebileceğim,gezip görmeye değer şirin serhat şehri eski adı ADRIANAPOLIS şimdiki Edirne ye gitmenizdir. Tarihi ve kültürel zenginliği ile dikkat çeken bir kent. Bu şehir e nereden girerseniz girin sizi yüksekte asılı gibi görünen Selimiye camii karşılar. Mimar Sinan’ın en önemli yapıtlarından biridir.Dört minaresi ve 999 adet penceresi vardır, Balkan harbinden kalma camii kubbesinde halen izleri belli olan atılan toplardan aldığı hasar vardır.
Bu camii ile ilgili küçük bir de hikayesi vardır:Daha burada camii yok iken,yerinde güzel bahçeli bir ev ve bu evde yaşayan yaşlı bir kadın varmış,bahçesi rengarenk laleler ile bezeli imiş,oradan geçenler gıpta ile bakarlarmış.Bir gün Mimar Sinan demişki;teyzeciğim bu evin yerini bize ver buraya güzel bir eser yapalım demiş.Kadın kabul etmiş ancak bir şartla demiş,
Benden hatıra olan bir şey olsun!! Şüphesiz Mimar Sinan kabul etmiş ve hemen inşaat a başlanmış,mihrabın alt kısmına mermerden bir lale koyalım demiş.Ancak ustalardan biri yanlışlıkla lale’yi ters koymuş ve o Günden bu yana lale ters durmaktadır.

Yine Mimar Sinan’ın büyük bir usta olduğunun kanıt’ı olarak; zamanla camii ‘nin bahçe duvarı yıkılır ve yıkıntı’nın arasından deri üzerine işlenmiş olarak camii’nin teferruatlı bir kroki’si ve
Herhangi bir yıkılma sırsaında ne ile ve nasıl tamir edileceğinin tarif’u bulunmuştur.
Edirne ye bağlı ilçeler Enez,Havsa,İpsala,Keşan,Lalapaşa,Meriç,Süleoğlu ve Uzunköprüdür.
Edirne küçük bir yer olduğundan gezilecek yer olarak Saraçlar Caddesi vardır,bu Cadde üzerinde sağlı sollu dükkan ve mağazalar vardır.

Camii’lerin en önemlileri Selimiye,eski camii,üç şerefeli camii ve muradiye camii’dir.
Saraçlar Caddesi üzerinde yeralan Alipaşa kapalıçarşısı vardır: bu çarşı’nın orta kapısında
Edirne’ye has özel ciğer lokantaları vardır,başka hiçbiryerde böyle ciğer yiyemezsiniz;
Ciğerler cips şeklinde ince kesilerek kızgın yağda kızarırı yanında yine kızarmış kırmızı kurutulmuş kırmızı biber vardır ve Cola ile mükemmel bir öğle yemeğidir.

Yine Edirne ‘nin meşhur sayılan Afyon kaymağına benzer Devamisk’i vardır.Eski Camii yanında bulunan küçük kapalıçarşı olan Arasta da ,rengarenk meyve şeklinde özel süs sabunları satılmaktadır.

Veya sıkıldığınızda Meriç nehri kenarında bir çay bahçesinde oturup çayınızı yudumlayabilir,güzel bir gün geçrebilirsiniz.

Kapıkule tarafından Edirne ye giriş te sol tarafta büyük bir meydan vardır,her yıl burada Kırkpınar güreşleri yapılır,bu bir Festival niteliğinde olup,yerli ve yabancı turistlerin akınına uğrar.Aynı zamanda yerli ve yabancı folklor gurupları gösteriler düzenlerler.

Edirne ye çok yakın olan Yunanistan a açılan kapı olan Karaağaç dan hafta sonları onlara göre çok ucuz olduğu için Yunanlılar gelir alışverişlerini yapıp,aynı gün geri dönerler.

Ayrıca Kapıkule en büyük sınır kapılarımızdan olduğu için yaz kış buradan sayısız araç ve insan geçer ve Edirne ‘ye uğrayıp harcama yaparlar.

Son yıllarda Edirne de diğer şehirler gibi büyümektedir,İstanbul ‘dan Edirne ye girerken sayısız yeni yerleşim yerleri kurulmuştur,yeni Trakya Üniversietesi de burada yer almaktadır.

Kısacası Edirne gezilmesi ve görülmesi gereken güzel şehirlerimizdendir.

Yeşile yaslanan bir mavilik Edremit Körfezi

2006-01-26T18:57:00.000+02:00

Sevgili Dost Şerif Mumdöken'in kaleminden bu soğuk kış günü sizi alıp götürecek bir yazı... Sözümü biraz gecikme ile de olsa tutuyorum...

Edremit körfezi,tertemiz denizi ve az rastlanır altın kumlu,gümüş mehtaplı plajları,doğa harikası Kaz Dağı (İda) me mitolojik değerleriyle ünlüdür.
Edremit ‘in eski adı Atramytteion,Adramiti olarak geçiyor Edremit ‘in Akçay beldesi masmavi uzun sahil şeridine sahip olup gezilmeye değer bir yerdir.Birçok pansiyon ve Çadır Kamp yerlerinden seçim yapmak mümkündür.Ancak Kaz dağlarından denize dökülen Akarsu ve Çay’lardan dolayı deniz suyu yaz da olsa oldukça serindir.Her zevke hitap eden bir yerdir.
İster denize girin,isterseniz Kaz dağlarında yürüyüşe çıkın,veya Akçay yakınında Güre kaplıcalarına gidin.Veya çok sıcaktan bunalırsanız yine mangal ve yiyeceklerinizi alıp buraya
Çok yakın ancak özel aracınızla gidebileciğiniz Pınarbaşı mesire yeri vardır.Ağaçlık ve akarsuların döküldüğü bir yerdir aynı zamanda burada Alabalık üretilmekte olup bu balıklardan satın alabilirsiniz.Buradaki sular dağlardan geldiği için buz gibidir ve sıcaktan bunalanlar için bulunmaz bir fırsattır burası.Akçay bir zeytin ve zeytinyağı beldeside diyebiliriz.İstenildiği takdirde Akçay dan minibüslere binerek ½ saatlik bir yol katederek Küçükkuyu adlı sakin ve çok güzel bir balıkçı kasabasına gidebilir ve çok güzel bir gün geçirebilirsiniz.Burada deniz o kadar cömerttirki sanki denize elinizi sokup balıkları alacakmışsınız gibi gelir.Balık tutmak ve doğa’nın tadını çıkarmak için biçilmiş kaftandır burası.Yeşil ile mavi’nin ahenk içinde birleştiği bir yerdir burası ve geldiğiniz için asla pişman olmazsınız.
Akçay’ın bir de efsanesi vardır ayrıca bu limanda da bir heykeli ile de ölümsüzleştirilmiştir Akçay belediyesince.
Rivayete göre bir zamanlar Çanakkale nin Ayvacık yöresinden ‘’Cılbak baba’’ adlı bir çoban eşini öldürür,kızını yanına alır ve Edremit’in Güre köyüne yerleşir.Baba sürülerini otlatırken kızına da sıkılmasın diye birkaç kaz alır.Birlikte yola çıkar ve köye dönerlermiş.Cılbak baba ermiş olarak da anılır,yaşlanınca hacca gitmek istemiş,büyüyüp çok güzel olan kızını köyün imamına emanet etmiş,fakat köyün delikanlıları sarıkızın evlenme tekliflerine yanıt alamadıkları için Sarıkıza düşman kesilmişler,dedikodu ve iftiralar ile yıpratmaya çalışmışlar.O zamanlar uzun süren hac vazifesinden dönen cılbak baba bu vahim lekeyi temizlemek için ,biricik kızını öldürmeye kıyamamış ve kızını alıp kaz dağına bırakmak üzere yola çıkmış,bu dağdan hiçkimse sağ salim geri dönemezmiş.Bir oyuna getirerek kızını kaz dağında bırakıp köyüne dönmüş.Aradan yıllar geçmiş Sarıkız evliyalık mertebesine ulaşıp kazlarla dağlarda gezdiği dolaşırmış dillerde.Birgün Cılbak baba merak edip ve özleyip kzını görmeye gitmiş,karşısında kızını görünce pişmanlıkla af dilemiş.O sırada namaz kılmak için abdest almak istemiş ve kızında bir kova su istemiş ancak verdiği su tuzluymuş,baba tatlı su istiyorum deyince su birden talısu oluvermiş.O anda Cılbak baba kızının ermiş olduğunu anlamış ve kızına köye dön diye yalvarmış.Ancak kızı ben dönemem ancak köylüye benim masum olduğumu haber ver demiş ve Edremit’e bundan böyle bütün kızları sevdalı olacak diye beduua etmiş .Sarıkız’ın kazdağlarında bulunan türbesi bugün bile mumların yakıldığı,adakların adandığı bir yerdir.

Kocaman Aile...

2005-11-24T01:16:00.000+02:00

Bundan seneler evvel garip bir telaş içerisinde… hoplayıp zıplamak, haykırmak istiyordum… Beni çok mutlu eden bir haberi herkesle paylaşmak istiyordum… Sabahı zor etmiş… içimin titremesini zor kontrol etmiştim. Amacım ofise girer girmez koşarak dizlerimin üzerinde kayıp, ellerimi havaya kaldırıp “Baba oluyorum!!!” demekti… Ama örf ve ananelere göre belli bir zamana kadar ses çıkartmamak, ağır olmak gerekirmiş… bilmezdim… Yıllar sonra buğday taneleri gibi savrulmuşken hayat denen döveni tarafından… yine, yeniden benzeri bir haberle etrafıma baktım… geçen senelerle daha bir mülayim mi oldum nedir? Hoplayıp zıplayasım yok ama bir o kadar kadar da içim içime sığmıyor… yepyeni bir insan getirmek üzere yola çıktığımızın haberini almış bulunmaktayım….

Bu sefer biraz buruğum doğrusu… biricik karım benden sekizyüz kilometre uzakta… ben… yapayalnız… tam ortayaş sendromuna girdim girecem derken… koşarak dizlerimin üzerinde kayarak ellerimi iki tarafa açacak kadar yerim bile yokken… Tekrardan baba oluyorum… fısıltı halinde yanan ocağa, kadeh rakıya, ve bilgisayara söyleyebiliyorum… çıtır çıtır yanan ocak, arada pıtır çıtır, sanki havayi fişek patlatıyor… rakı kadehi dolup dolup boşalıyor… Sarmalamak, öpüp tebrikler üzerine tebrikler yapmak istediğim karım sekizyüz kilometre uzakta… mesaj attım… uyumuş… Sena’nın kedisi bıdık bile gelmedi kapıya, gelse onunla konuşacağım… Bilgisayar zaten çok ketum… sadece dinliyor… Bari bu sayfaları okuyanlarla paylaşayım dedim… ve başladım yazmaya…

Ailemize yeni katılacak olan zat… sanıyorum başına buyruk bir delikanlı olacak ki, ana-babasının planlarını hiçe sayıp, enteresan bir vakitte merhaba diyecek dünyaya… Varsın olsun… Fakat Melissa’yı buna alıştırmak lazım… kıskanmamalı onu… benim yaşayamadığım kardeşlik duygusunu dibine kadar yaşamalı… Kardeş her ne kadar Melissa’dan ufaksa da onu hep gözetmeli, korumalı… Nasıl aşılanır bilemiyorum… Biraz vakitsiz de olsa hoş geldin dünyaya evlat! İçimdeki kuvvetli ses senin bir erkek evlat olduğunu neredeyse haykırıyor… Gerçi hiç önemli değil… ister kız ister erkek… bahtın açık, şansın bol olsun… Gurur duyacağım seninle… Hoşgeliyorsun… Sefa getiriyorsun…

Melissa daha çok küçük yaşlarda “biz bir aileyiz” demeyi öğrenmişti anne ve babasına sarılarak, bu birliğin içine seni de sığdırırız evlat! Biz artık kocaman bir aileyiz… sana o kadar anlatacak şeyim var ki… Temmuzu iple çekiyorum... Tekrardan baba oluyorum a dostlar… Bana tekrardan bu mutluluğu yaşatacak ve hemen hemen tüm yükünü çekecek olan biricik hayat arkadaşım Zvart'a binlerce teşekkürler... Analık çok mukaddes ve bir o kadar da zor birşey... Cennet anaların ayakları altındaymış... Ne mutlu sana ki... ikinci kez analığı tadıyor, bana da babalığı yaşatıyorsun...

Erol Pir
23.11.2005
(yeni fert 4 haftalık)
:-D

2005-11-10T23:32:00.000+02:00

photo : E.Pir

Yeşil kırmızıya döndü buralarda… trafik lambalarından değil, yapraklardan bahsediyorum… Gerçi sadece şehrin merkezi sayılabilecek bir yerde var o lambalardan, onlarda genelde yanıp söndüğü için, oldukça dekoratif :-) Gelin görün ki evlerden, duvarlardan sarkan begonvillere inat, sarmaşıklar bir kızarıyor ki, ve bunu yazın o kavurucu sıcağında, gelene geçene gösteremenin birikimi ile olsa gerek, baharda yani sonbaharda nefesini tutmuş bir canlı edası ile kıpkırmızı oluverir… Bu sarmaşıklar kıpkırmızı etrafı süzerlerken, sonbahar papatyaları görürsünüz şaşırmayın… Bugün yoklama aldım “aşağıdan” 4 kedi, 2 köpek ve keneleri… bir iki kedide de pire vardı… ve tabi yerel halk… bütün turist kısmısı gitti evlerine… bir biz kaldık buralarda… Konağa kışlık kıyafetini giydirip, alnına bir buse koyduktan sonra, güzelce bağladık önünü… Mağrur, vakur konak, etrafa yağmurluğu ile daha da bi tepeden bakıyor… Haspam seviyor bu kıyafetini :-)

Ben küçükev’e yereleştim… kutu gibi küçücük bir ev burası… İki oda arasında seçim yapamadığımdan, genelde şöminenin olduğu odada ateşi seyrederek yatıp, uyuyakalıyorum… Burada bir ilki gerçekleştirdim. Hani sizler televizyon karşısında uyuyakalırsınız ya, ben radyo dinlerken, bilgisayarda resimlere bakarken ve ateş seyrederken uyuyakalıyorum… :-)
Küçükev, adından da anlaşılacağı gibi küçücük bir ev… ama o kadar şirin ki… kocaman bir bahçesi var ilgi alaka bekleyen… daha o ilgiyi gösteremedim. Ama hayalimde küçücük bir botanik bahçesi yaptım… Hatta kızıma küçücük ağaç bir ev bile kondurdum… garaj kapısı ile her sabah, akşam cebelleşsek de ileride anlaşacağız gibi me geliyor… bahçenin bir köşesinden, deniz bile görebiliyorum… Bir odam hem yaşam alanı hem mutfak hem şömineli oda, diğer oda ise yatak odası… Tuvalet te bu iki odanın arasında yeralıyor… Bu eve taşınmadan bir ikili koltuk, iki tekli ve katlanır masa aldım… Paraya kıyıp, bir buzdolabı ve çamaşır makinesini de ihmal etmedim… Yani anlayacağınız yeşenecek bir hale geldi… Her türlü lüksüm var… TRT1, TRT2 CNNTURK, KANAL D, SHOW TV çekebilen bir de yükselticili televizyonum var :-) Ehh, İnsan daha ne ister ki??? MP3, VCD ve CD çalan taşınabilir cihazımdan ve boyutu ile ters orantılı güçlü taşınabilir ses sistemimden de bahsetmedim daha… Oyyy oyyy teknoloji gözünü seveyim… Adresi öğrenir öğrenmez bir de telefon bağlatıp, ADSL olayına gireyim diyorum… :-) o zaman görün güncellemeyi, yazı yazmayı… Peeeeh!!!! :-D

Şimdi düşündüm de, amma çok kendi hayatımdan bahsediyorum… Hep aynı yer hep aynı yermeler… Çok sevgili dost, ve vosmanius.com’un müdavimlerinden, Şerif Mumdöken’in kaleminden değişik iller serisine başlıyorum… İlki Akçay… Sonrasında benim de bir sürü hatırlarım olan Edirne… Severek ve ilgiyle okuyacağınızı umuyorum… Hem bu arada bende birkaç yazı yazıp, biriktirmiş olurum… Zaten ufak ufak biriktirip yazıyorum ama… :-) Sizlere Sevgili Mumdöken’in birkaç marifetinden de bahsetmek istiyorum bu arada… Şerif Beyciğim, inanılmaz bir el yazısı kabiliyetine sahip, hattat gibi… Bir de çakıl taşlarına çok güzel resimler yapar… Eksik olmasın bana bir sürü hediye etmiştir… Nereye gitsem yanımda taşırım… Hatta bir tanesi burada yanımdadır. Profesyonel hayatında bambaşka bir meşgalesi olsa da sanatla arası çok iyi ve vakit ayırabilen nadir kişilerdendir… Teşekkürler Şerif Beyciğim. :-)

Atam, bugün seni bizden koparan günün sene-i devriyesi… 67 sene önce bugün, Diğer bir boyuta giderken, sanıyorum u kadar öngörüne rağmen bugün gelinen noktaları tahmin edemezdin. Ama hiç merak etme birçoğumuz, yani tatlı su kemalisti olmayan belli bir azınlık gelecek kuşaklara seni anlatıp, tabu olmadan, hizmetlerinle, görüşlerinle senin işlerine ve düşmenlerına karşı durmaya devam ediyoruz. Sen Türkiye’nin başına gelmiş en iyi olaysın… Sen çağdaş Türkiye’nin mimarısın ve sen bizim Atamızsın… Ruhun şad olsun…

Sağlıcakla,
Vosm@nius

10.11.2005

Gençlik, değişiklik

2005-11-10T23:29:00.000+02:00

Kucukev&Safinaz photo:E.Pir

Kaçamak bakışlar…aynen liseli aşıklarınki gibi…uzaktan ama samimi…bizim zamanımızda yoktu ama olsaydı dibine kadar kullanırdık kesin…cep telefonunu…Smsler, çaldırırken dinletler veya başka şeyler… ben şimdi hatırlıyorum da, telefonu olan azınlık olarak “yok yok önce sen kapat” muhabbeti yapardık… :-)
Şimdikiler “çaldır-kapat” aşkları… Benim bir türlü kontör olayına aklım ermediğinden daha genç jenerasyondan yardım alıyorum… ve anlıyorum ki dünya hatta Türkiye inanılmaz bir hızla gelişiyor… Ferdiun Düzağaç “Alev Alev” diyor… güzel bir şarkı hatta marş gibi gençler arasında… ama ben daha damıtıp, daha bi anlar gibi söylüyorum… en azından ben öyle hissediyorum… bu da beni mutlu ediyor… hani ben bu kadar gencin arasında daha bi “abi” yim yaaa…

Şu an burnuma odun kokusu geliyor… biri soba yakıyor… fakat ağaç her neyse o kadar güzel kokuyor ki… bahçede bilmemkaçıncı rakımı içiyorum… bu arada karar verdim ben YENİ RAKI’cıyım.. Ne EFE ne MERCAN belki biraz BURGAZ ama illa da YENİ RAKI… kafamı göğe diktiğimde, bir sürü yıldız göz kırpıyor… onların şerefine içiyorum… ama hepsine birden… yoksa her birine ayrı ayrı içsem…:-)

Daha evvle dedim mi bilmiyorum lakin Balıkaşırandan nasıl akıllı geçmezse, ramazan da geçmiyor… ayıktan fazla sarhoş var buralarda… J buranın milli içkisi “EVİN” isimli şarap… rozesini denedim hiç fena değil doğrusu… 1,5-2,0 YTL ciklet fiyatı :-D burası hakikaten farklı burası hakikaten inanılmaz ve burası hakikaten çağın hem çok gerisindeyken çok ilerisinde… yakında taşınıyorum… şu an otuduğum ev bana biraz büyük geldiğinden
Daha küçük ama çok şirin bir eve geçiyorum. Nasıl bizim vosvoslarımızın adı varsa burada da evlerin ismi var… Ben şu an KASAPEVİnde oturuyorum… Ama KÜÇÜKEV’e geçeceğim… Belki her akşam yatmadan, “iyi geceler Laura, iyi geceler küçük John” diyeceğim… çocukluğumuzun “küçük ev”i gibi :-D

Burada inanılmaz gözlem yapabiliyor ve bunun mutluluğunu yaşıyorum… gözler hakikaten kalbin aynası olabiliyor… Bu hem çok ilginç ama bir o kadar da inanılmaz bir deneyim…

Farkına vardım ki ben buraları seviyorum… Burada çok fazla gizli kapaklı olay yok… ve bu benim çok hoşuma gidiyor…kişilerin en büyük eğlencesi dedikodu ama bunu bilmeden yaptıklarına eminim… küçük yerin büyük eğlencesi… :-P

Güneşe Yürümek...

2005-10-26T01:16:00.000+03:00

2005-10-18T23:35:00.000+03:00

kasapevi
Posted by Picasa

TEYZE

2005-10-17T00:14:00.000+03:00

photo: E.Pir

Selam,
Siteyi ihmal ettiğimi düşünmeyin sakın... Yazıp, biriktirdiğim yazıları vakit buldukça sizlerle paylaşmaya çalışıyorum... Bu aralar yeni birşeyler yazamamak gibi bir dönemdeyim o yüzden, daha evvel yazdığım birkaç satırı paylaşmak istiyorum... İki hikayeye başladım... her ikisinin de çok başlarındayım... Ama ilginç olacağını umuyorum... Bu arada geçen yazıda (hemen alttaki) bir bir tahminde bulunmuştum... Tahminimde yanıldım... Dostlarımın biricik bebişleri ERKEK... Zaten "comments" ları takip eden varsa öğrenmiştir. Allah analı babalı büyütsün hayırlı evlat olsun... Babası ile isim konusunda uzlaşırsak :-P buradan açıklayacağım :-D
Şimdi şu gerçek hayatı bir okuyun bakalım...

Yazı yazmak, geriye bir şeyler bırakmak güzel şey doğrusu… çünkü çok saygı duyduğum bir büyüğüm dediği gibi söz uçar yazı kalır… Bugün doksanlarını yaşayan bir hanımefendi ile tanıştım. Kendisini gıyaben tanıyordum. Ama bugün bizzat tanışmış olmanın gururunu taşıyorum. Bu hanımefendinin inanılmaz bir yaşam öyküsü var… gıpta ile dinlenen ve tüyleri diken diken eden bir yaşam öyküsü doğrusu…
Yıllar önce –neredeyse bir asır önce- çocuk denecek yaşta bir ailenin yanına besleme-evlatlık olarak veriliyor. Koskoca bir malikanenin ve yaşananların tek tanığı o şu anda… yıllarca gıkını dahi çıkartmadan hizmet ediyor… Şu an bile daha dünmüş gibi ziyafet hazırlıklarını, gelen gidenin ismini, özelliklerini ve önemsiz detayları hatırlıyor. Küçücükken bir ailenin hizmetine sunuluyor. Şikayetçi değil. Hayata geliş amacı buymuş gibi anlatıyor doğrusu… ama bazı yerlerde sesi titriyor ve göz yaşları gözlerine sığmıyor. İki büklüm teyzenin merdivenleri bir çocuk gibi çıkışını sanıyorum ki yıllar boyunca hafızamdan silemeyeceğim. Resmen ellerle kollarla iki büklüm bir şekilde çıkışı zihnime kazındı… sonrasında anlattığı şeyler bana çok şey kattı. Yorumları inanılmazdı… her şeye mantıklı bir açıklaması vardı doğrusu… ve inanın çok mantıklı açıklamalar dı bunlar…
“Felanca Bey gelmişti bir gün hanımıyla… sofrayı kurdum… kuş sütü eksikti… çok memnun ayrıldılar… felanca Beyîn garısı hoppa birşeydi artiz olmak istiyordu ama beyi izin vernemiş ve zaten gereğini yapıp onu boşamıştı” gibi detayları anlatıyordu…
Ben ise yaşadığı acıları paylaşmak istiyordum… anlamış olacak ki bir ara “Ben şurada uyupdururdum Beyle Hanım ise yataklarında” dedi… gösterdiği yer, sadece “yer” idi… sorduğum sorulara bazen duyamayıp, “ne diyo gari buuu?” tarzında yardım istemeleri beni kahkahaya boğdu hakikaten… kollarından biri eksikti ve sol elini öpüp öpüp başıma koyuyordum… İnanılmaz bir hazine ile başbaşa olmanın gururunu yaşıyordum…
Gerçekten de çok mutlu bir hayatı olmamıştı… Evlatlık geldiği evde, yıllarca layiki ile hizmet ettiği halde hiç hakketmediği bir dizi harekete maruz kalmış, kendi deyimi ile cehaletinin esiri olmuştu. Bir kolu kangren olmuş ve tıbbi bir müdahale ile vücudundan ayrılmıştı… yıllarca ama yıllarca tek başına kalmış ve şu an yüzyıllık bir dede ile, bir tarafı yıkık diğer tarafı yıkılmaya yüz tutmuş bir evde yaşamaya mahkum olmuştu. “Kimim kimsem yok… Besleme geldim, besleme gidiyorum… Aha bak dedenin torunları bana bakıyorlar… Ama dede hasta bende yarımım” diyor… “Bey incir rakısı içerdi. Rodostan gelirdi özel olarak… Zati bu yüzden öldü gitti. Hanımın şekeri vardı kedi tırmaladı parmağını, o da ondan gitti beyden evvel” Kendince her olana bir yorumu vardı… O’nu ne kadar sevdiğimi, kollarıma alarak göstermek istedim bir an… lakin o kadar kırılgan ve naif duruyordu ki cesaret edemedim… sadece “kurban olurum sana” cümlesi çıkıverdi ağzımdan… Ona, anılarında yaşattığı her yeri gösterdim. Restore edilmiş konağın her delhizini gördüğünde, “maşallah… nazar boncuğu koyun buraya… Ayyy aklım çıkacak gaaari” yorumlar döküldü ağzından…Tanrı sana ve Dedeye uzun ömürler versin...

Sağlıcakla,

Vosmanius
20.08.05

-konusuz-

2005-10-01T21:49:00.000+03:00

Küçük küçük notlarımı paylaşacağım bu sefer sizlerle... Çünkü aklımda bir sürü yazacak konu var... Hatta artık bilgisayar hızıma yetişemez oldu... Defterim kalemim var... Dolayısı ile hem deftere yazıp, sonra bilgisayara geçmek bünyede hayli üşengeçlik yarattığından, küçük küçük aklımda kalan şeyleri paylaşmak düşüncesindeyim. (Sanıyorum gün geçtikçe Datça'lı olmaya başladım.) :-)

* Plaka değişiyor... kışın 35 yazın 48 olma yolunda büyük adımlar atılmaya başlandı... :-D
* Buralara hala kış gelmedi :-)
* Tiramisu Teyzem daha güzel bir iş buldu... Ve ben buna çok sevindim... :-D
* Yeğenim... +10 cm. ilk defa burada cinsiyeti açıklanacak... Ama ben şimdiden bahsi açıyorum... kız ve hııırrrk demiş babasının burnundan düşmüş gibime geliyor... :-D
* Kızım bale kursundan firar etti. Üzüldüm ama başka bir sanata yönlendirmek için kafayı çalıştırmaya başladım... :-/
* Yaşar ve Müberra Datça'yı bana emanet ettiler... 1-2 hafta daha benden soruluyor buralar... :-D
* 3 Ekim'de güneş tutulacakmış... Vay anam vayyy... Allah korusun son tutulduğunda, başımıza neler geldiğini hatırlatmak istemem ama tedirgin oluyo insan işte... :-O

Daha birçok mevzu var ama defterim yanımda değil... Daha görüşmek dileğiyle...

Kalın sağlıcakla...

Vosm@nius

Hayvanlar, İnsanlar ve Doğa

2005-09-21T21:02:00.000+03:00

Yoğun ağaçlı bir yolda başını kaldırsan güneşi göremeyebilirsin… Ama o oradadır. Tıpkı her kafanı kaldırışında, birçok şeyi göremediğin gibi… İnsanlarda eksik olan, hayvanlarda bulduğumuz ve çok sevdiğimiz şeyler aslında… Sadakat, kadirşinaslık, değer verme gibi… Evcil hayvanlar arasında en sevilen köpektir. Sonra kedi gelir. Ama bir insana küfür etmek istiyorsanız, "köpek!" dersiniz… sırnaşıklığı anlatmak içinse "kedi gibi" dersiniz…
Peki hemşerim neden seversin köpeği? Cevap klasik… "sadakatinden…" Yok yaaa? Peki sen sadık mısın? Ailene? İşine? Vatanına? Yooo!? O zaman sen köpek bile olamazsın…
Peki kediyi niye sevmezsin ? “nankör olur abi” Allah Allah??? Peki sen değil misin? Bırakın bu işleri… hayvanlara insani hisler yüklemeyin…

Geçenlerde buralarda boğa güreşi vardı… Öyle heybetliydiler öyle ihtişamlıydılar ki… Esasen o gün kameramı alıp çıktım evden bir ara filme alırım diye… Ama sonradan çok yapay, çok vahşi ve tamamen insanların egosunu tatmin etmeye yönelik bir etkinlik olduğunu düşündüğümden gitmedim… Bence güreştirip, canlarını yakmak yerine, heybetleri, güzellikleri ile hatta sadece bakışları ile puan toplayacakları bir güzellik yarışmasına dönsün bu iş…

Neyse, o kadar kamerayı taşıdım ya… aklıma Hurşit geldi… Pekala onu çekebilirim diye düşündüm. Hurşit kim mi? Bir kuş… Her sabah ve her akşamüstü çalıştığım yerin önündeki yeşilliğe gelip, solucan avlayan cinsini bilmediğim bir kuş… 20-25 gün önce tanıştık kendisiyle… Kendisi bir süperkahraman tadında, yalnız takılıyor… güzel mi güzel… keskin gözleri sayesinde, konduğu daldan etrafı kesip, solucanı görüyor… bi güzel mideye indiriyor. Hiç boş yere yeşilliğe indiği olmadı… her indiğinde bir solucan götürdü. Çok iyi bir avcı. Aynı zamanda bir fotomodel… poz vermeyi seviyor ve vahşi değil… Gerçi bugüne kadar elime konmuşluğu yok ama onu seyretmeme izin veriyor… Ben adını Hurşit koydum.

Bir de Muzaffer var. İguana benzeri bir kerkenkele… hatta bukalemun o diyenler bile var…. Başı dik… yürüyüşü komik… ama biraz ürkek…arada görüşüyoruz… ama uzaktan uzağa…

Osmancık veya Süleymancık denen bir tür kertenkele daha var ki o en garip türlerden biri… Kendisi serçe parmağı kadar bir kertenkele… ama en büyük özelliği küçük olması değil “şeffaf”olması… floresan tüpü kadar beyaz, ve şeffaf… çok şirin bir yaratık…

Seviyorum ben tüm bunları… şirin şeyler… tabi doğa her zaman bu kadar sevimli değil burada az da olsa zarar verebilecek böcek ve sürüngenler var… Engerek, çiyan, kene, kuyruklu (akrep), örümcekler de var… ama eskisi kadar yokmuş… diyenlerin yalancısıyım. Uzun zamanlar önce, “Datça’da her taşın altından kuyruklu çıkar” diye bir söz varmış… ama ne yalan söyleyeyim hiç görmedim… O kadar da taş kaldırdım… Doğayı onlarla paylaşmak güzel… Onlar varsa doğa var, bizler varız… Beraber yaşamayı kabullenirsek, esasen olayı çözmüş oluyoruz. Herkes birbirine hoşgörülü olsa, ne kavga olur ne de gürültü… Hatta biraz daha ileri gideyim. Savaşlar bile olmayabilirdi… Hoşgörü, sükunet ve saygı birbirine ve insana o kadar yakışan olgular ki… Sizce de öyle değil mi?

Kalın sağlıcakla,

Vosm@nius
20.09.2005

Taşlı Yollar

2005-09-02T01:00:00.000+03:00

photo: "Old Datca" Erol Pir

Bu akşam eski Datçanın taşlı yollarında, aklıma takılan bir şarkıyı mırıldanarak yürürken, birden yerde hummalı bir hareketlilik ilişti gözüme… Bilenleriniz bilir geceleri pek iyi görmem ama bu fazlaca dikkat çekiciydi. İrice karıncalar kışa hazırlık yapıyorlardı gece yarısına yakın bir vakitte… Hiç uyumaz mı bu böcecikler? Cüsselerinin bilmem kaç katı yükü sırtlamışlar çok ilginç rotalı bir yol tutturmuşlardı… biraz seyrettim, çok hoştu…

Salı günü izin günümdü… sabah çok erken kalkmadım. Bu arada burada erkencecikten kalkıyorum… çok hoşuma gidiyor… bazen saatten önce kalktığım bile oluyor ve bu beni şaşırtıyor… Neyse izin günümde biraz geç kalktım… hiçbir plan yapmadığım için önce biraz ne yapabileceğimi düşündüm. Kahve suyumu ısıtmak üzere su ısıtıcısının düğmesine basıp, bahçeye çıktım… Aaa fesleğenlerim kendinden geçmiş… Oysa biricik karıma söz vermiştim onları kurutmayacağıma dair. Kahvemi koyup geri geldim… fesleğenlerimle konuştum… etrafta konuşacak kimse olmayınca, her nesne bir sohbet partnerine dönüyor inanın. Musluğu çok hafif açıp, fesleğenlerimi suya doyurdum…. İşte o an etrafıma baktığımda, herşeyin nasıl da mükemmel yaratıldığı düşüncesi sardı beynimi… Doğa inanılmaz bir denge ile ayakta dipdiri ve kendinden emin sarmalamış beni… fesleğenlere su verdiğimi gören diğer bitkilerin bakışlarından rahatsız oldum bir ara… Tamam dedim sıra sizede gelecek… cılız begonvilimin dibine bıraktım hortumu… hemen koşturup küçük bahçemde bulunan asma, zakkum, limon ve begonvile de sularını verip, günaydın dedim… Hemen fesleğenlerimin bulunduğu bahçeme geri döndüm… onları bir yaz yağmuru tadında sularken, taşların da ıslanmak istediği hissine kapıldım… onları da suladım… büyüyüp serpilsinler için değil. Mis gibi taş/toprak kokusu yaysınlar diye… Nedendir bilinmez bugün mükemmel bir gün… Denize de gitmem lazım… Ne yapıp ne edip gitmek lazım…

Akşamüstüne doğru yolu buralara düşen arkadaşlarım geldi aklıma… ne yapıp edip onları aramalıyım… ama onlar benden daha atik davranıp, Palamut büküne gitmekten bahsettiler… Kadro sağlam hepsi vosvosçu, hepsi rakıcı… olur dedim memnuniyetle… gittim… gecenin sonunda donla olmama aldırmadan denize bile girdim. Çok keyifliydi… Megaköy’de yasakmış donla girmek denize… bizim parolamız hazırdı. “Vosvosçu uyuma! Donuna sahip çık!!!” gecenin o körü ister aldığın alkoldendir deyin ister demeyin su nasıl sıcak ve davetkardı anlatamam… keşke her akşam yüzebilsem…

Bir gün sonra “başka hayatlar” tanıdım. Çok memnunum… burada o kadar çok “başka hayatlar” var ki… Sağlığım yerinde, kafam rahat bir de hasret olmasa… O gece “dostum” adlı türkü çalmaya başladığında bir çocuk gibi heyecanlanıp, dostumu aradım… etrafımda eşimi ve kızımı aradım bütün gece… her şey iyi hoş da bir de hasretlik olmasa…keşke tüm sevdiklerimle burada yepyeni bir hayatın temellerini atabilsek… sizler doğru yolu bulup, megaköy’ü terkedip, buralara gelseniz keşke… Burada çok ilginç bir hayat var…

Kalın sağlıcakla,

Vosmanius
01.09.05

“Bugün dünya barış günüydü… tüm dünyaya barış dolu günler…”

Doğanın Sürprizleri

2005-08-25T01:18:00.000+03:00

Merhaba,

Hani insanın doğru bildiği yanlışlar vardır ya... işte bu hakikaten gerçek... yıllar yılı garip birşeyi savınmuşluğumun utancını yaşıyorum bugün :-)

Bugün yine her zaman olduğu gibi erkencecikten başladım güne... Eski Datça'nın yolları taş, Konağın yolları taş ve sürekli yürünüyor... dolayısı ile yollara vurduğum ayak ağrım, bugün dayanılmaz bir hal aldı... hatta tırnak batığından şüphelenmeye başladığım bir esnada artık bakmam lazım neymiş bu böyle dedim... ayakkabı çorap fora ayağımın altına bakmaya başladım... ayak parmağımın eklem yerinde yoğunlaşan ağrıya bakarken orada birşey olduğunu farkettim. sanki deri su toplamış da kararmış gibi... Aman tanrım! bu bir kene!!! söktüm yerinden çarçabuk böcek canlı... Ama ama ben bu tip asalaklar insana gelmez diye bilirdim?

Hala canlı üstelik... icabına baktım ve bir daha bahççe sularken elektrik atma sevdasına yalın ayak olmayı kendi kendime yasakladım...

Bu arada Hürriyet'te şöyle bir yazıya rastladım... Paylaşmak isterim...

"Kene ısırığından korunmak mümkün
Keneler daha çok hayvanlarda görülür ama örneğin ülkemizde de yaşayan Ixodes ricinus gibi türleri insanlar için de tehlikelidir. Kene ısırığı bazı durumlarda ölümcül hastalıklara neden olmakta. Geçtiğimiz haftalarda özellikle de Kastamonu, Tokat, Sivas ve Giresun’da yüz kişi kene ısırması yüzünden hastanelere kaldırıldı, kimi hastalar yaşamını yitirdi. Kenelerden nasıl korunabiliriz? Dünya genelinde yaklaşık olarak 850 farklı kene türü bulunmakta. Kene türlerinin birçoğu sadece hayvanları ısırırlar ve insanlar için tehlikeli değildir. Ülkemizdeki en önemli iki kene türü İxodidae ve Argasidae ailesindedir. Rengarenk tropik kenelere karşın mesela Avrupa’da yaygın olan İxodes ricinus neredeyse görünmezdir. Bu özelliği kurbanına kolayca yaklaşabilmesi için gereklidir. Kene için üç öğün yemek ömür boyu yeterlidir. İlk başta sadece yarım milimetre olan kene larvası önce küçük bir memeliye yapışır. Burada kan emerek kabuklanıyor ve kurtçuk olarak gelişiyor. Kene bundan sonra daha büyük bir kurban arar ve onun kanıyla nihayet yetişkin bir kene olarak büyür. Dişi kene en büyük ve en son yemeğini 2000 ila 3000 kadar yumurta üretebilmek için yer. Dişi kene yumurtladıktan sonra, erkek kene ise çiftleşmeden sonra ölür. Erkek keneler kurbanlarına sırf bir dişiye rastlamak için yapışırlar. Eş arayışı sırasında kurbanından kan emip emmedikleri bilinmiyor. Bir kenenin ömrü üç ila beş yıl kadar sürer. Kurbanlarının üzerine Kenelerin genelde kendilerini ağaçtan aşağı atarak kurbanlarının üzerlerine düştüğü söylenir. Oysa onlar o kadar zahmete girmiyorlar bile. Yüksek otlarda veya çalılıklardan dolaşan keneler bunların yanından geçen hayvanların üzerine atlayıveriyorlar. Yetişkin keneler 1,5m’den yükseğe tırmanamazlar. Bu minik kan emicileri hastalık da yaydıkları için kene ısırığı çok tehlikeli olabiliyor. Çünkü keneler mümkün olduğu kadar çok besin alabilmek için emdikleri kanı yoğunlaştırıyorlar. Fazla sıvı tükürükle karıştırılarak yeniden kurbanın yarasına ‘pompalanır’. İşte bu şekilde kurbanın bedenine bakteriler ve diğer hastalık etkenleri de ulaşır. Kene hemen uzaklaştırıldığı taktirde enfeksiyon önlenebilmekte. Son olarak Karadeniz ve Doğu Anadolu’da kene ısırığıyla ortaya çıkan Kırım-Kongo Hemorajik Ateş (KKHA) cilt içi ve diğer bölgelerde kanamalı olarak seyreden bir enfeksiyondur. KKHA virüsü insanlara genellikle Hyalomma cinsi kenelerle bulaşır. Virüs sığır, koyun, keçi, yabani tavşan ve tilki gibi hayvanlarda saptanmıştır bugüne dek. KKHA virüsü insana kene ısırması ya da bu virüsü taşıyan hayvanların kanı ve dokularıyla temas ettiklerinde bulaşır. Hastalık ülkemizde Nisan ayından Ağustos sonlarına kadar görülür.
Hastalık kimlere bulaşır?
Çiftlik çalışanları, çobanlar, kasaplar, mezbahada çalışanlar, et ve et ürünleri işçileri ve hayvanlarla temas halinde olan diğer meslek sahipleri de risk grubuna dahildir. Fakat salgının bulunduğu yerlerde gezenler veya kamp yapanlar da hastalığı kapabilirler. Hastalığın kuluçka süresi virüsün alınma şekline göre değişmekte. Kene ısırmasından sonra 2-12 gün arasında değişir ama genellikle 1-3 gün kadardır. Virüslü kan, doku veya diğer atıklara dokunulduğunda bu kuluçka süresi 5-6 gündür ve 13 güne kadar uzayabilir. KKHA insanlarda ateş, üşüme/titreme, kas ağrıları, bulantı/kusma, ishal, yüzde kızarıklık, karaciğerde büyüme ve kanama ile kendini belli eder. Hastalarda ilk iyileşme belirtileri onuncu günden itibaren görülse de bu süre bir aya kadar sürebilir. Ölümler genelde hastalığın 6.-14.günlerinde meydana gelmekte. Nasıl korunmalı?Daha önce de sözünü ettiğimiz gibi KKHA hastalığının bulaşmasında keneler önemli bir yer tutar. Hastalıktan korunmanın en iyi yolu tabii ki kenelerin bulunduğu alanlardan kaçmaktır. Ama ne var ki bazı insanlar bu bölgelerde yaşarlar ve kimileri de geçici olarak bu bölgelerde bulunabilirler. Keneli bölgelere gidildiğinde bedeni kenelerden temizlemek gerekir. Bunun için vücut belli aralıklarla taranır veya eter, kloroform, alkol veya gaz sürülerek kenelerin kendiliğinden uzaklaşmaları sağlanabilir. Piknik alanlarına gidildiğinde kenelerin bol olabileceği çalı, çırpı ve gür ot bulunan alanlardan uzak durmak ve asla kısa giysiler ve yalınayak dolaşılmamak gerekir. Tabii insan ve hayvanları kene saldırılarından korumak için böcek kovucuları da kullanılabilir."

Hemen belirteyim benim kene daha kan emme faslına geçemeden bu dünyadan göçtü gitti ama kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi doğrusu... :-)

Kalın sağlıcakla

Vosmanius

HADDİM OLMAYARAK İKİLİ İLİŞKİLER

2005-08-14T01:23:00.000+03:00

"minik kush ve Chift dish"

Erkekler ve kadınlar üzerine bir sürü yazı, çizi, hikaye, destan, fıkra vardır. Erkek milleti oldukça egoist ve vurdumduymaz kadın milleti ise hep özverili ve sabırlıdır. Kadınlar bence takdire şayan yapıtlardır. Bunu ne yağ çekmek için ne de birilerinden özür dilemek için yazıyorum… gerek yaradılışları gereği, gerekse hal ve hareketleri ile kadınlar, mükemmel yaradılışlı varlıklardır.

Ben yalnızlığı severim… ama yalnız kaldığımda kolum kanadım kırık isteksiz ve mutsuz olurum. Yıllarca kahrımı çekmiş ve çekeceğine inandığım biricik hayat arkadaşım ve böceğim yoksa yanımda olmazlarsa çok fazla huzur ve sükunetten bahsedemem doğrusu… Bencilim ama eşimi çok severim. Bunu sık sık söylemeye çalışsam da hareketlerimle, küçük sürprizlerle gösterememenin sıkıntısını çekerim. İlk etapta farkına varmam ama tek başıma kaldığımda yaptığım haksızlıklar geliverir aklıma… Her zaman, yitip gitmeden bilinmesi gerekir kıymetlerin savını savunsamda, salık versemde uygulamada bazen -pardon çoğunlukla belki de- aksadığım yerleri tespit eder kızarım kendime… Uzaklaşan gemiye, gözyaşları ve hıçkırığa boğulmuş el sallamaların sadece gözleri kızarttığını, ama kırık kalpleri tamire yetmediğini bu yaşıma rağmen öğrenemedim… Geminin güvertesine kadar gidilip, etrafta taraftakilere rağmen dolu dolu öpüşüp, sarıp sarmalayamamanın “seni çok seviyorum, sensiz ben hiçim” diye haykıramayıp, limanda gözyaşlarıyla kendi kendine söz vermenin acizliğini ve daha kötüsü “sms” mesaj atmak cürretini gösterebilmeyi yine de ufak çaplı bir pansuman olarak görüyor olmam sizce garip mi?

Ben aşkımı, sevgimi kalbime, koluma kazıdım ama bunu hareketlerimle gösterebilmeyi başaramadım. Bu huyuma hakikaten çok kızıyorum. Her daim kişi karşısındakine onu sevdiğini, önemsediğini “hissetirmeli” bu hakikaten lafla olmuyor.

Gemi limandan çıkıp giderken, elin havada gözde yaş öylece kala kalıyorsun… Peki ya sonrası? Hiç sormayın… Böceğin, oyuncakları hiçbir yerde evde… Karın, geliş saatine yakın bahçedeki duvarda değil. Buzdolabı daha da bir buz gibi doğrusu… Evdeki üç odayı tek odaya taşıma çalışmaları şipşak tamamlanıyor… Bu evin ahırdan farkı kalır mı? Peki, O yaptı, elleri deymiştir deyip barbunyaları tek tek öpmek hissi? kocaman yatak çok dar bana artık. Bir köşesine ilişir uyurum… Sabah ezanında korkup ağlayan kızımın yanına gitmeme gerek yok ki? O artık rahat yatağında yatıyor… Sabahları “Nerde benim çoraplarım?” diye soracak biriciğim, çok sevdiği şehirde artık…

Evet yalnızlık iyi güzel de en az 3 kişi… Sizleri seviyorum. Böceğimin dediği gibi “biz bir aileyiz” ve iyi ki de öyleyiz… Kopup uzaklaştığım ve buna ziyadesi memnun olduğum şehre ilk fırsatta öncelikle sizler ve dostlar için gelebilmek için tüm fırsatları değerlendireceğimi bilmenizi istiyorum.

Haddim olmayarak bir kıssadan hisse, sevginizi söylemeyin, GÖSTERİN…

Tanju Okan’ın o gür sesi ile söylediği şarkı dilimde…biricik eşime hediye ediyorum…

Eşyalar toplanmış, seninle birlikte,
Anılar saçılmış odaya her yere,
Sevdiğim o koku yok artık bu evde
Sen
Kıyıde köşede, gülüşün kaybolmuş,
Ne olur terk etme, yalnızlık çok acı
Bu renksiz dünyayı sevmiştik birlikte,
Sen… Kadınım….
Hatırla o günü, karşı ki sokakta
Seni öptüğümü ilk defa hayatta
Kollarımda benim ilkbahar sabahı sen
Sönmüş bak ışıklar,
Ev nasıl karanlık
O kırık aydınlık yuvamız soğumuş
Geceler bitmiyor ağlıyorum
Artık sen
Kadınım
Eşyalar tolanmış, seninle birlikte,
Anılar saçılmış odaya her yere,
Sevdiğim o koku yok artık bu evde
Sen
Masamız köşede öylece duruyor.
Bardaklar boşalmış her biri bir yerde
Sanki hepsi hasret nefesine
Sen Kadınım
Bana bıraktığın
Bütün bu hayat
Yaşanan aşkların değeri yok artık
Ben sensiz olamam
Artık anlıyorum sen
Şimdi çok yalnızım
Ne olur kal benimle
O kapıyı kapat
Elini ver bana
Dışarıda yalnız üşüyorsun sen…
Kadınım

Offf offff… damar oldu bu…

Kalın sağlıcakla,

Vosm@nius

İstanbul ve "Bizim Zamanımızda" Edebiyatı

2005-07-20T14:02:00.000+03:00

beyoğlu (photo :Özgür Poyrazoğlu)

Bugün düşündüm de Istanbul’ da yaşamanın çok büyük avantajları olduğu kadar dezavantajları da var. Öncelikle avantajlarını sayayım ki gözünüzü korkutmayayım… Ticaret etrafınızdadır. Aradığınız herşeyi bulma şansınız vardır. İlkler hep Istanbul’da olur… Sanatsal açıdan doyarsınız. Taşı toprağı altındır. Istanbul’lu olmanın bir ağırlığı vardır. İnanılmaz güzel bir boğaz vardır. Gece hayatı inanılmazdır. Yirmidört saat yaşayan yegane şehirlerden biridir. Eski doku az da olsa korunabildiğinden nostaljik ögeler fazlacadır. Eski yerleşim birimlerinde inanılmaz mimari örnekler mevcuttur. Bir uçtan bir uca muazzam büyük olduğundan bir gördüğünüzü bir daha görmeniz olasılıklarla mümkündür. Kendine aşık eden tuhaf bir güzelliği vardır. Adına bir sürü şiir, şarkı yazılmış bir şehirdir. Yedi tepeli kent denilmesine rağmen bir sürü tepesi çukuru olan bir şehirdir. Istanbul herkesin rüyasıdır. Tarih boyunca da çok önem arzetmiş bir şehirdir… Yani anlayacağınız anlat anlat bitmez bir şehirdir. Fakat inanılmaz çile kentidir. Büyüklüğünden dolayı uçsuz bucaksızdır. Trafik sorunu inanılmazdır. Sabahın ilk ışıklarına kadar köprü trafiği olan sanıyorum sayılı şehirlerdendir. Eski nostaljik dokusuna inat tuğla ve beton rengi resmi rengi olan, park bahçe yerine, eski evleri, ağaçları kesmek veya yakmak suretiyle otopark yapılan ve sanki fütursuz bir yarışa girilen bir şehirdir İstanbul… Dünyanın en küçük ama en fazla şaşalı açılışı yapılan metrosuna sahip şehirdir İstanbul. Bir sürü site, toplu konut, site konumlu villasına sahip olup, en az ev sahibi olma oranına sahip şehirdir İstanbul. Deniz kıyısında balık yerine lahmacun yenilen şehirdir İstanbul. Seveninin çok ama sahiplenenin olmadığı şehirdir İstanbul. Aysa ve avrupa yakasını birleştiren o güzelim boğaza rağmen denizciliğin en az geliştiği şehirdir İstanbul…

Şimdi bakıyorum da olumsuzlukları sayarken esasen Türkiye’nin gerçeklerini de sıralamış oluyorum. Dolayısı ile İstanbul esasen Türkiye’nin bir aynasıdır sonucuna varıyorum. Ey şehri İstanbul sen ne garip bir şehirsin… Ne seninle ne sensiz. Ama gün gelecek tarafımdan vazgeçileceğini bilmeni istiyorum söz sana! Senin yerine çok özel ve el değmemiş bir bulacağım hayali ile yaşıyorum. Bu sefer söz kesinlikle sana benzetmeyip, seninle karşılaştırmayacağım yeni yerimi… Ama bil ki seni hep özleyip, senle geçen çocukluğumu yad edeceğim. İstanbulluysak, vefasız değiliz hani… J

Yaşım genç, genç olmasına… Ama Beyoğlu’nun eski halini hatırlarım. Levent’e giderken Troleybüs ile gidildiğini, Bağdat Caddesinin gidiş geliş trafiğini, Sahil yolunun çocukluğumda olmadığını, Bostancı çarşısının Buhara Et Lokantası ile sona erdiğini, Bostancı vapur iskelesinin yanında derme çatma kafeler olduğunu, hatırlarım ve yad ederim. Biz cevizi dalından toplar, her sene hurmanın ağız uyuşturan tadını test edenlerdeniz. Dut, domates, limon, karalahanın Migrosun sebze/meyve reyonundan değil topraktan ağaçtan yetiştiğini gördük biz J

Şimdi bakıyorum da kızım büyüdüke bizde büyüyoruz ve “eski”edebiyatı yapabiliyoruz. Yaşlanıyoruz diyemeceğim… Olgunlaşıyoruz ve bu çok hoşuma gidiyor. Çünkü kendimce kızımla paylaşacağım o kadar çok şey var ki… Ben benden büyüklerin aktardığı hikayeleri dinlemeye bayılırım… Umarım kızım da benim gibi dinlemeyi sever…

Vosmanius (31.05.2005)

Tatil hayalleri

2005-07-14T14:59:00.000+03:00

photo : E.Pir

En sonunda yaz geldi. Hava sıcak mı sıcak... Büyükşehir karmaşasında yaşayanlar şimdilerde tatil planları yapar oldular... Kulak kabartın biraz... bu hayallerin birçoğu birbirinin aynı... Yani anlayacağınız hep standart hayaller... Oysaki ne kadar uçsuz bucaksız olabilir tatil planları...
Şaşırmayın hakikaten tamamen hayal gücünüzle sınırlı...

Kime sorsanız, deniz, kum havuz hayali kuruyor... bol yıldızlı oteller, sınırsız yeme içme, revü, animasyon... Peki tamam herkesin tercihine saygım var. Ama sizce de tatil biraz kafa dinleme, yalnız kalma, günlük stresten kurtulma değilmi? peki o zaman ne işiniz var bol yıldızlı otellerin havuz başlarında? Akşamdan, havlu koymak suretiyle şezlong kapmak bir stres giderici mi sizin için? Yiyemeyeceğiniz halde, tepeleme doldurduğunuz tabakların çöpe gitmesi üzmüyor mu sizi? Akşam yemeğinde teras'ta yer kapabilmek üzere uzun kuyruklar oluşturmak, büyükşehir'de hergün yaşadığınız trafik kaos ortamını tatilde yaşatmak arzusu mu?

Bakın size çok ilginç bir öneri... hiçbir yorum yapmamak adına link vereceğim... Buyrun hayal gücünüzü zorlayın...

Kalın Sağlıcakla,

Vosmanius

www.tatuta.org
www.bugday.org

Babalar Günü

2005-06-17T16:03:00.000+03:00

Baba filminden...

Yeni Türkü’ nün en beğendiğim şarkılarından biridir “Açelya” Şayet yanlış hatırlamıyorsam Meral Özbek bu şiiri babası için yazmış ve Derya Köroğlu’ da bestelemişti... Tüm yitip giden babalara, hayattayken kıymetini bilen evlatlara armağan olsun...

Pembe yeşil güzelim açelya
Yakışır o bambaşka yarınlara
Çiçeklenir coşar ışık suyla
Kırılgandır koyu karanlıkta
Açelyalar hep hatırlatır seni bana

Kısacık ömrün işte bir soluk gibi geldi geçti
Açelyan gibi hoyrat bir iklimdeydin yeşertmedi
Bütün ömrün gün görmeden öyle
Gelip geçti bir solukta

Denizin dibinde karanlıklar gibisin
Işığın içimde saklıdır bilmezsin
Hayat artık sensiz akıp gidiyor
Senden habersiz sessiz

Şimdi babalar gününe böyle bir yazı olur mu demeyin. Bal gibi olur. Ama biraz da daha yumuşak da olabilir di tamam. Yine Yeni Türküden; Sözü Yavuz Turgul, Cengiz Onursal müzik : Cengiz Onursal. Sizler bu şarkıyı kesin “Süper Baba” dan hatırlayacaksınız.

Bana bir masal anlat baba
İçinde bütün oyunlarım
Kurtla kuzu olsun, şekerle bal

Baba bir masal anlat bana
İçinde denizle balıklar
Yağmurla kar olsun güneşle ay
Anlatırken tut elimi
Uykuya dalıp gitsem bile
Bırakıp gitme sakın beni

Bana bir masal anlat baba
İçinde tüm sevdiklerim
İçinde İstanbul olsun.

Tüm babaların, babalar günü kutlu olsun...

You Will Never Walk Alone

2005-06-03T12:35:00.000+03:00

Son yıllarda seyrettiğim en güzel maçtı. Milan maça inanılmaz bir şekilde başlayıp, Liverpool'u şaşırttı... Derken Liverpool ikinci yarı kendine geldi ve kupayı müzesine götürdü... Ama beni en çok etkileyen "You will never walk alone!!!" adlı Liverpool'un resmi şarkısıydı... Sevgili Nazmi Özcan Abim (çok teşekkürler) bana bu şarkının tercümesini gönderdiğinde haksız olmadığımı anladım...

'' Hayatın yollarında
güneşin ışıklarıda vardır ,
yağmurda , güllerde vardır ,
dikenlerde...
kahkaha da , sancı da ,
kilometrelerce yürürken
çok sert dağlar da çıkar önüne,
çöller çok derin vadilerde ..
Bazen çok hoştur yürüyüş...
bazen fırtınalar eser...
o fırtınalı yollarda, mucizelerde vardır,
korkular da...
Sevgiyle çoşarsın hep, bazen göz yaşların damlar,
bazen eğilirsin , bazen geriye düşer..
Hatalar yapılmak içindir,
Dersler öğrenmek için...
Ama istiyorum ki hiç unutma...
İstiyorum ki hep bil....
Asla yalnız yürümeyeceksin
İnandığın sürece ''''

Başka Hayatlar

2005-05-26T08:57:00.000+03:00

photo : erol pir / datça

Reenkarnasyona inanır mısınız? Ben bazen inanır gibi olurum… Ama öyle gazetedeki magazinsel reenkarnasyonlar bana biraz palavra gelir doğrusu… Yok daha önceki hayatında Çar’mış yok Josephine’miş falan bana palavra gelir… Yani aklınız alıyor mu? 1025 tane Josephine, 2500 tane Napoleon veya bi başkası… .bunlar saçmalık… Ama hani o fransızların “deja vu” olarak adlandırdığı, daha evvel yaşanmış hissiyatı olarak çevirebileceğimiz olayı bir sürümüz yaşamıştır herhalde… Bir de rüya gibi yaşanan olaylar silsilesi vardır ki, masal, fantazi veya başka bir şekilde isimlendirilebilir. Mesela reenkarnasyon olayına bir örnek teşkil etmesi için… Kuzguncuk olayını anlatmak isterim…
Orayı ilk gördüğümde, mahalle bana hiç mi hiç yabancı gelmemişti. (O zamanlar daha diziler orada çekilmiyordu) hatta bana inanılmaz tanıdık gelir… Sanki hayatımın bir evresinde orada yaşamış, çalışmış orada yaşlanmışım gibi gelir. Tiyatro dekoru gibi bir yerdir Kuzguncuk. Sonraları orada yaşamak için birkaç fizibilite yapmış ama astronomik fiyatlar karşısında küçülüp, boynumu eğip yoluma devam etmiştim. Kısmet değilmiş dedim kendi kendime…

Böyle enteresan yerlerden biri de Datça… Hani orası çıkmaz sokaktır denilen, doğal güzellikleri karşısında büyüleyen Datça… İnanın tatil amaçlı gidemediğim ama her seferimde zihnimi meşgul eden garip bir yer Datça. Orada yerleşik bir dostun tabiriyle Datça bir gezegen… Farklı bir mekan… zaman farklı işliyor, Tarih kendince çalışıyor. Şayet büyükşehirden geliyorsanız inanın kendinizi çok garip hissedersiniz orada… Yaşadığım ilginç bir akşamüstünü hala acaba bu bir rüyamıydı yoksa hayal dünyamın bir oyunumuydu diyerek ve iç geçirerek hatırlıyor ve allahtan şahidim var diyorum…

Bir dost diğer dostlara akşam yemeği için davet edilmişti… Biz de bu dostun peşine takılarak gittik mekana… Mekan inanılmaz derecede ilginç bir mekan… Bir yel değirmeni… Önü alabildiğine deniz, alabildiğine manzara… Sanıyorum o kumsaldaki son yerleşim birimi… Yel değirmeni bütün ihtişamı ile duruyor… Tek kat üzerine “u” şeklinde bir ev sarmalıyor yel değirmenini… Kapılar ahır kapısı gibi çiftli hani üst kısım ayrı alt kısım ayrı açılabiliyor. Salon kısmında inanılmaz büyük bir şömine, şöminenin üst kısmında keçiboynuzu ağacından yapılma tahta. Salonun ön kısmında ufak bir teras… elbirliği ile mutfaktan getirilen birkaç çerez birkaç içki kadehi ile “güneş batırma” töreni… Ev sahibi Azeri asıllı bir İngiliz. Çok hoşsohbet ve bilgili. Eşi Alzace’lı… Bir başka davetli Polonya asıllı Fransız, Eşi İsviçreli, Peşine takıldığımız dostumuz çok bilgili ve bir o kadar keyifli bir turizmci. Birleşmiş Milletler toplantısı gibi ama o kadar doyumsuz bir sohbet var ki.. O kadar samimi bir ortam ki… Sanki bu kişilerle yıllardır tanışıyoruz ve hasret gideriyoruz… İçki ile yenenler son derece ilginç… Bir tepsi deniz kestanesi, Deniz salyangozu, biraz şam fıstık, polonya sucuğu… Bir an kendimi bir gurme toplantısında zannediyorum… Bu saydıklarım biliyorum ki bir çoğumuzun suratını ekşitecek çağrışımlar yapacaktır. Ama denemeden bilemezsiniz… Ana yemek çok daha bildik şeylerden oluşmaktaydı. Enginar, Bol salata ve balık…

O gece bittiğinde, bir anda Külkedisinin gece yarısından sonraki haline benzettim halimi… Herşey bir anda kocaman bir “pufff” sesi ile eski haline dönmüş, aklımda acaba ben bu geceyi uydurdum mu? Yoksa hakikaten yaşadım mı? İkilemi doğmuştu.

O kadar çok başka hayatlar varki dostlar… Tıpkı bir matrix ikilemi gibi… Acaba mavi hapı mı yutmalı yoksa kırmızı hapı mı?

Survivor Türkiye

2005-04-12T12:18:00.000+03:00

photo: M.Pir

Çok direndim... hayatımıza BBG ile girmeye başlayan bu tarz yarışma çılgınlığı bir gün biter ve bu konuda yazı yazmadan geçer giderim diye... Olmadı... Olamadı... Bu çılgınlık durmadı bitmedi aksine akıl almaz bir şekilde bir çığ gibi büyüdü... İtiraf edeyim ki ilk başlarda ben de takip ettim bir çoğunu... Taraf oldum... Sonra bir gün manyak mıyım ben dedim kendi kendime... Ben gerçek hayatın içinde yeralan bir fertim ve hayatta kalabilmek amacıyla, işime gücüme aileme odaklanmam gerekirken, 06 bilmemkim 14 bilmemkime ne demiş geyiğini sürdüremem dedim.
Gelin programları çıktığında elimi ayağımı çektim bu işlerden... Semra Hanım'a rağmen...
Ana haber bültenlerinde oğluna çemkirişlerini ister istemez seyrettim... Haber bülteni seyredesim olduğu için... Sonra zaten anladım ki haber seyretmek istiyorsan, Haber kanalı seyretmelisin... Gayet mutlu mesutken, birgün bir gazete bir ilan gördüm. "Survivor Türkiye" yarışmacı arıyor... Benzerlerinin Avrupa kanallarında "reyting" canavarı olduğunu biliyordum...
Hah dedim Doğayla mücadele işte bu ilginç olabilir... Aradan vakit geçti. Dost meclislerinde bu yarışmanın diğerlerinden çok farklı olabileceğini ve severek izlenebileceğini söylüyordum.
Sonra "Çırak" çıktı meydane, hepsi birbirinden merdane kişilikler, kestane sattı. Sadece ilk bölümünü seyredebildim... Şimdi ne yaparlar ne ederler bilemiyorum... Esasen bilmek de istemiyorum... "Survivor"'ın da ilk bölümünü seyrettim. Doğrusu beklediğim etkiyi bırakmadı bende... Dün akşam kaçıncı bölümüydü bilmiyorum ama bir daha seyrettim. İki ekipten oluşan onlarca kişi var... Bunları Kuzey ve Güney diye iki ayrı yere koyuvermişler... Bir ekip diğerine göre ezici bir üstünlük sağlamaktaymış... Ezilen grup ne yemek yiyebiliyor, ne yarışmaları kazanabiliyor, ne de bir varlık gösterebiliyorlar... Zaten ezilenler kaldı 5 kişi... Diğer grup son derece kendinden emin, kazandıkları yarışmalarla tavuk falan besleme olayına girmişler... Tüylerim diken diken oldu cidden... Ama sonra toparladım kendimi... Gözümün önüne çok eski ve beni gülümseten bir poster geldi... Belki sizde hatırlarsınız... "VERESİYE VEREN / PEŞİN ALAN" posteri... çok gülerim ben buna... Veresiye veren bitap düşmüş bir deri bir kemik kalmış biri ile tasvir edilir. Kasanın içi tam takır kuru bakır fareler cirit atıyor. Kasanın köşesi örümcek ağı bağlamış... Abimiz bir eli şakağında harıl harıl hesap yapıp bu gidişe nasıl bir dur! diyeceğini düşünür. Diğer tarafta semirmiş bir abimiz ağzında puro bir kasa dolmuş taşmış etraf tertemiz... Hatırladınız değil mi? İşte bu "Survivor Türkiye" bana bu meşhur posteri hatırlattı...
Ezilen dediğim grup, bütün gün yan gelip yatarak günlerini geçirirken, diğer grup deliler gibi çalışıp, avlanıyorlardı. Dolayısı ile de başarılı oluyorlardı... Moraller yerinde birbirleri ile şakalaşıp, oynuyorlar...
Arada bir göz atın hayata dair çok şey yakalayacaksınız. Güvenin bana...

Sağlıcakla Kalın

Vosmanius

Ayçiçeği Tarlasında Yürümek...

2005-02-23T15:46:00.000+02:00

Gri bulutlar henüz terketmişti köyün üzerini… Yağan yağmur sonrası çıkan toprak kokusu tam ciğerlere doldurulası tazelikte. Açılan bulutlar, masmavi göğe bıraktı yerini… Kaçamak bakışlar atan güneş iyiden iyiye gösterdi güleç yüzünü…

Göz alabildiğine Ayçiçeği dolu tarlada iki kol yana açık koşmak mı? Güzel fikir… koşup uzaklaşabilmek… Hiç fena fikir değil… Peki ya geridekiler? Onlarda iki kol yana açık koşacaklar mı? Koşabilecekler mi?

Sık ormanda saatlerce yürüdükten sonra, derenin kenarında azık çıktı. Bir parça ekmek beş-on zeytin… kıpkırmızı domates… Kuşlar yemek müziği yapıyor çok hoş… kalabalık ormanda yapayalnız sen… Geri dönüş yolunu bulabilecek misin?

Ayçiçekleri renkleri ve hareket kabiliyetleri ile sıcak kanlı bir dost gibidir aslında… Kalabalık bir dinleyici topluluğu gibi… Geç karşılarına konuş… Sessiz sedasız dinlerler seni… Gün battığında, başları önüne eğik dediklerininin muhakemesini yapıyorlarmış hissi uyandırırlar…

Nasıl da mahsun bakıyor… Sanki hayatı boyunca çile çekmiş… Büyük ama umutsuz bir aşk hikayesinin başrolünü paylaşmış… Yıllarca kendini bir çoğuna ispat etmeye çalışmış ama başarılı olamamış. Hep yanlış anlaşılmış ama yine de sesini çıkarmamış, para içinde yüzmemiş ama kazandığı ile güzel yaşamış… Kim derki; bu, bal kabağı kafalı, eskimiş şapkalı, yıtık pırtık kıyafetli, vücudu samandan yapılmış bir korkuluk…

Siteyi güncelleyememekten şikayetçiyim. Bu yüzden bu esintileri siteye yükleyeceğim. Umarım hoşunuza gider. Bu bir ara çiziktirdiğim birkaç hikayeden kırıntılar… Günün hissettirdiklerinden birkaç satır…

Sağlıcakla kalın

Vosmanius

Devrim

2005-01-31T18:18:00.000+02:00

devrim

Bir evvelki haberi sayfama taşırken, neden biz Türkler kendi arabamızı yapamıyoruz diye düşünmekten alamadım kendimi sonra, aklıma Devrim geldi... Devrim ilk Türk otomobiliydi. Fakat çok bahtsızdı... Çok entrikalar döndü etrafında, şimdilerde Eskişehir'de bir depoda çürümek üzere terkedildi... İşte Devrim'in hikayesi...

Yıl 1961... Cemal Gürsel cuntası işbaşındadır ve Menderes idam edileli kısa süre olmuştur. Çeşitli firmalarda çalışan 23 tecrübeli Türk mühendisi, kendilerine gönderilen ayrı ayrı mektuplarla "mühim bir konuyu istişare etmek üzere" Ulaştırma Bakanlığı’na davet edilirler. Bu insanların bazıları yurt dışında görev yapmaktadır; ancak mesajı alan herkes "devletin isteği başımız üstüne" diyerek isini gücünü bırakıp Ankara ya gelir.
O yılın 16 Haziran’ında bakanlıkta bir araya gelen mühendislere, bizzat Cemal Gürsel den gelen "çok gizli" damgalı bir emir okunacaktır: "Bu yılın Cumhuriyet Bayramı törenlerinde halkımızın görüş ve takdirlerine sunulmak üzere, hem tasarımı hem de malzeme olarak tamamen yerli mali bir otomobil üretmenizi istiyorum."
O gün orada bulunan 23 mühendis bu emri "Türk insaninin makus talihine karşı bir meydan okuma" olarak algılarlar. En küçük bir tereddüt ya da endişe sergilenmeksizin derhal ise başlanır. Çalışma mekanı olarak Devlet Demiryollarının Eskişehir’deki Cer Atölyesi seçilir. Zaman müthiş dardır, Cumhuriyet Bayramı’na kadar yalnızca 129 günü vardır ekibin...
Günde bir kaç saat uyuyarak ve bu süre zarfında tesislerden hiç ayrılmaksızın, modeli tümüyle kendilerine ait olan, tüm parçaları el işçiliğiyle üretilmiş, 4 silindirli ve direksiyondan vitesli harika bir "aile otomobili" yaparlar kahramanlarımız. Hem de bir tane değil, tam üç tane!
Üç araç da insanüstü bir çabanın sonucunda 28 Ekim aksam saatlerinde tamamlanmıştır. Araçlara "Devrim 1", "Devrim 2" ve "Devrim 3" adi verilir. Mühendislerden biri Cumhurbaşkanı’nın alternatif bir renk isteyebileceğini düşünerek, araçlardan birinin siyah olmasını teklif eder. Böylelikle, iki araç krem rengi kalırken, üçüncüsü ise onu 29 Ekim gece yarısı Ankara ya götüren "Karakurt" treninde binbir güçlük içinde siyaha boyanır.
Depolarında, trendeki güvenlik kuralları gereği hiç benzin bulunmayan "Devrim"ler, 29 Ekim törenlerinde Cemal Gürsel e hipodrom önünde kıl payı yetiştirilir. Çevresinde yarattığı panik ortamıyla araçlara doğru düzgün bir benzin ikmali yapılma şansı dahi tanımayan Milli şef, bindiği krem renkli "Devrim"den inip siyah "Devrim"e geçince, aracın zaten az miktarda olan benzini de biraz sonra biter. Ve siyah "Devrim" durur.
Gürsel in, şoför koltuğundaki mühendise sorusu kısa ve nettir: "Ne oldu?"
Şoför, "Benzin bitti Paşam" der korkarak. Bunun üzerine "Garp kafasıyla araba yapıyorsunuz, ama Şark kafasıyla benzin koymayı unutuyorsunuz" diyerek hışımla aracı terk eder Gürsel. Oysa, o aracı yapmayı başaranlar deposuna benzin koymayı da bilmektedirler elbette. Fakat, kimse aksiliğin yaşanan panikten kaynaklandığını cunta liderine anlatamaz ve "Devrim ler" daha doğdukları gün bizzat devlet eliyle öldürülürler. Arkalarında, kendilerine doğru düzgün bir teşekkür bile edilmemiş 23 tane gözü pek mühendisi bırakarak...

Aradan geçen yıllarda Eskişehir DDY tesislerinin, hem yurt içi hem de yurt dışı pazarlara vagon ve makine üreten bir dev bir devlet şirketine dönüşen "Tülomsas" adini alan şirketin bahçesindeki bir depoda, tamamen orada çalışan insanların özverisiyle korunmaya çalışılan "Devrim 1", kendi hakkında sarf edilen onca hakaret cümlesine inat, adeta akilli bir varlık gibi yok oluşa direndi. İlginçtir ki diğer iki Devrim bir şekilde Ankara'ya gitti ve bir daha her ikisinden de haber alınamadı. Bir rivayete göre metal presinde hayatlarına son verildi. Benim şahsi komplo teorim ise bir koleksiyonere satıldı. (açıkçası buna inanmayı çok istiyorum... En azından hala hayata direniyorlardır diyorum kendimce)
Son sevindirici olay ise, 2002 Nisanında Tülomsas Genel Müdürü Dilaver Zeki Daloğlu' nun direktifleriyle tesisin bahçesinde bir "mini müze" oluşturulmuş ve "Devrim" bu müzede yıpratıcı iklim koşullardan etkilenmeyeceği camekanlı bir bölüme konulmuş. Yalnız "Devrim" de değil, "Devrim"i 29 Ekim 1961 de Ankara ya taşıyan ünlü "Karakurt" lokomotifi ve diğer bazı tarihsel değeri olan araçlar da orada toplanmış. "Devrim i", bu ülkede toplu iğne bile üretilemediği bir dönemde Türk mühendisleri yaptı.

Devrim'in teknik özellikleri ise şöyle ;
İmal Tarihi : 1961
Ağırlık : 1250 kg.
Uzunluk : 4500 mm.
Genişlik : 1800 mm.
Yükseklik : 1550 mm.
İmal Yeri : Eskişehir Demiryolu Fabrikası
İmal Süresi : 4,5 ay
Üretim Sayısı : 4 Adet Binek Otomobili
10 Adet Motor : 4 adet A4L tipi 3 adet A4T tipi 3 adet B3T tipi
7 Adet Şanzuman : 3 adet A tipi 4 adet B tipi
Silindir Sayısı : 4
Silindir Çapı : 81 mm.
Silindir Hacmi : 20 70 cm
Strok : 100 mm.
Kompresyon : 6,8 : 1
Güç : 50 HP
Devir : 3600 d/d
Karakteristik : Dört zamanlı,

Kaynak : www.galeriden.com, www.hekimce.com, autoshow dergisi

MemurWAGEN

2005-01-31T18:02:00.000+02:00

Woret B.V. isimli Hollandalı bir otomotiv firması, Ekonomik otomobiller üretebilmek için Aksaray'da fabrika kurmak istiyormuş. 60 dönüm arazi üzerinde yatırım yapmayı planlayan Hollandalı firma ucuz ve iki kişilk olarak tasarlanan otomobillerinin hedef kitlesinini "memurlar" olarak belirtmişler. Şayet herşey yolunda giderse 2007'de üretime başlamayı planlanlayan şirket öncelikle 4 tekerlekli motorsikletle işe başlayacak. Ne diyeyim hayırlısı olsun...
Umarım, "İmza" gibi sanal, "Smart" kadar pahalı olmaz...

Kaynak : www.maksimum.com

MSM Müjdat Gezen Sanat Merkezi

2005-01-31T13:46:00.000+02:00

Müjdat Gezen Sanat Merkezi, Radyo sunuculuğu derslerine başlamış. İlgimi çekti web sayfalarına bakayım dedim. Müjdat Abi bu arada boş durmamış Bir konservatuar'da karşıda açmış... Bu tip girişimlere destek vermemiz gerekliliğinden yer ayırmak istiyorum...

Seneler evvel Müjdat Gezen bu işe soyunduğunda, türlü türlü yorumlar yapılmıştı... Benim için her zaman farklı bir yeri olan Gezen, tüm bu safsatalara kulağını tıkayıp, varı ile yoğu ile Sanat Merkezini geliştirdi... Bir sürü mezun verdi... Kaliteli işler çıkartacak, eğitimli sanatçılar çıkarttı...
Yolun açık olsun Müjdat Abi...

Bu tip hayalleri olan arkadaşların bu tip merkezlerde eğitilip, sanata katkı yapmaları dileklerimle...

İstanbul Yaşamak...

2005-01-31T11:39:00.000+02:00

İzmir'den dostlarımız geldiler. Bizde onlar sayesinde İstanbul'u yaşamaya başladık... Bu yoğun programı sizlerle paylaşmak düşüncesindeyim. Yoğun program cuma akşamı başladı.

Mucizeler komedisi'ne gittik. Mustafa Kemal Kültür Merkezi, Akatlar'da oynuyor. Güzel bir mekan olmuş... Alışveriş merkezi, gösteri merkezi gayet kocaman bir mekan olmuş. Gelelim Mucizeler Komedisine, Hikaye zayıf olmasına rağmen sırf dekor uygulaması kocaman bi aferim hakediyor. Şener Şen, İkinci Bahar'da canlandırdığı "Ali Haydar" rolüne feci kaptırmış kendini... Ama ne yalan söyleyeyim yakışıyor. Pamela çok güzel bir performans sergiliyor. Mirkelam çok güzel "tıkanık melek" rolü yapıyor. Meltem Cumbul tıpkı Şener Şen gibi üzerine dikilen, "saf köylü kızı" rolünü başarıyla ve çok üstün bir performansla yerine getiriyor. Şeytan rolünü üstlenmiş olan Şevket Çoruh ileriye dönük güzel sinyaller veriyor... Sesini değişik şekilde kullanabilme özelliği çok hoşuma gitti. Güven Kıraç'ın rahat oyunu da seyirciye bir rahatlık veriyor doğrusu... Sahnede Şener Şen ile inanılmaz eğlenerek oynuyorlar... Netice itibarı ile gidilesi görülesi bir oyun. Hoşça vakit geçireceğiniz ve interaktif bir oyun.

Ertesi gün yani cumartesi günü, İstiklal Caddesi'ne gidip şöyle mükellef bir balık ziyafeti çekmek geldi aklımıza... Aslında iki seçenek vardı... Ya Gümüşsuyu'ndaki Çin lokantası ya da Nevizade'deki İmroz Meyhanesi... Balık ve rakı daha ağır bastığından kapağı İmroz'a attık. İmroz'un bir özelliği Nevizade'de kalan tek Rum meyhanesi olmasının yanısıra, balık ve mezesinin hiçbir zaman sürpriz yaşatmayacağı gerçeğidir. Yedik içtik, kızım kendini aşarak, kalamar, hamsi ve Çinekop'tan yüklü bir miktarda yeyip, beni mutlu etti. Sonrasında, yenilen balıkların hazmedilebilmesi amacıyla, bir pastahane arayışına girildi. Çok fazla uzakta olmayan Markiz'e gidildi... Markiz, malumunuz çok eski bir pastahane, ilk dikkatimi çeken, duvarda mevsimleri sembolize eden fayans veya sermaikten yapılmış süslemelerin 2 adet kaldığı oldu. Uzun yıllar kapalı kaldığı dönemlerde burnumu cama yapıştırdığımda 3 tane olduklerına yemin edebilirdim... Neyse, kala kala "İlkbahar" ve "Sonbahar" kalmış... Markiz'de dikkatimi çeken ikinci ve en hüzünlü olay bir daha gidebilecek olamamam oldu. Fiyatlar inanılmaz pahalı... Ancak kırk yılda bir gidebileceğim bir pastahane maalesef...

Gelelim Pazar'a efendim vazgeçilmez mekanımız olan "O Ağacın Altı" nda mükellef bir açık büfe kahvaltıyı müteakip, Doğru İstanbul Modern'e gittik... Efendim kısa bir müddet için müze bedava... Gidin görün derim. Oldukça güzel ama ilerde daha da güzel olacak eminim. Eski Antrepoyu çok sade bir şekilde müzeye dönüştürmüşler pek de güzel etmişler... İçerde fotograftan, resme bir sürü görülesi eser var...

Bir haftasonu böyle geçti... İyiki de geçmiş... tekrarlarını yaşamak umuduyla... Hepinize bol aktiviteli günler, haftalar, aylar, yıllar dilerim...

Vosmanius

Bir Türk'ün Turist olarak Portresi

2005-01-31T11:29:00.000+02:00

Okuyacağınız haber sabah sabah beni çok güldürdü... İnanılmaz yerinde tespitler... Eee Tespitleri yapan 25 yıllık turist rehberi Cem Polatoğlu. Meslek yaşamında 70'ten fazla ülke dolaşmış... Anlayacağınız gözlem için fazlasıyla vakti ve malzemesi olmuş :-)

"Türkiye'de yurt dışı turların 1993-95 yılları civarında İstanbul çıkışlı ve otobüsle yapılan İtalya turlarıyla başladığını anlatan Polatoğlu, Türkler'in daha sonra Türkiye'ye gelen turistlerin dönüş uçaklarıyla Paris, İspanya (Madrid-Barcelona), Prag, Budapeşte, Viyana, Mısır, Tunus'a yöneldiklerini belirtti.
Bu turlara katılanların daha sonra ya tarifeli seferlerle Kuzey Amerika, Güney Amerika, Uzakdoğu, Avustralya, Güney Afrika'yı gördüklerini ifade eden Polatoğlu, bugün tur acentelerinin satış portföyünde Zanzibar, Sharm El Sheik, Tahiti-Moorea, Cape-Verde, Hawai-Maui, Cancun, Kota Kinabalu, Bora-Bora, Aruba, Langkawi, Koh Samui, Catania gibi tatil yerleri bulunduğunu kaydetti.
Polatoğlu, bu sürede 70'ten fazla ülkeye Türk turist grubu götürdüğünü, bu turlar sırasında Türk turist tiplerini de gözlemleme ve kategorize etme fırsatı bulduğunu bildirdi. Polatoğlu, Türk turist profilini şöyle değerlendirdi:

KOLAY ZENGİN OLANLAR: Dil bilmezler. Tur için ödedikleri parayla oteli ve rehberi de satın aldıklarını düşünürler. Tuzluk isterken bile sizi “Hey, Pıştt gel gel... Tuzluk.. tuzluk...” diye çağırırlar. Ceplerinde 100 dolarlık tomarlar taşır ve herkese göstere göstere dolaşır. Ekstra turların hepsine “Neyse parası verelim” diyerek katılırlar. Anlattıklarınıza değil ama “efendiliğinize” (yağcılığınıza) not verirler. Genelde Milano, Paris gibi yerlere 2-3 kez giderler. Rehbere ilk sordukları soru “Gucci, Emperio, Armani nerede?”dir. Hep geç kalır, hiç özür dilemezler. Serbest zamanlarda alışverişte tercümanlık yapmanızı isterler. Bahşiş, şahsına gösterdiğiniz “özel” ilgiyle sınırlıdır.

ZENGİN DULLAR: Dil bilmezler. Geziye en az 3-4 kadın arkadaş katılırlar. Otelin lokantasında hep arka masalarda yer ararlar. Tüm eğlence turlarına katılırlar. Şehirde kaybolabilirler, yardım da istemezler ama özlerinde grup disiplinleri vardır. Neşelidirler, güler yüzlüdürler. Biraz iltifat, biraz nezaket gönüllerini almak için yeterlidir. İyi bahşiş bırakırlar.

KARI-KOCA ÇALIŞAN GENÇ ÇİFTLER: Yazın deniz-kum-güneş, kışın kayak veya kültürel turları seçerler. Henüz “uzaklara” güçleri yetmediğinden Avrupacıdırlar. Ücretsiz olan şehir turlarının en ilgilileri ve bilgilileridir. Tura gelmeden en az sizin anlatacağınız kadar derslerini çalışmışlardır. Dil bilirler. Ekstra turlara katılmazlar. Bazen astarı yüzünden pahalıya çıksa da, yollarda sürünseler de herşeyi kendileri “keşfetmek” isterler. Ne onlar rehberin, ne de rehber onların adını ezberler. Eğer şikayet edecek bir şey buldularsa yandınız. Tüm internet sitelerinde, gazetelerin tüketici köşelerinde, TÜRSAB'ta, Bakanlıkta dilekçeler en abartılı halleriyle dolaşır. Bahşiş vermezler.

KIZ-KIZA TATİLCİLER: Bazen grup halinde tura katılırlar, İlk soruları gece nerede eğlenecekleridir. En popüler barlar ve restoranlar not edildikten sonra bir daha kendilerini havaalanı dönüş transferinde görürsünüz.

ERKEK-ERKEĞE TATİLCİLER: Çok nadir de olsa grup turlarına katılırlar. Gündüzleri değil ama geceleri rehberleri yanlarından ayrılsın istemezler.

BAYİİ, PROMOSYON GRUPLARI: Genellikle Anadolu'daki erkek bayilerdir. Sochi, Yalta, Moldova, Pattaya en gözde mekanlarıdır. Şehir turunu dahi istemezler. Bir an önce “iş”lerine bakmak isterler. Gidilen ülkenin sadece oteli, lobisi, lokantası ve odası ”Görülecek yerler” arasındadır. Disiplin mi? Uçağı kaçırmasın yeter.

EMEKLİLER: Çoğunluğu öğretmen veya asker emeklisidir. Çocuklarını iyi yetiştirmişlerdir ve şimdi “gezme” zamanıdır. Rehberlerin gözdesidirler. Biraz ilgi, biraz saygı onları mutlu etmeye yeter. Ellerinden geldiğince bahşiş bırakırlar. Çok disiplinlidirler.

ZENGİNLER KULÜBÜ: İsmi zor telaffuz edilen yerler tercihleridir. En gözde mekanlarda, en bildikleri yemekleri yerler ama bilmedikleri en pahalı şarabı açtırırlar. Bazen şaraptan anlamasalar da “geri göndermenin hazzını” yaşamak isterler. 3 günlük tura 3, 4 günlük tura 4 bavulla çıkarlar. Dönüşte bavullarının içindeki ikiz bavullar devrededir. Ya hiç bahşiş vermezler ya da abartılı bahşiş bırakırlar.

SANATÇILAR, SİYASİLER: Asla grup turlarına katılmazlar, “Tailor made” yani özel istek üzerine hazırlanan turları veya 5 yıldızlı otelleri tercih ederler. Bayram, yılbaşı gibi dönemlerde Paris, Roma gibi Türklerin yoğun olduğu bölgelere adım atmazlar. En iyi restoranlarda en iyi yemekleri seçerler. Standart şarap içerler.

BALAYI TURLARI, SEVGİLİLER: Gönülleri zengindir. İsteklerine 10 bin dolarlık Bora-Bora, Tahiti-Moorea veya Zanzibar'dan başlarlar. Business-clas uçuş, deniz uçağıyla adaya iniş, limuzinle otel transferi, deniz üstü bungalovla devam ederler. Sonuçta yüzde 90'ı bizim 200-300 dolarlık standart Sharm El Sheikh veya İtalya paket turlarını tercih ederler.

VIP, SOSYETE VEYA ELİT TABİR EDİLENLER: Birkaç dili birlikte konuşabilirler. Onlar da “tailor made” turları veya butik otelleri tercih ederler. Bildikleri şarapları ısmarlarlar. Turda hediyelik eşya dışında hiç alışveriş yapmazlar. Alışveriş için ayrıca yurtdışına çıkarlar. Abartısız ama iyi bahşiş bırakırlar."

Kaynak : www.hurriyetim.com.tr

İyi Bayramlar

2005-01-19T13:49:00.000+02:00

Yine bir telaştır aldı buraları… Topluluktaki en kıdemlimiz uzaklara bakıp bakıp iç geçiriyor…
Geçenlerde sordum… Niye bu kadar düşüncelisiniz? Nedir sizi üzen? Boşver zamanı geldiğinde öğrenirsin dedi.
Bir sabah erkenden uyandırdılar bizleri… kamyonlara yüklediler… İçimizden bir tanesi büyükşehire gidiyoruz dedi.
İçten içe sevindim… üzerimize sıkı sıkı bir branda örttüler… düştük yollara… Büyükşehir’e daha evvel de akrabalarım göç etmişti… Ama hiç haber gelmedi onlardan… olsun varsın belki gittiğimde görürüm onları…

Uzun bir yolculuk sonrası panayır yeri gibi bir yere geldik… Çadırlarımıza yerleştik… Kampı hep sevmişimdir… Mahşeri bir kalabalık var burada…En kıdemlimiz bizi etrafına topladı… aynı çadırı paylaştık… Birkaç gün sonra insanlar gelmeye başladı kamp alanımıza… benim ve diğer arkadaşlarımın orasını burasını mıncıklayıp bir tanemizde karar kılıp, çobanımızla kollarını kopartırcasına el sıkışmalar falan… Anlam veremediğim hareketler doğrusu…

Bir çoğumuz insanlar tarafından alınıp götürüldük… En kıdemlimiz ve ben kaldık kamp alanında… İnsanlar gelmeyi kesti. Kamyonumuz geldi köyümüze geri döndük… Açıkçası ben hiçbirşey anlamadım bu geziden onca arkadaşım nereye gitti?

Köye geri döndüğümüzde bayram diye birşeyden bahsettiler… bu bayramın bir tatlısı bir kanlısı varmış biz kanlı olanı kutluyormuşuz… Ne demekse? Sonra Kıdemlimizden tatlı bayramda şeker yendiğini kanlı bayramda bizlerin yendiğini öğrendim. Esasen maddi gücü olanlar, bizleri kesip, ihtiyaç sahiplerine dağıtırmışlar ama şimdilerde herkes kendi için bizleri keser olmuş… Postlarımız bile kavga sebebiymiş… Bizler çok mübarek hayvanlarmışız ve bu durumu olgunlukla karşılamak durumundaymışız. Eh peki madem. Ben bu sene yırttım. Ama seneye bilemem…

Hepinize mutlu bayramlar…

Koç Rıza

Yeni sene ve karıştırılan simgeler

2004-12-31T15:32:00.000+02:00

naperol

Hıristiyan aleminde, Aralık ayı tatil ayıdır. Aralığın 24'ü Noel/Christmas olarak kutlanır.
Aralığın başlarında Noel ağacı süslenir, Etraf taraf güzelleştirilir. Çocuklara Noel Baba'nın çeşitli hediyeler getireceği söylenip, harıl harıl alışveriş yapılır...

24'ü akşamı, kiliseye gidilir dualar edilir. Çocuk koroları dinlenir ya da ev de şömine başında ilahiler söylenip, Hz. İsa'nın doğuşu kutlanır. Mükellef bir aile yemeği yenip, çocuklar yatırılır... Ya gece yarısı yada ertesi sabah çocuklar koştur koştur ağacın altında yer alan hediyeleri açar ve mutlu olurlar.

Daha sonra Yeni yıl kutlanır. Özellikle Avrupa'nın büyük şehirlerinde, halk meydanlara toplanır, aile yemekleri yenir ve Yeni yıla merhaba denir. Neden bunları anlatıyorum?

Noel baba, adından da anlaşılacağı gibi NOEL'de gelir yılbaşında değil... Fakat gelin görün ki bizim ülkemizde Yılbaşı denince, akla çam ağacı ve Noel baba gelir... Ne ilginç değil mi? Bu yanlışı halkımıza mı mal etmek lazım? Yoooo kesinlikle değil... Medyaya bakın...
Yılbaşı zamanı fonda Noel Babalar, "Jingle Bells'ler" geyikler, falanlar filanlar... Çok komik... Birşey yapıyoruz ama tam anlamıyla gözünü çıkartarak yapıyoruz...

Herşeye rağmen İyi seneler... :-)

Not : Noel Tarihleri Hıristiyn aleminde farklılık gösterebilir. Protestan, Katolik ve Ortodokslar 24 Aralıkta, Gregoryenler 6 Ocakta kutlar Noeli... Neden diye sormayın, herşeyi bilmeme imkan yok...

Vosmanius

Mutlu Yıllar

2004-12-30T18:26:00.000+02:00

Geldik bir senenin daha sonuna… Nasıl geçtiğini anlayamadan, doya doya tadını çıkartamadan bir sene daha bitti. Mutlulukları ile hüzünleriyle koskoca bir üçyüzaltmışbeş gün daha geçti, gitti. Aslında bir önceki sene de böyle geçmemiş miydi? Ocak, Temmuz Aralık hop! Gitti bir sene daha…

Bir sene nedir ki? Bir hayatı dolu dolu yaşabildik mi? Acaba aklımızda en ufak bir soru işareti kaldı mı? Mesele budur. İnsan hayatı boyunca birçok şeyi arzular ve ulaşabilmek için çabalar. Kimisi amaca ulaşır, kimisi yanına bile yaklaşamaz. Kimi insanlar da sürekli arzu içindedir ama çabalama kısmı çok zayıftır. Bu insan tipi hiçbir şeyden memnun olmaz ama her şeyi ister. Hak etsin veya etmesin onlar dünyanın merkezidir. Aksi düşünülemez. Üretmeden tüketmek için programlanmış birer robot gibidir onlar. Aman siz siz olun üreterek tüketin. Çünkü unutmayın ki bu hayatın joker hakkı yok. Ne telefonla sorabilme hakkınız, ne yarı yarıya hakkınız ne de seyirciye sorma hakkınız. Vakit çok çabuk geçiyor. Bir büyüğüm bana insanların yaşadıkları müddetçe iz bırakmalarının elzem olduğunu söylemişti. Hakikaten de dünya üzerinde milyarlarca insan içinde, hiç göze batmayanlar da var ve kesinlikle de azınlık değiller.

Seneler gelip geçtikçe eskiye olan özlem artsa da siz siz olun bari bu sene iz bırakacak bir şeyler yapma çabasında olun. Yeni yıl size bu gücü, kuvveti, isteği, azmi versin. Elbette her sene olduğu gibi, yeni sene dünya ya barışı, hoşgörüyü, sevgiyi getirsin. Hiçbir çocuk hastalanmasın, Anneler ve Babalar ağlamasın. Kısa yoldan zenginlik hayalleri, kapkaç, hırsızlık ve hortumculuk artık tarih olsun.

Hepinizin yeni yılı kutlu olsun.

Osman Hamdi Bey

2004-12-21T19:33:00.000+02:00

kaplumbaga terbiyecisi (Osman Hamdi Bey)

Bu pazar Hürriyet'in ekinde Osman Hamdi Bey'in meşhur tablosu Kaplumbağa Terbiyecisi hakkında bir yazı çok ilgimi çekti.

http://www.hurriyetim.com.tr/haber/0,,sid~227@nvid~512107,00.asp

Louvre Müzesinin bile peşine düştüğü bu çok sevdiğim tablo Ülkemizde kalmış... Suna-İnan Kıraç Vakfı’nın sahibi olduğu Pera Müzesi'ne sonsuz teşekkürler... Darısı daha nice tablonun başına...

Vosmanius...

Kaza Geliyorum Der mi?

2004-12-21T18:45:00.000+02:00

kaza :-(
Bir evvel ki yazımda, "Sevgili Senacığım,Çok ama çok geçmiş olsun. Tanrı seni bizlere bağışladı..." demiştim ya... bazılarınızın ilgisini çekmiş...
Sevgili kuzenim, sabah kahvaltı bile etmeden, [analar bahane bulur :-) ] bir seminere katılabilmek için basmış gaza... Tarabya'da, İngiliz sefareti misafir evinin önüne geldiğinde kontrolünü kaybedip karşı yönden gelmekte olan bir başka araçla çarpışmış... Kafa kafaya çarpışan iki araçtan Allah'a çok şükür ki Sena ve diğer araçtaki iki bayan canlı olarak çıkmışlar.
Sena kayma anından sonra hiçbir şey hatırlamıyor... Bir gözümü açtım ki hastane gibi bir yerdeyim diyor. Maggie ve ben farklı yönlerden Sena'ya ulaştık... Sena'cık kafasında birkaç dikişle, kelimenin tam manasıyla yırttı... Diğer bayanlarda, şükür birşey yok...
Kaza alanında yaptığım keşifte diğer araç olan, Peugeot 307'nin airbaglarinin patladığı lakin bizim Renault Clio Symbol'de olayın böyle cereyan etmediğini müşahade ettim.
Neden sonra, kemer takılı değil iken airbag'in patlamadığını öğrendik... Demek ki neymiş? bakkala bile gidiyor olsak; Aslaaaaa...
- Kahvaltı etmeden ve Annemizin onayını almadan yola çıkmamak lazım...
- Kemerlerimizi takmamız lazım...
- Annemizin veya eşimizin hazırladığı kahvaltıyı ihmal etmemek lazım...
- Yağışlı ve kaygan zeminde dikkat etmemiz lazım...
- I ıhhh! kahvaltısız olmaaaz!
- Özel Sağlık Sigortası, kasko gibi şeyleri kesinlikle ihmal etmememiz lazım
- Bir de kahvaltı etmeden çıkmamak lazım.

Bir nasihat bin müsibetten iyidir savından yola çıkıp, bana kulak veriniz. Farınız da yolunuz da açık olsun... Sena'cığım, tekrar tekrar geçmiş olsun... Tabi Diğer araçtaki 2 hanım kızımız, sizlere de çok büyük geçmiş olsun... Kaza bela tüm sevdiklerimizden uzak dursun...

Sevgiler,

Vosmanius

Vosmanius'un Hikayeleri

Çançan çanlasın...

YaPbOz

Bir masaya serdiğim "yap-boz" hayatım.Masanın etrafında değer verdiklerim.Su kütlelerini Fethetmek isteyen Hür düşünceli değerlerim,"Yap-boz"umun bazı parçalarını ceplerine attılar...

Hey! değer verdiklerim,Yapmayın! masaya geri koyun o parçaları...Koymazsanız, tamamlayamam ki bu "yap-boz"muTamamlanmazsa, anlamı kalmaz ki...

Gencim, Değilim, Gencim, Değilim...

DoStLuK?

"HADİ BE"

Siyahlı Adamlar Her Yerde...

Nazlı Bir Kuşun Hikayesi

Kapı

Güneş Doğudan Doğuyor

Kirlenmek Güzeldir

Olmadı Kemal Abi...

Sesler

Fırtına

Uzaklaşmak için Koşmak

Dokunur Bazen...

Garip Hikaye...

Into the Wild

Eski Dost...

Nihat Akkaraca

Aşıklar Masası

Değirmen

Diyeceğim var...

İyi ki Burdayım...

Noel, Hazırlıklar ve Paris

Yalnız Adam

YETER !!!!!

Komik

Uçuşan Yapraklar

Anlıyorum !

K Ü B A

Çiçek Tarlaları

Aynadaki Kadın

Yalnızlık

Hikaye bu ya...

Garip Bir Masal :-)

Özgürlük Uçmak mı? Dalmak mı?

Var mısın? Yok musun ?

Meyhane

Eski Defterler

Güneşin Doğuşu

Sevgililer Gününe Dair...

Küçük Bir Dörtlük

Küçükev ve Horoz

Yalnızlık

Deniz Dinlendirir Adamı...

Fatmagül'ün Suçu Ne?

Hızlı Yaşa Genç Öl...

Yeni Siteler

Dost Siteye Cevaben :-D

48 R

Yüzyılı Aşkın Birliktelik

Güneşe Yürümek

NOTER EDEBİYAT ÖDÜLÜ ALDI

EGALITE FRATERNITE ET CHOUCROUTE!!!

Tanıştırayım... Ege Pir

La Gazetta Della Egée

PaLyAçO

Manzara ve Düşündürdükleri

Bir Hikaye

Anneler Günü

Gurbetçiler

Tanrı'nın Fırça Darbeleri

Gazete Okudum Kafam Karıştı...

Bir Datça Aşığı

Timur Selçuk Şarkıları

Sevgililer Günü Üzerine...

Kaçın Geliyor..

Tek Kişilik Eğlenceler

Aradığınız Huzurlu Ortam

Edirne

Yeşile yaslanan bir mavilik Edremit Körfezi

Kocaman Aile...

Gençlik, değişiklik

Güneşe Yürümek...

TEYZE

-konusuz-

Hayvanlar, İnsanlar ve Doğa

Bir masaya serdiğim "yap-boz" hayatım.
Masanın etrafında değer verdiklerim.
Su kütlelerini Fethetmek isteyen Hür düşünceli değerlerim,
"Yap-boz"umun bazı parçalarını ceplerine attılar...

Hey! değer verdiklerim,
Yapmayın! masaya geri koyun o parçaları...
Koymazsanız, tamamlayamam ki bu "yap-boz"mu
Tamamlanmazsa, anlamı kalmaz ki...